Arianna Huffington wil dat de media eens ophoudt met die zogenaamde objectiviteit. Stelling nemen moeten we, en politieke leiders ter verantwoording roepen. Om de weg naar de wijs‑ heid te vinden moet er killer app komen die ons zo nu en dan loskoppelt van het internet.
Als ik het voor het zeggen had in de wereld, zou ik allereerst willen dat we sneller tot de feiten konden doordringen. Op dit moment worden we gemanipuleerd en moeten we door rookgordijnen en leugens zien heen te kijken. De mensen die de twee grootste politieke rampen van de afgelopen tien jaar – de oorlog tegen Irak en de economische crisis – hebben veroorzaakt, zouden niet zo gemakkelijk hun gang hebben kunnen gaan als er niet zo’n gebrek aan transparantie was geweest. Een grotere openheid staat dus ook boven aan mijn agenda.
Neem WikiLeaks. Er is te veel aandacht gegaan naar zijdelingse zaken – naar de vraag of het lekken wel gerechtvaardigd was – en er was te weinig oog voor de onthullingen zelf. Er kwamen geen feiten aan het licht die insloegen als een bom, maar er druppelden wel steeds nieuwe details binnen die niet in overeenstemming waren met wat de regering-Obama naar buiten bracht.
Kom op: niet elk onderwerp heeft twee kanten. Soms bevindt de waarheid zich aan de ene of aan de andere kant – en niet ergens in het midden
In december 2010, om een voorbeeld te noemen, bracht Obama een onverwacht bezoek aan de Amerikaanse troepen in Afghanistan. In zijn toespraak had hij het erover hoe ‘succesvol’ we waren, dat we ‘belangrijke stappen voorwaarts’ maakten en hoe we zeker ‘de overhand’ zouden krijgen. WikiLeaks daarentegen onthulde in dezelfde week heel andere overwegingen over de situatie in Afghanistan. Daarin was sprake van ‘politieke corruptie op grote schaal’. En Karl Eikenberry, de Amerikaanse ambassadeur in Afghanistan, omschreef president Hamid Karzai als iemand die ten enenmale ‘onbekwaam’ zou zijn om een land op te bouwen.
Het is ironisch dat Obama, toen hij nog kandidaat was voor het presidentschap, het internet op een briljante manier gebruikte om meer steun te krijgen. Ook liet hij zich steeds lyrisch uit over het gebruik van moderne technologie om grotere openheid te bewerkstelligen. ‘We hebben technologie nodig om onze democratie open te breken. Het is geen toeval dat de meest gesloten regering tot dusver [die van George W. Bush] lobbygroepen bevoordeelde en politiek heeft bedreven die het daglicht niet kon velen.’ Dat zei hij in 2007. En na zijn installatie tot president voegde hij daar nog aan toe: ‘Informatie waar de regering over beschikt, is nationaal bezit.’
Quasiobjectiviteit
Terug naar het heden, waarin zijn eigen politieke handelen het daglicht ook lang niet altijd kan velen en zijn eigen regering er niet zo happig op is om de mensen toegang te geven tot dat ‘nationale bezit’. Verantwoording afleggen over de manier van regeren wordt door Robert Gibbs, voormalig woordvoerder van het Witte Huis, zelfs omschreven als ‘roekeloos en gevaarlijk’. WikiLeaks laat zien hoe slimme, goedgelovige diplomaten en medewerkers van Buiten landse Zaken hun best hebben gedaan om de realiteit te laten lijken op de beloftes die de regering deed aan het volk. Het lijkt buitenlandse politiek volgens het Ponzi-systeem [de Italiaan Charles Ponzi (1882-1949) emigreerde in de jaren twintig naar Amerika en lichtte daar talloze mensen op].
Wat valt hieraan te doen? Het internet draagt inmiddels bij aan het indammen van manipulatie. YouTube, Twitter, e-mail en krachtige zoekmachines hebben het gemakkelijker gemaakt om de verdraaiingen van onze leiders bloot te leggen. Maar als ik aan de macht was, zou ik veel verder gaan om het recht op openbaarheid en de vrijheid van het woord te beschermen. Ik zou de pers – en dan vooral de Amerikaanse pers – uitdagen om een eind te maken aan zijn verslaving aan quasiobjectiviteit. Kom op: niet elk onderwerp heeft twee kanten. De opwarming van de aarde is een feit. Dat geldt ook voor de evolutie. Soms bevindt de waarheid zich aan de ene of aan de andere kant – en niet ergens in het midden.
Ik zou opdracht geven om een killer app te maken die peilt hoe jouw geest, lichaam en ziel eraan toe zijn en die adviezen geeft over hoe weer in het rechte spoor te komen
Mijn tweede decreet als wereldleider lijkt in tegenspraak met wat ik zojuist zei – maar haak nu niet af. Ik zou een nieuw hichtechinstrument willen dat ons dwingt om ons los te maken van onze 24/7-internetverbinding. Waarom? ‘Kennis heeft drie trappen’, schreef de derde-eeuwse filosoof Plotinus, ‘meningsvorming, wetenschap, verlichting. Het eerste wordt bewerkstelligd door het verstand, het tweede door de kunst van het redeneren en het derde door intuïtie’. Onze ‘altijd-aan’-cultuur heeft flink bijgedragen aan de eerste twee soorten kennis – wetenschap en meningsvorming –, maar heeft ons op verschillende manieren weggevoerd van onze innerlijke bronnen van wijsheid.
We moeten de stekker van onze voortdurende verbondenheid eruittrekken: we moeten ons losmaken van al onze apparaten om weer in verbinding te komen met onszelf. Dat is waarom ik, als wereldleider, opdracht zou geven om een killer app te maken die peilt hoe jouw geest, lichaam en ziel eraan toe zijn en die adviezen geeft over de te nemen stappen om weer in het rechte spoor te komen. Zie het als een interne gps die jou de beste, meest directe weg wijst naar je eigen wijsheid en creatieve vermogens. We leven in een tijdperk van explosieve uitvindingen – en ik zie nog explosievere uitvindingen in het verschiet. Maar als wereldleider zou ik die licht ontvlambare scheppingsdrang ten dienste willen stellen van onze behoefte aan meer waarheid, meer openheid en meer wijsheid.
Het recht op acht uur slaap per nacht zou meteen mijn stempel van goedkeuring krijgen, als ik wereldleider was.
Auteur: Arianna Huffington
Arianna Huffington is een van de oprichters van The Huffington Post. Haar laatst verschenen boek is Thrive: The Third Metric to Redefining Success and Creating a Life of Well-Being, Wisdom, and Wonder (2014).
