Schrijfster Erica Jong [ja, die van Het ritsloze nummer] wil een samenleving zonder geweld en zonder dwang. Als zij het voor het zeggen had, zou seksualiteit niet beregeld worden en zou iedereen zijn eigen seksuele keuzes mogen maken.
Als leider van de wereld moet je je eerst en vooral afvragen of je de samenleving vooruit wilt laten gaan, of een stap terug wilt laten zetten. Wil je leven in de eenentwintigste eeuw of wil je terug naar de vijfde eeuw? Er zijn leiders zoals president Vladimir Poetin die overduidelijk de ambitie hebben om alleenheerser van de wereld te worden. Er zijn oligarchen die de wereld willen besturen met hun eigen kringetje van oligarchen. Deze mensen zijn gevaarlijk.
Als we onze democratie willen behouden, dan moet het een democratie zijn voor iedereen. Dus ook voor vrouwen, gekleurde mensen, mensen met welk geloof dan ook, of mensen zonder geloof. Het moet een samenleving zijn waarin beide seksen alle mogelijke politieke taken kunnen vervullen. Het verbaast me dat de Verenigde Staten nog altijd geen vrouwelijke president hebben gehad. Hillary Clinton is de best gekwalificeerde kandidaat voor het presidentschap. Ze weet heel veel van juridische zaken, van wetgeving, van buitenlandse zaken en van wat mensen nog meer nodig hebben.
In mijn koninkrijk zouden alle mensen één kind krijgen en het tweede adopteren
Mijn koninkrijk zou niet godsdienstig zijn, omdat het geloof vijandig staat tegenover de toekomst. Als mensen vasthouden aan een religieuze traditie omdat ze zich daar veilig bij voelen, moeten ze daar vooral mee doorgaan – zolang ze maar geen andere mensen vermoorden die in iets anders geloven. Als mensen zich gelukkiger voelen als ze een hoofddoek dragen of een keppeltje, dan is dat maar zo. Ik verafschuw het idee om van anderen te verlangen dat ze dezelfde overtuigingen hebben als ik.
Ik zou geweld tegen vrouwen uitbannen. Ik ben erg begaan met het lot van de vrouwen van de oude jezidi-sekte, die de zogeheten Islamitische Staat probeert uit te roeien. Op een conferentie in New Mexico ontmoette ik twee
jezidi-vrouwen. De ene was advocaat, de andere was chirurg; deze laatste
had jonge meisjes geopereerd die zo vaak waren verkracht dat ze blijvend verminkt waren.
Er zijn erg veel kinderen op de wereld die lijden. Daarom moeten we ermee stoppen om vrouwen te dwingen kinderen te krijgen. Onze planeet kan de mensen die er nu zijn al niet voldoende voedsel geven. China’s eenkindpolitiek was draconisch, maar er viel iets voor te zeggen in een tijd waarin de meerderheid van de Chinezen honger leed. Die politiek is nu gewijzigd [in een tweekindpolitiek] omdat een van de onbedoelde gevolgen ervan was dat pasgeboren meisjes werden vermoord. In mijn koninkrijk zouden alle mensen één kind krijgen en het tweede adopteren.
Toen ik oma werd, kwam ik tot de ontdekking dat alle kinderen in de wereld mijn kinderen zijn. Ik heb onlangs een gedicht geschreven met als titel ‘Kind aan het strand’, over het driejarige jongetje dat verdronk en aanspoelde op een Turks strand. Je kijkt naar zo’n kind en je denkt: Dit had mijn kleinkind kunnen zijn, en wat doen we eraan? We pakken de oorzaken van dit probleem niet aan. Als ik wereldleider zou zijn, dan zouden we dat wel doen.
Seks en censuur
Het is dringend nodig dat we ons over onze gêne heen zetten om onze kinderen seksueel op te voeden. In mijn koninkrijk zal het mogelijk zijn om over seks te praten. Kinderen meenemen naar de drogist en condooms voor hen kopen is niet genoeg. Mijn dochter Molly Jong-Fast schreef daar een heel grappig stuk over: ‘Zij hadden al seks dus voor mij hoefde het niet’. Ouders zijn vaak net zo geremd als hun kinderen om over seks te praten. We hebben cursussen nodig waar ouders en kinderen aan deelnemen en die geleid worden door psychiaters en maatschappelijk werkers die begrijpen wat verlegenheid en schaamte is.
Als ik wereldleider was, zou ik geen poging doen om seksualiteit te beregelen. Er zijn mensen die zich prettig voelen bij monogamie, en er zijn mensen die houden van polygamie. Mensen moeten vrij zijn om hun eigen seksuele keuzes te maken. Zolang ze anderen maar geen pijn doen of ergens toe dwingen. In het verleden werden ‘morele waarden’ ingezet om anderen te dwingen zich aan te passen. Bijna iedereen wil een partner die emotionele ondersteuning biedt. Die persoon kan een seksuele of een romantische partner zijn, of gewoon een vriend. Ik zou nooit willen voorschrijven hoe deze verhouding er in de praktijk uit moet zien.
Ik ben mensen tegengekomen die worstelen met hun seksualiteit en zelfs met hun geslachtelijke identiteit. Hoe zou de maatschappij wetten kunnen maken over zulke pijnlijke kwesties? In het geval van geslachtsverandering zou de staat een stap terug moeten doen. Geslachtskwesties zijn persoonlijk en niet politiek.
Ik ben vierkant tegen censuur. Ik zou niemand willen dwingen om mijn boeken te lezen, of die van anderen. Ik vind wel dat we allemaal zo veel mogelijk moeten lezen. Hoe meer verschillende gezichtspunten we leren kennen, hoe beter we andere mensen zullen begrijpen. Zelfs het Rode Boekje van Mao en Hitlers Mein Kampf kunnen nieuwe inzichten geven. We zijn het misschien niet met elkaar eens, maar ook onenigheid heeft zijn nut.
Auteur: Erica Jong
Het nieuwste boek van Erica Jong heet Fear of Dying (Canongate, 2015).
