Het is geen toeval dat 360 twee keer achter elkaar een artikel kiest dat over begrip en daaruit volgende toenadering gaat. De Blendle-hit ‘White boy’ Derek Black in het vorige nummer is een aanstekelijk voorbeeld van hoe extreme opvattingen niet direct tot vriendschap leiden, maar vriendschap wel de sleutel kan zijn tot het heroverwegen van de eigen logica.
In deze editie trakteert de Amerikaanse schrijver Michael Chabon zijn dertienjarige zoon Abe, door zijn vader een modieuze excentriekeling genoemd, op een geheel verzorgde Paris Fashion Week. Cadeautje voor zijn bar mitswa.
Zelf filosofeert Chabon liever over de betekenis van stijl dan dat hij een soort triatlon aflegt om op tijd bij alle modeshows te arriveren die week. Hij heeft het warm en verveelt zich en ziet de knokige, norse jongemannen met hun ingestudeerde blik en maaiende armen – een manier van lopen die fierce blijkt te heten – eerder als freaks dan als de rolmodellen voor zijn zoon Abe. Maar de liefde voor die jongen is zo basaal dat zijn opvoeder geen enkele moeite heeft met de afwijkende religie van zijn nageslacht en hem braaf begeleidt naar een wereld waar hij het blok aan zijn zoons been is, en niet andersom. Abe vindt zijn zielsverwanten buiten de cultuur van het eigen gezin. En ook al doorgrondt zijn vader hem niet, hij laat hem gaan waar zijn hartstocht hem drijft. Volgt hem zonder oordeel.
De ontroerende beschrijving van hun volwassenwording leest als een blauwdruk voor medemenselijkheid
Kunst, kan je denken. Het is zijn bloed. Toch blijft het zelfs dan nog een zware taak om mee te buigen naar andermans universum. Alsof je naar Disneyland moet terwijl je een boek aan het schrijven bent.
Chabons stuk voor GQ is in die zin meer dan een verslag van een intercontinentaal familie-uitje. De ontroerende beschrijving van hun volwassenwording leest als een blauwdruk voor medemenselijkheid. Daar zou elke buurt, elke straat, stad, elk land en ten slotte de hele wereld enorm van opknappen. Als Francis Fukuyama gelijk heeft en we inderdaad op de drempel staat van een nieuw, populistisch-nationalistisch tijdperk, waarin de dominante liberale orde opzij wordt gezet door de boze blanke meerderheid, dan is de missie van 360 actueler dan ooit. Internationale context leidt tot beter begrip van plaatselijke ontwikkelingen en biedt nieuwe invalshoeken die nationale sentimenten ontstijgen en belangrijk zijn in het maatschappelijke debat.
En, o ja, dat doen we deze maand al vijf jaar.
