360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer: Duplantis doet wat Boebka deed, telkens maar één centimeter hoger springen.
Half juni verbeterde de Zweeds-Amerikaanse atleet Armand Duplantis (25) in Stockholm voor de twaalfde keer op rij het wereldrecord polsstokhoogspringen, dit keer tot een hoogte van 6,28 meter, zo meldt de Zweedse krant Dagens Nyheter. Duplantis is tweevoudig winnaar van Olympisch goud op het onderdeel en grossiert in Europese en wereldtitels, zowel indoor als outdoor. En de kans is groot dat we niet lang hoeven te wachten op record dertien en veertien. De atleet pakt het namelijk heel handig aan: ‘Alle wereldrecords van Duplantis zijn behaald met een marge van één centimeter’, aldus The Athletic.
‘Het interessante is dat Duplantis even slim als atletisch is’, schrijft ook Forbes. Want waarom verbetert hij zijn record telkens maar met zo’n kleine marge, als het duidelijk is dat hij nog veel hoger kan springen? Volgens Forbes is het antwoord eenvoudig: geld. ‘Elke keer dat een atleet een wereldrecord verbreekt, ligt er een bonus van 100.000 dollar klaar. De kanttekening is dat je die bonus maar één keer krijgt: na de wedstrijd waarin je het record breekt. Als Duplantis tijdens dezelfde wedstrijd het record twee keer zou verbreken, zou hij nog steeds 100.000 dollar ontvangen, in plaats van het dubbele. Maar met zijn 25 jaar heeft Duplantis nog alle tijd om die verdiensten uit te breiden.’
De lat
Forbes berekende dat de atleet op deze manier in vijf jaar tijd al minstens 1,2 miljoen dollar bij elkaar heeft gesprongen. Hoogspringers zijn wat dit betreft overigens in het voordeel ten opzichte van bijvoorbeeld verspringers, discuswerpers of kogelstoters, omdat ze de lat aan het eind van de wedstrijd telkens slechts één centimeter hoger kunnen laten leggen.
Na de prolongatie van zijn Olympische titel in Parijs in augustus en het aanscherpen van zijn wereldrecord, gaf Duplantis aan de Australische Daily Telegraph toe dat het prijzengeld hem extra motiveerde: ‘Ik zou liegen als ik zei dat het niet zo was.’
Voor zijn eerste wereldrecord moeten we terug naar 2020, toen Duplantis, die een Zweedse moeder en een Amerikaanse vader heeft, in Polen over 6 meter en 17 centimeter sprong. ‘Het was het begin van een superieur tijdperk. Boven de 6 meter springen lijkt voor hem vaak een fluitje van een cent’, aldus De Morgen. Inmiddels heeft Duplantis twee olympische titels en vijf wereldtitels op zak, maar hij lijkt vooral gefocust op het opnieuw verbreken van zijn eigen wereldrecord.
Duplantis is niet de eerste polsstokhoogspringer die deze tactiek toepast. De Oekraïner Serhij Boebka, die vooral voor de Sovjet-Unie uitkwam, ‘verbrak tussen 1984 en 1994 maar liefst zeventien keer het wereldrecord in de buitenlucht, waarvan tien keer met slechts één centimeter verschil’, meldt ABC News. ‘Stel dat ik ineens een sprong waag van zes of zeven centimeter hoger, en het lukt, dan zijn de organisatie, het publiek en de kijkers thuis ontgoocheld als ik daarna een centimeter minder hoog spring’, liet Boebka zich volgens De Morgen ooit ontvallen: ‘Dat zijn eigenlijk zes gemiste kansen op een wereldrecord.’
‘Ik train zes dagen per week en maar één of twee keer daarvan ben ik bezig met de techniek van het springen’
Tegenover Pulse Sports Nigeria onthulde Duplantis dat zijn geheim schuilt in zijn snelheid en zijn explosiviteit: ‘Ik train zes dagen per week en maar één of twee keer daarvan ben ik bezig met de techniek van het springen. Het grootste deel van de tijd train ik als een sprinter. Gewichtheffen doe ik ook, maar dan alleen het snelle, explosieve werk. Ik ben voortdurend bezig mijn basissnelheid te vergroten. Hoe sneller mijn aanloop, hoe hoger mijn sprong.’
In het Amerikaanse sportmagazine Fan Arch legt voormalig polsstokspringer en atletiekcoach Scott Simpson uit dat die ‘ongekende snelheid’ Duplantis in staat stelt de polsstok tijdens het omhooggaan zo ver mogelijk naar achteren te laten buigen: ‘Zo stopt hij alle energie in het glasfiber van de stok. Die energie haalt hij er weer uit tijdens de sprong over de lat.’
Het blad citeert ook Duplantis’ vader, die het succes van zijn zoon verklaart uit de competitiedrang met diens twee broers: ‘Daar is een gezonde winnaarsmentaliteit uit voortgekomen. Armand gaat uit van gecontroleerde onverschrokkenheid. Waar anderen geneigd zijn hun grenzen te verleggen en geblesseerd raken, kan hij extreem hoog springen met een minimaal risico op pijn.’
