Het beste uit de oude en nieuwe muziek

Een zeer onthullend gesprek met Rihanna

Auteur en filmmaker Miranda July vraagt pop-superster Rihanna in The New York Times naar haar inspiratiebronnen, hoe zij omgaat met de druk van de publieke belangstelling en waarom ze op Google allerlei informatie over het krijgen van kinderen heeft opgezocht (en vervolgens worden ze heel goede vrienden).

‘Ik had me heel zorgvuldig voor haar aangekleed, zoals ik dat voor een goede vriendin zou doen; ik had hard nagedacht over wat ze mooi vindt. Of wat ik denk dat ze mooi vindt. Ik nam een Uber Black – het hoogste niveau Uber waarin ik ooit heb gereden. De chauffeur zei dat het ongeveer anderhalf uur naar Malibu was, een lange tijd om voor me te houden waar ik heenging.

“Ik heb een afspraak met Rihanna,” riep ik uiteindelijk boven de radio uit.

Hij draaide de radio zachter.

“Rihanna. Ik heb een afspraak met haar voor een interview. Daar gaan we nu heen.”’

Bron: A Very Revealing Conversation With Rihanna (The New York Times)

Dit ontbreekt in Straight Outta Compton: ik en de andere vrouwen die Dr. Dre in elkaar heeft geslagen

Op 27 januari 1991, tijdens een releaseparty van het rapduo Bytches With Problems in Hollywood, viel producer, rapper en toenmalig N.W.A.-lid Dr. Dre schaamteloos Dee Barnes aan, de presentatrice van Pump It Up!, een bekend hiphopprogramma op Fox. Dre was naar verluidt boos over een fragment uit Pump It Up! , gepresenteerd door Barnes, dat in november 1990 was uitgezonden. De reportage ging over N.W.A. en werd afgesloten met een clip van Ice Cube, die de groep kort daarvoor had verlaten en zijn vroegere collega’s beledigde. Al snel na de aanval beschreef Barnes in interviews wat er was gebeurd: ze zei dat Dre had geprobeerd haar van de trap te gooien, haar met haar hoofd tegen een muur had geslagen, haar had geschopt en op haar vingers was gaan staan. Dre zei later tegen Rolling Stone: ‘Het had niets om het lijf – ik gooide haar gewoon de deur uit.’ Hij verweerde zich niet tegen de beschuldigingen van Barnes. Haar civiele rechtszaak tegen Dre werd buiten de rechter om geschikt.

Barnes stemde ermee in naar de recent uitgebrachte film Straight Outta Compton van F. Gary Gray over N.W.A. te kijken, en er voor Gawker op te reageren.

‘Ik was nog nooit mishandeld door de politie, totdat ik in de jaren tachtig naar Californië verhuisde. De eerste keer dat het gebeurde was ik net een houseparty ontvlucht waar geschoten werd. Een agent dwong me te stoppen en uit mijn auto te stappen. Ik was negentien, naïef en had geen schoenen aan. Toen ik een beweging maakte om mijn schoenen te pakken, werd de agent agressief. Hij nam me in de houdgreep, omdat hij dacht dat ik naar een wapen zocht. Ik heb geluk gehad dat hij me niet heeft neergeschoten. Daar lag ik, met mijn gezicht op de grond en zijn knie in mijn rug. In juni moest ik hieraan terugdenken toen ik een video zag van een politieagent, Eric Casebolt, die een vijftienjarig meisje te grazen nam bij de Craig Ranch North Community Pool in Texas, waarbij hij haar op de grond gooide en zijn knie in haar rug plantte.’

Bron: Here’s What’s Missing From Straight Outta Compton: Me and the Other Women Dr. Dre Beat Up (Gawker)

Do It All Night: Het verhaal van de Dirty Mind van Prince

Het ligt niet helemaal aan jou als je niet precies begrijpt waarom Prince in de jaren tachtig zo belangrijk was. In het digitale tijdperk heeft de auteur uit Minneapolis zijn werk relatief ontoegankelijk gemaakt, en het recent zelfs van de grootste streamingdiensten verwijderd, uit protest tegen de lage vergoedingen. Deze strategie is principieel en lovenswaardig, ook al staat ze haaks op de realiteit, wat inhoudt dat dit heel erg à la Prince is – gedaan uit de overtuiging dat zijn nalatenschap op deze manier moet worden bekeken. Maar waar diezelfde koppige, altruïstische houding nu dikwijls een averechts effect heeft, heeft ze Prince ooit tot de meest opwindende artiest ter wereld gemaakt.

Toen Prince in 1977, op zijn negentiende, bij Warner Bros tekende, bood zijn contract hem niet alleen een ongebruikelijke mate van creatieve controle – hij zou zijn eigen muziek schrijven en produceren, en ieder instrument op zijn platen spelen, net als Stevie Wonder – maar stipuleerde het ook expliciet dat hij deel zou uitmaken van de popsectie van het label, en niet van de r&b-sectie. Dit onderscheid zou van invloed zijn op zijn hele toekomstige carrière.

Bron: Do It All Night (Pitchfork)

Waarom de populariteit van vinyl eigenlijk een zwaktebod is

Dat de wedergeboorte van langspeelplaten, gemaakt van vinyl, tegelijkertijd plaatsvond met de opkomst van streamingdiensten voor muziek, is meer dan louter een nostalgische curiositeit. Het is een van die keren dat hetzelfde idee uit de lucht wordt geplukt door mensen die niets met elkaar te maken hebben. Spotify-playlists, mp3-collecties, zelfs de lichamelijkheid van het geschreeuw van diskjockey Zane Lowe aan het adres van zijn luisteraars als hij nieuwe hits laat horen in zijn radioprogramma op Beats 1 – dit alles komt tot ons via uit enen en nullen opgebouwde bestanden die we niet begrijpen. Het is niet alleen een vreemde tijd om media te consumeren, maar ook om in te leven. Misschien hebben de luisteraars wel onbewust besloten dat ze ‘echt’ iets moesten aanraken, en dat dat ‘iets’ polyvinylchloride was. ‘Iedereen die zegt dat hij of zij dit zag aankomen, is een leugenaar,’ zegt Drew Hill, managing director van Proper, de grootste onafhankelijke Britse distributeur van fysieke muziek. We hadden de populariteit van vinyl niet kunnen voorzien, maar als tegengif voor de exclusief digitale toekomst van de muziek zijn platen wel heel geschikt.

Het gevolg van deze mysterieuze groei – de omzet van vinyl ging vorig jaar mondiaal met 54,7 procent omhoog, in vergelijking met 2013, toen in de VS 9,2 miljoen platen werden verkocht – is een bedrijfstak die de afgelopen tien jaar gestaag is gegroeid. Een aantal fabrieken draait 24 uur per dag, zeven dagen per week, in een poging aan de vraag te voldoen. Door de scherpe daling van de platenverkoop in de jaren negentig zijn veel fabrieken gesloten, zodat er maar weinig spelers zijn overgebleven die hiervan konden profiteren. Andere bedrijven zijn in het gat gesprongen, maar het totaal aantal Amerikaanse vinylfabrieken schommelt nog steeds rond de vijftien. ‘Nergens in de wereld is er momenteel genoeg capaciteit om aan de vraag te voldoen,’ aldus Hill.

Bron: Why the Vinyl Boom Is Actually a Drought (Vulture)

Carly Rae Jepsen – Emotion

Popmuziek gaat over verlangen, maar niemand kan dat zo goed bezingen als Carly Rae. De single Call Me Maybe van de Canadese zangeres werd voorzien van talloze lip-syncvideo’s en ironische (of niet-ironische) remixes met zijn valse violen, makkelijk mee te zingen melodie en ademloze, golvende vocalen. Het liedje verwoordde tevens de gevoelens van iedere smoorverliefde tiener die ooit heeft geprobeerd ‘cool’ te blijven tijdens die eerste romantische ontmoeting. In Call Me Maybe draait Jepsen er vanaf de titel in een grote boog omheen: Bel me, maar alleen als je dat echt wilt, en tussen twee haakjes, ik mis je mijn hele leven al, tot ik je nu net tegenkwam. No pressure .

Destijds leek Call Me Maybe voorbestemd een eendagsvlieg te zijn; een toevalstreffer uit Canada die toevallig heel goed paste in een kauwgombalvormig gat in het Noord-Amerikaanse bewustzijn. Emotion, de opvolger van Kiss uit 2012 en Jepsens derde album, neigt naar een rijpere, volwassener versie van haar hyperpop, maar weet de vertederende gevoelsintensiteit die Call Me Maybe tot zo’n hit maakte goed vast te houden. Paradoxaal genoeg verkreeg Jepsen met haar succesnummer ook enige status in indiekringen. Aan haar nieuwe plaat hebben dan ook songwriters als Dev Hynes, Sia, Rostam Batmanglij van Vampire Weekend en Tegan and Sarah meegewerkt. En dat is goed te merken: Emotion komt met de ene na de andere kraker, en bereikt tegelijkertijd een opmerkelijk niveau van complexiteit en compassie voor iedereen in het zonnestelsel van Jepsen.

Bron: Carly Rae Jepsen – Emotion (Consequence of Sound)

Young Thug: hoofd-excentriekeling

Met zijn roekeloze bluf, gouden tanden en explosieve stijl is Young Thug van een cultheld een terugkerend fenomeen in de krantenkoppen geworden, in een ‘van-schooier-tot-miljonair’-verhaal dat zowel heel bekend als volslagen surrealistisch is.

In Atlanta, Georgia, is de hitte drukkend. Bij daglicht de straat op zonder zonnebril is een daad van masochisme. De natuur komt naderbij; glooiende, groene heuvels vol luxe landhuizen. De dagen zijn lang, de temperatuur is hoog. Alles is licht. Het is een regio van extremen – extreme rijkdom, armoede, politiek, geweld, verbondenheid, geloof en familie. Reality-tv is een bloeiende lokale bedrijvigheid geworden dankzij de merkwaardige personages die je aantreft in de 242 wijken van de stad, zoals NeNe Leakes, Joseline Hernandez en Waka Flocka Flame.

Bron: Young Thug: eccentric-in-chief (Dazed)

De nostalgie voorbij: een gesprek met Bradford Cox van Deerhunter

Zwoegend door het zompige verkeer van Atlanta, op weg naar het huis van Bradford Cox, denk ik na over de eerste keer dat ik Deerhunter persoonlijk heb gezien. Het was tijdens een concert in 2007, rond het verschijnen van hun debuutalbum Cryptograms, toen de groep in feite een klein zaaltje in Brooklyn afbrak, terwijl Cox in een jurk over het podium stormde. Er was een hysterische, wanhopige energie – iets vreemds in de meest ware zin van het woord – die Deerhunter onderscheidde van al zijn middelmatige soortgenoten. De muziek was half herrie en half schoonheid – pure popliedjes met lagen reverb en feedback. Als frontman was Cox zowel wispelturig als hemeltergend kwetsbaar. Destijds leek het alsof hij ieder moment zou kunnen instorten.

Maar anders dan zo vele van hun vroege tijdgenoten, die al weer van het toneel zijn verdwenen of te lijden hadden van afnemende creatieve ingevingen, is Deerhunter er op aanlokkelijke wijze in geslaagd de afgelopen acht jaar steeds vreemder te worden. En nu ben ik in Atlanta om met Cox te praten over het aanstaande zevende album van de groep, Fading Frontier, dat korte metten maakt met de claustrofobie en de vreemde rockposes van hun voorgaande album, Monomania, ten faveure van de rustig caleidoscopische en fijnzinnig verschraalde landschappen die Microcastle uit 2008 en Halcyon Digest uit 2010 zo opmerkelijk maakten. Met bijdragen van Tim Gane van Stereolab en James Cargill van Broadcast is het album qua geluid avontuurlijk en – wellicht het opmerkelijkst – ongelooflijk intiem.

Bron: Beyond Nostalgia. A Conversation with Deerhunter’s Bradford Cox (Pitchfork)

De memoires van Luther ‘Uncle Luke’ Campbell

Je zult niemand vinden die beter op de hoogte is van de 2 Live Crew dan een zekere evangelische ex-golfprofessional met een Batman-complex. Rond 1988 faxte officier van justitie Jack Thompson, meester-kopieerder van godslasterlijke uitingen, schunnige rapteksten naar juristen en volksvertegenwoordigers van verschillende kiesdistricten in Florida, in een poging de groep verboden te krijgen. Onbedoeld riep hij daarmee een nieuw promotie- en distributienetwerk in het leven voor de rapgroep waarvan Senator Bob Dole vond dat die het ‘nationale karakter van Amerika ondermijnde’. De faxmachines in kiesdistricten in het zuidoosten van de VS zoemden als krekels. Er ging heel wat heen en weer. De Nuisance Abatement Board [zoiets als de Bond tegen vloeken] van Broward County voelde zich gesterkt.

‘We gebruikten alledaagse taal om te praten over een onderwerp waar iedereen van geniet en aan meedoet,’ aldus Luther Campbell in zijn deze week verschenen memoires, The Book of Luke: My Fight for Truth, Justice, and Liberty City .

Bron: Florida Man Sticks It to America: Luther ‘Uncle Luke’ Campbell’s Memoir of Bass, Community Activism, Football, and Debauchery (Grantland)

Vertaler: Menno Grootveld