360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.
FOTOGRAFIE | Nog meer lof voor het bescheiden kindermeisje
Vivian Maier fotografeerde ook in kleur
Inmiddels kennen we het verhaal van het kindermeisje dat in Chicago en New York foto’s van stadsbeelden en indirecte zelfportretten maakte: Vivian Maier. In 2014, vijf jaar na haar dood, wijdde fotomuseum Foam in Amsterdam een eerste tentoonstelling aan haar werk.
Binnenkort zijn ook Maiers kleurenfoto’s in Nederland te zien. In het voorwoord van The Color Work noemt fotograaf Joel Meyerowitz haar een ‘early adopter’. Kleurenfotografie werd aanvankelijk beschouwd als commercieel; ‘vakantiefolders, supplementen in kranten en ansichtkaarten waren in kleur, kunst was zwart-wit’, licht Harper’s Bazaar toe.
ArtRabbit ziet een duidelijke meerwaarde in deze collectie. Behalve op compositie focust Maier nu ook op stoffen en patronen, evenals op ‘de
subtiele kleurharmonie binnen een frame’. Ze gebruikte hierbij in plaats van haar Rolleiflex een 35mm-camera; ‘lichter en kleiner, geschikter om snel te schieten’, vertelt Giles Huxley-Parlour van de gelijknamige galerie in Londen in een interview met het tijdschrift Huck. Bij het doorzoeken van haar circa veertigduizend Ektachrome-kleurenfoto’s voor een expositie raakte Huxley-Parlour diep onder de indruk van de kwaliteit. ‘Zelfs bij de grootste fotografen zitten er meestal maar zo’n twintig tot vijftig echt goede foto’s tussen. Maier was gezegend met een buitengewoon talent.’
Vivian Maier – Works in Color, 10 april tot en met 28 juni in Foam, Amsterdam.
FILM | Kore-eda doorstaat de proef
Eerste niet-Japanse film van Gouden Palm-winnaar
Als een slechte moeder op de leeftijd is gekomen dat ze meer bezig is met het ordenen van oude herinneringen dan met het creëren van nieuwe, schrijft Little White Lies, heeft ze twee opties. Ofwel ze kan zich neerleggen bij haar nalatige verleden, of ze kan doen wat de in vergetelheid geraakte filmster Fabienne (Catherine Deneuve) doet in La vérité, de nieuwste film van Hirokazu Kore-eda: verhalen verzinnen die een flatteuzere versie van haarzelf voorwenden.
Kore-eda won de Gouden Palm voor zijn film Shoplifters, waarin hij, in de woorden van IndieWire, eveneens de complexiteit van een modern gezin belicht. Kort samengevat: een familie van winkeldieven neemt een kind in huis om het te beschermen en belandt van het ene in de andere probleem. La vérité is de eerste film die de regisseur maakt buiten zijn geboorteland Japan, een stap die volgens het Britse filmtijdschrift voor veel niet-westerse regisseurs verkeerd uitpakt. Maar Kore-eda doorstaat de proef met zijn subtiele familiedynamiek. Dit zou in niet geringe mate te danken zijn aan zijn cast, die naast Deneuve bestaat uit onder meer Juliette Binoche (dochter) en Ethan Hawke (echtgenoot). Times heeft het over een van Deneuves beste acteerprestaties ooit.
The Guardian vindt het familiethema in La vérité minder sterk uitgewerkt dan in Shoplifters, maar noemt het ‘oneerlijk om die blikseminslag twee keer te verwachten. De film mag de frisheid en wildheid van het beste werk van de regisseur missen, maar dat gemis wordt gecompenseerd met een reeks elegante wendingen (…). Ja, het verhaal van Kore-eda is warm en rustgevend, en grenst aan té gezellig. Maar het bevat een harde kern van emotionele waarheid.’ Die waarheid luidt, volgens het Spaanse Fotogramas, als volgt: ‘Ook leugens kunnen een bewijs van liefde vormen, zij het misschien moeilijker te herkennen.’
La vérité draait zodra de bioscopen weer opengaan.
MUZIEK | Muzikant voor muzikanten
Rusteloosheid en verwarring in Moumnehs melodieën
Een musician’s musician, noemt het Canadese Music Works Radwan Ghazi Moumneh. ‘Iemand die veel waardering krijgt van echte muziekkenners, maar voor de meeste liefhebbers raadselachtig blijft.’ In 2013 richtte de muzikant in Montreal, waar hij momenteel woont, het audiovisuele project Jerusalem in My Heart op, samen met de Canadese filmmaker Charles-André Coderre. Als in zijn muziek rusteloosheid doorklinkt (en dat is een understatement), kan dat met zijn eigen verleden te maken hebben, aldus de muzieksite. Moumneh ontvluchtte Libanon in 1975 als kind en leefde lange tijd in ballingschap, onder andere in Oman, waar hij naar een Indiase school werd gestuurd. ‘We leerden Hindi in een Arabisch land. Het was een verwarrende tijd,’ vertelt Moumneh aan New Internationalist. Die verwarring brengt hij over door zowel populaire als traditionele Arabische muziekstijlen ‘eerst te ontleden en vervolgens weer samen te stellen’, zegt hij tegen Wire. Wat volgens Exclaim! tot krachtige, emotionele melodieën leidt. Eerder was Moumneh zanger van hardcore- en punkbands in Montreal.
_Zaterdag 21 maart in EKKO, Utrecht. Uitgesteld (zie www.ekko.nl
LITERATUUR | McCanns radicaal-empathische aanpak
Roman over het Israëlisch-Palestijnse conflict
Een Iers-Amerikaanse auteur is misschien niet de meest voor de hand liggende persoon om het Israëlisch-Palestijnse conflict te behandelen, vindt Ha’aretz, en toch is dat precies de taak die Colum McCann zichzelf stelt in de roman Apeirogon (een term uit de geometrie die een ‘vorm met oneindig veel zijden’ betekent). Het verhaal richt zich op een Palestijn, Bassam Aramin en een Israëliër, Rami Elhanan, die beiden een dochter hebben verloren in het conflict. In de loop van duizend-en-een hoofdstukken verstrengelen hun levens zich, terwijl de twee hun verdriet proberen in te zetten als wapen voor vrede.
McCann oogstte een enorm succes met zijn eerdere romans, met name Let the Great World Spin – dat door een leraar Engels in Connecticut na een schietpartij op school, met tientallen doden tot gevolg, werd uitgekozen om de kinderen een nieuw perspectief op hun toekomst te bieden, vertelt The New York Times. McCann is aanhanger van wat hij ‘radicale empathie’ noemt en oprichter van de internationale organisatie Narrative 4, die kinderen met nare ervaringen hun verhaal met elkaar laat delen. The Guardian is overtuigd van McCanns aanpak. ‘Is het absurd om te suggereren dat een boek kan slagen, daar waar politici al generaties lang falen?’ vraagt Alex Preston van de Britse krant zich af. ‘Allicht. Maar Apeirogon is het soort boek dat maar eens per generatie voorbijkomt.’
Ook Steven Spielberg was onder de indruk. Hij kocht begin deze maand de filmrechten van de roman, die hij samen met Amblin Partners, producent van onder andere 1917, zal verfilmen. ‘Colum beschrijft de menselijkheid op zijn rauwst, eerlijkst en aangrijpendst,’ zegt Holly Bario, baas van Amblin, tegen The Hollywood Reporter. Ook McCann zelf is enthousiast over het vooruitzicht: ‘Als iemand de vrijwel oneindige hoeveelheid nuances van onze tijd [in een film] kan vatten, is Amblin het wel,’ aldus de auteur.
Colum McCann, Apeirogon. De Harmonie. Nu in de winkel.
Deze titels worden getipt door Athenaeum Boekhandel in Amsterdam.
Ik voel me in de hele wereld thuis – Rosa Luxemburg
Moed, humor, een intens gevoel voor schoonheid, doorzettingsvermogen, kracht – dat zijn de eigenschappen van Rosa Luxemburg (1871-1919) die in het oog springen bij lezing van de brieven van deze dwarse denker die ze schrijft vanuit de gevangenis.
Waarom generalisten verder komen – David Epstein
Wat is de snelste weg naar succes in welk domein dan ook? David Epstein ontdekte dat het juist de generalisten zijn die op de meeste gebieden – vooral die complex zijn – uitblinken. Generalisten zijn creatiever, flexibeler en in staat om nieuwe verbindingen te maken.
Genesis – Guido Tonelli
De oude Grieken wisten het al: in den beginne was er enkel chaos. Modern wetenschappelijk onderzoek lijkt dit in elk geval te bevestigen. Guido Tonelli beschrijft de zoektocht naar het ontstaan en het onvermijdelijke einde van het heelal op een zeer toegankelijke manier en met ongekende precisie.
Modellen – Mark Manson
Modellen gaat over hoe je een aantrekkelijke man wordt, niet door trucjes, tactieken, spelletjes of technieken, maar door zelfontwikkeling. Het is de meest volwassen en eerlijke gids over hoe je als man een vrouw kunt aantrekken zonder nep te zijn, zonder te liegen en zonder met anderen te wedijveren.
Het laatste gouden jaar – Florian Illies
Vol humor en elegantie beschrijft Florian Illies opmerkelijke momenten uit het sleuteljaar 1913: Marcel Proust wordt verliefd op zijn chauffeur, Hemingway begint zijn carrière als bokser en een Russische prinses verlaat haar familie om de eerste vrouwelijke militaire piloot in de geschiedenis te worden.
