Wereldnieuws

RUSLAND: Kalajsnikov als souvenir

Goed nieuws voor vergeetachtige reizigers: Kalasjnikov heeft een souvenirwinkel geopend op de grootste luchthaven van Moskou. Er zijn modellen te koop van het gehele assortiment aanvalswapens van de wapenfabrikant, plus kleding en aanverwante kitsch.

‘Kalasjnikov is een van de populairste Russische merknamen,’ zegt marketingdirecteur Vladimir Dmitrijev. ‘We zijn blij dat we iedereen nu in de gelegenheid kunnen stellen een herinnering aan Rusland mee naar huis te nemen met onze naam erop.’

De poging van de fabrikant om zijn wereldwijde naamsbekendheid te gelde te maken is deels ontstaan door de westerse economische sancties tegen Rusland. Daardoor zag Kalasjnikov de plannen om zich met zijn wapenhandel op de lucratieve Amerikaanse consumentenmarkt te begeven in rook opgaan. De kleding wordt verkocht onder de naam Baikal, het merk van de jachtgeweren die Kalasjnikov ook maakt. Een volledige setje kost gemiddeld 25.000 roebel [ca. 340 euro].

The Moscow Times, Moskou

VERENIGD KONINKRIJK: Brexit nog niet verder dan Starbucks in Victoria Street

Twee maanden geleden besloten de Britten de Europese Unie vaarwel te zeggen. Dat was een enorme schok. Maar toen werd het zomer, de aanvankelijke verwarring nam af, het leven werd weer (min of meer) normaal.

En er is nog geen enkel begin gemaakt met de Brexit.

De regering weet niet wat ze wil en is er ook nog niet op toegerust. Het Verenigd Koninkrijk en de EU zijn veel hechter in elkaar verstrengeld dan de voorstanders van de Brexit hebben voorgespiegeld. Het resultaat van het referendum is echter een feit.

De nieuwe premier, Theresa May, heeft twee nieuwe ministeries opgericht om de uittreding in goede banen te leiden, maar geen van beide is nog volledig bemand. Nog erger, er schijnt al een oorlogje te woeden tussen beide ministeries en de laatste van de Three Brexiteers, Boris Johnson, over bevoegdheden. Bovendien hebben beide ministeries nog geen kantoorruimte. Sommige vergaderingen worden daarom gehouden bij de Starbucks in Victoria Street.

The Guardian, Londen

DUITSLAND – Zijn Nederlanders soms dommer dan Duitsers?

De Duitse minister van Economische Zaken Sigmar Gabriel (SPD) vindt de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd naar 69 jaar, zoals de Bundesbank voorstelt, maar ‘een stom idee’. Nu moet hij ook al de Finnen tot de stommelingen rekenen, want ook die hebben tot een grootscheepse pensioenhervorming besloten, waarbij de pensioenleeftijd de komende decennia geleidelijk opschuift naar ver voorbij de 67 jaar.

Maar Gabriel verklaarde onlangs: ‘De handarbeider, de verkoopster, de verpleegster en de bejaardenverzorgster vinden een pensioengerechtigde leeftijd van 69 jaar een stom idee. En ik ook.’ Als bankier van de centrale bank kun je wellicht op zo’n idee komen. ‘Dat zijn allemaal lui met hoge inkomens, weinig lichamelijke belasting, een hoge levensverwachting en dikke pensioenen.’

Denen mogen in 2050 pas op hun tweeënzeventigste met pensioen

Maar de Denen zijn al een stuk verder. Volgens een publicatie van het Finnish Centre for Pensions in Helsinki mogen de Denen in 2050 pas op hun tweeënzeventigste met pensioen. In Nederland en Griekenland is tegen die tijd die leeftijdsgrens opgeschoven naar 69 jaar. In Cyprus, Ierland, Groot-Brittannië, Italië en Portugal ligt het begin van het pensioen in 2050 tussen 68 en 69 jaar, en in Finland en Tsjechië tussen 67 en 68.

Om de samenhang tussen levensverwachting en pensioenleeftijd in stand te houden heeft de Bundesbank voorgesteld de leeftijdsgrens wettelijk vanaf 2030 in stappen van driekwart maand per jaar te verhogen tot 69 jaar. Dan zouden in 2064 voor het eerst mensen van 69 (dus geboren in 1995) met pensioen gaan. Nu ligt die grens bij 65 jaar en vijf maanden, en wordt deze stapsgewijs tot 2029 tot 67 jaar verhoogd, waardoor de jaargang 1964 pas in 2031 pensioengerechtigd wordt. Maar de druk op het systeem duurt langer dan dat jaar, omdat ook dan nog jaargangen met een hoog geboortecijfer en sterk stijgende levensverwachting toenemen, terwijl het aantal werkenden daalt.

Frankfurter Allgemeine Zeitung, Frankfurt

CHINA: Chinese rechters vrezen lof- en spijtbetuigingen

De Chinese advocaat Zhou Chifeng, die vorig jaar samen met tien kantoorgenoten in Beijing werd gearresteerd tijdens een hardhandig optreden van de overheid tegen activisten voor de mensenrechten, ging dezer dagen in zijn slotwoord tijdens het proces tegen hem iets verder dan hij geacht werd te doen. Hij zou volgens het vaste script spijt dienen te betuigen over zijn ‘subversieve handelingen’ en uitdrukking geven aan zijn dankbaarheid jegens de aanklager en de rechters (die hem tot zeven jaar hadden veroordeeld) voor hun ‘eerlijke behandeling’ van zijn zaak. Dat zou de volgende dag ook zo in de kranten komen te staan.

Maar in het bijzijn van journalisten van deze krant en van vier buitenlandse nieuwsorganisaties, die de zitting bijwoonden op uitnodiging van het ministerie van Openbare Veiligheid, leverde Zhou Chifeng heel iets anders dan het gebruikelijke en voorgeschreven prevelementje af. Tien minuten lang zong hij de lof van het Chinese rechtssysteem, dat ‘zoveel verder ontwikkeld is dan de Westerse rechtspraak’ en betoogde dat zijn zaak ‘de toets van de wereldwijde standaard’ glansrijk kon doorstaan.
Geen woord van deze lof was echter terug te vinden in de formele transcriptie van het proces die enkele uren na de zitting werd verstrekt.

Het slotwoord van de verdachte was samengevat in enkele regels waarin hij schuld bekende en de rechtbank dankte voor ‘het eerlijke proces’. Waren de autoriteiten bang dat Zhou de draak had gestoken met de rechters?

South China Morning Post, Hongkong

DENEMARKEN – Sprookjesmuseum

Ronde gebouwen met groene daken en gevels van glas en hout, tuinen waarin je kunt verdwalen en een grote ronde vijver. Dat zijn de opvallendste kenmerken van het ontwerp van de Japanse architect Kengo Kuma voor het nieuwe Hans Christian Andersen Museum in de Deense stad Odense. Om plaats te maken voor de grote buitenruimtes gaat tweederde van de expositieruimtes ondergronds. ‘Het was voor ons belangrijk dat het ontwerp een integraal geheel vormde dat zowel de geest van Andersen vangt als die van de stad,’ aldus Jane Jegind, hoofd Culturele Zaken van de gemeente Odense. Het nieuwe museum zal vooral draaien om het literaire werk van Andersen, daar waar het huidige vooral focust op zijn persoonlijke leven.

Dezeen, Londen

VS – In andermans schoenen naar Olympisch goud

Wie de schoen past… en als dat niet helemaal het geval is, dan kun je nog altijd een gouden olympische medaille winnen. De Amerikaanse sprintster English Gardner ontdekte tien minuten voor de finale van de 4×100 meter vrouwen in Rio dat een van haar spikes was verdwenen uit haar sporttas, die ze even onbeheerd had achtergelaten. Haar teamgenote Allyson Felix bood onmiddellijk haar op maat gemaakte reservepaar spikes aan, maar die bleken een halve maat te groot voor Gardner.

‘Geeft niks, ik trek een extra paar sokken aan!’ zei Felix.

De Amerikaanse vrouwen wonnen de finale in 41,01 seconden, niet eens zoveel langzamer dan het Amerikaanse wereldrecord van 40,82. Dat werd vier jaar geleden tijdens de Spelen in Londen gelopen door de Amerikaansen, ook toen met Felix in het team. Zij won in Rio haar vijfde Olympische medaille.

USA Track and Field, Indianapolis

Auteur: Lambiek Berends

WAT ZIJ ZEGGEN OVER… de dood van Toots Thielemans

T.R. Goldman

‘Thielemans was een begaafd gitarist en een eersteklas jazzfluiter – hij speelde zijn beroemdste compositie, Bluesette, vaak op de gitaar terwijl hij de melodie een octaaf lager floot. John Lennon stapte volgens de verhalen over op 
een Rickenbacker 325-gitaar nadat hij Toots daarop had horen spelen. Maar het zijn Thielemans’ ongeëvenaarde techniek en zijn unieke sound op de mondharmonica waarvoor hij herinnerd zal worden. Zoals jazzcriticus Gary Giddins zei: “Hij is van hetzelfde niveau als Dizzy [Gillespie], en hoeft zich niet te verontschuldigen voor zijn instrument. Dat is het geniale.”’

Peter Keepnews

‘Hoewel zijn naam heel bekend was in de jazzwereld – hij trad op met grootheden als Ella Fitzgerald, Benny Goodman en Charlie Parker – was deze relatief onbekend bij het grote publiek. Maar dat gold niet voor zijn muziek, die alomtegenwoordig was. Ze is te horen op soundtracks van films als Midnight Cowboy en The Getaway, in tv-commercials en op platen van – onder vele anderen – Ella Fitzgerald, Paul Simon, Billy Joel, Dizzy Gillespie en Quincy Jones, die Thielemans ‘een van de grootste musici van onze tijd’ noemde. Ook is ze al vier decennia te horen in Sesamstraat.’

Don Heekman

‘Thielemans, beschouwd als ’s werelds enige echte mondharmonicavirtuoos, werd ook geprezen om zijn gitaarspel 
en om zijn ongebruikelijke manier van fluiten. Zijn improviserende stijl was op de melodie gericht, niet op de techniek om de techniek. Hij was altijd op zoek naar wat hij omschreef als “iets tussen een lach en een traan”. “Soms speel ik een mooie ballad en dan moet ik bijna zelf huilen,” zei hij 1992. “Zo ben ik nu eenmaal. Waar denk je dat de blues, de ballads, alle goeie songs vandaan komen? Niet vanuit het schuddebuiken van het lachen.”’

Wolfgang Sandner

‘In de jazz heb je maar één Dizzy. Maar één Chet, Duke, Count en Miles. En maar één Toots. Toots Thielemans behoorde tot de grootste jazzmusici van het Europese continent. En dan drukken we ons nog voorzichtig uit. Op de mond-harmonica was hij de enige echte kunstenaar, en de enige die dit lang verachte instrument aanzien gaf. Zelfs meesterarrangeur Quincy Jones was gefascineerd door zijn spel, en schatte zijn muziek hoger in dan de meest geraffineerde avant-gardejazz.’

Auteur: IJsbrand van Veelen