Heeft de actie #MeToo zin?

JA

De hashtag #MeToo laat zien hoe vaak aanranding voorkomt. ‘Als alle vrouwen die ooit aangerand of verkracht zijn hun status zouden veranderen in “me too”, zouden we pas een goed beeld van het probleem krijgen’, schreef actrice Alyssa Milano. En nu zijn ze overal op sociale media: vrouwen die ‘me too’ zeggen en vertellen over hun eerste aanranding, soms toen 
ze nog geen twaalf jaar oud waren. 
Sommigen reageren woedend op het nieuws over Weinstein, aan anderen vreet het. Elke dag wordt er meer ‘bekend’. Hoe meer blijkt dat anderen zich terdege van zijn gedrag bewust waren – zijn assistenten, grote sterren, kleine sterren – des te meer de schandaalpers het beschrijft als de fouten van één man. De tabloids noemen hem een beest of een monster, maar het nieuws staat doodleuk naast afbeeldingen van jonge, halfnaakte vrouwen.

Door wie zijn al die vrouwen die ‘ik ook’ zeggen eigenlijk aangerand? Niet door bekende mensen. 
Niemand die hun een Oscar beloofde. Geen grote, machtige mannen, maar doodgewone mannen met meer macht dan vrouwen. Genoeg macht om hun de mond te snoeren. Want 
zo werkt het in de wereld. Valt daar verandering in te brengen? Gebeurt er nu iets? Ik betwijfel het, maar het lijkt me wel duidelijk dat het tekort aan vrouwen achter de camera veel te maken heeft met de manier waarop ze worden geportretteerd als ze ervoor staan.

Er zijn mannen die de ogen er opeens voor openen omdat ze een dochter hebben. Er is Woody Allen, die de adoptiedochter van zijn ex-partner trouwde en nu opeens zo “verdrietig” is voor Harvey

De scheve machtsverhouding aan de top van de droomfabriek is helaas geen nieuws. 
Maar ‘me too’ brengt het ook het huis binnen, de school, de winkel, de straat en het kantoor, waar vrouwen zijn lastiggevallen. Dat maakt het werkelijk en alledaags. Er zijn er ook die het weigeren te zien. Er zijn mannen die de ogen er opeens voor openen omdat ze een dochter hebben. Er is Woody Allen, die de adoptiedochter van zijn ex-partner trouwde en nu opeens zo ‘verdrietig’ is voor Harvey omdat zijn leven ‘overhoop’ ligt. Of Tarantino, die 25 jaar lang met Weinstein samenwerkte maar nooit iets heeft gemerkt. Nu heeft hij het te stellen met zijn ‘pijn’ en ‘woede’.

We zien ze uitvluchten verzinnen. Weinsteins broer beschrijft de ‘nachtmerrie’ waar hij doorheen gaat. James Corden biedt zijn verontschuldigingen aan nadat hij grapjes maakte over de affaire. Zo veel mannen die nog steeds niet luisteren. 
De macht van mannen tast je niet aan door één man te breken. Zolang Donald Trump in het Witte Huis zit, blijven de gelederen gesloten. Maar toch is er eventjes een breuk ontstaan, die laat zien dat het ook anders kan. Hier hebben we lang op gewacht, laat die kans niet voorbijgaan. Blijf ‘me too’ zeggen, want we hebben hier niet met maar één kerel te maken maar met een heel systeem. Dat kan alleen met collectieve razernij veranderd kan worden, niet met individuele schaamte.

Auteur: Suzanne Moore

Suzanne Moore is een Engelse journaliste. Ze schreef onder meer voor Marxism Today, The Mail on Sunday, Daily Mail, The Independent, The Guardian en New Statesman.

(The Guardian | Londen)

NEE

Natuurlijk is het goed dat de hashtag #MeToo ons weer herinnert aan de omvang van dit probleem. Maar niemand kan doen alsof hij van niets weet. We weten allemaal dat seksueel wangedrag in de hele wereld een epidemie is. Waarom verlangen we dan van vrouwen en andere slachtoffers dat ze hun wonden openrijten, alleen maar om te bewijzen dat dit probleem bestaat? En wanneer gaan we het probleem eindelijk neerleggen bij degenen die het moeten oplossen – mannen – in plaats van degenen ermee te belasten die er al zo veel onder te lijden hebben gehad? 


Twitter heeft in zijn geschiedenis vaak mensen onder een gemeenschappelijk doel verenigd. Hashtag-activisme wordt wel eens weggezet als als een goedkope manier om je deugden uit te venten, zonder je werkelijk voor een zaak te willen inzetten. Maar het heeft zijn nut, en een van de positiefste dingen van internet is dat het groepen mensen in staat stelt om lang genegeerde onderwerpen aan de kaak te stellen. 


Ik ben er ziek 
van dat van vrouwen verwacht wordt dat ze een probleem oplossen dat ze niet zelf geschapen hebben, een probleem 
waar ze al genoeg onder geleden hebben

De intenties achter #MeToo zijn op zich nobel genoeg: de epidemie van seksueel geweld tegen vrouwen zichtbaar maken. Toch ben ik ambivalenter over de oorsprong en mogelijkheden van #MeToo dan over andere hashtags. Ik heb namelijk het gevoel dat vrouwen hier opnieuw het werk van anderen moeten opknappen… het werk van mannen. 
Seksuele geweldsmisdaden worden vrijwel alleen door mannen begaan, tegen vrouwen en soms ook tegen andere mannen. Laat er geen misverstand over bestaan: giftig mannelijk geweld en een patriarchaal rechtssysteem zijn er de oorzaak van. Dit probleem moeten mannen zelf oplossen, ze komen er al veel 
te lang mee weg. 
Ja, seksueel geweld is een epidemie – maar we hebben geen hashtag nodig om ons daaraan te herinneren.

Ik ben er ziek 
van dat van vrouwen verwacht wordt dat ze een probleem oplossen dat ze niet zelf geschapen hebben, een probleem 
waar ze al genoeg onder geleden hebben. 
Men kan niet van ons verlangen dat we in een solidariteitsritueel onze wonden openrijten en trauma’s herbeleven, om eindelijk erkend te krijgen dat seksueel geweld van mannen tegen vrouwen een probleem is. Dit roepen we al eeuwen. 
Een nieuwe smeekbede zal niemand die dat niet wil erkennen daar nu wel van overtuigen. 


Auteur: Matilda Dixon-Smith

Matilda Dixon-Smith schrijft over popcultuur, politiek, gezondheidszorg en feminisme. Haar werk verscheen onder meer in 
The Sydney Morning Herald, The Guardian AU, Junkee en Time Out Melbourne.

(Junkee | Sunny Hills (Australië))