360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.
Textiel in Borneo
De Maleisische kunstenaar Marcos Kueh heeft een achtergrond in grafisch ontwerp maar ontdekte later het weefgetouw, waar hij nu grote doeken mee maakt over de thema’s dekolonisatie, erfgoed en verhalen vertellen. Een combinatie van tradities uit Borneo en actuele thema’s.
Art Rotterdam, 29-30/6
Dromerige muziek
Het Muziekgebouw eert de recent overleden componist Kaija Saariaho met een vierdaags festival. De hommage geeft een overzicht van haar dromerige muziek en akoestische en elektronische klanken, van haar eerste composities tot haar opera’s.
Muziekgebouw Amsterdam, 13 tot 16/3
De moedermythe ontmanteld
Moeder en kind zijn in de beeldende kunst ontelbare keren afgebeeld, in het verleden meestal verzorgend, in ontroerende omhelzingen, kammend, voedend, wiegend, netjes aangekleed of juist niet. In de moderne kunst hebben (veelal) vrouwelijke kunstenaars andere aspecten van het moederschap verwerkt. In Do not abandon me bijvoorbeeld, een samenwerking tussen Louise Bourgeois en Tracey Emin bestaande uit zestien prenten, worden fysieke driften verbeeld en de angst voor verlies en verlating. Bourgeois begon met het schilderen van torso’s, waarbij ze vloeiende silhouetten tekende, ingekleurd met rode, blauwe en zwarte verf. Ze gaf ze vervolgens door aan Emin, die op Bourgeois’ torso’s kleinere figuren tekende. In één ervan kust een vrouw een rechtopstaande fallus; in een ander steekt een kleine, foetusachtige vorm uit een gezwollen buik.
In Mutterfreude (2021) van Miriam Cahn lijken moeder en kind één wezen, onlosmakelijk verbonden
Bij Buhlebezwe Siwani gaat het over zwarte moeders wier kinderen tot slaaf werden gemaakt. In het werk van Frida Kahlo en Miriam Cahn zijn de minder idyllische kanten van het moederschap een thema, zelfs als het gaat om een moeder die nooit gebaard heeft. Kahlo’s verlangen naar het moederschap kon nooit bevredigd worden omdat een verkeersongeluk haar lichaam zo ernstig beschadigde dat het voor haar onmogelijk was een kind te krijgen. Verdriet over onvoldragen zwangerschappen is een terugkerend thema op haar schilderijen. In Mutterfreude (2021) van Miriam Cahn lijken moeder en kind één wezen, onlosmakelijk verbonden, net als de vreugde en pijn die inherent zijn aan het moederschap en het vrouw-zijn.
Good mom/bad mom, Unraveling the Mother Myth. Centraal Museum Utrecht, 29/3 tot 14/9
Nichtjes twintig jaar gevolgd
Fotograaf Alessandra Sanguinetti (New York, 1968) volgt al meer dan twintig jaar het leven van de Argentijnse nichtjes Guillermina Aranciaga en Belinda Stutz. Wat begon als een toevallige ontmoeting in 1999 – de meisjes waren negen en tien jaar oud – werd een langdurig fotografisch project waarin Sanguinetti de dromen en worstelingen van de meisjes in het landelijke Argentinië vastlegt, een door mannen gedomineerde wereld van gaucho’s en boeren.
De aangrijpende foto’s tonen belangrijke momenten in hun leven: daten, zwangerschap en moederschap
Naarmate Guille en Belinda ouder worden, maakt de speelsheid van hun kindertijd plaats voor de soms moeilijke overgang naar volwassenheid. De aangrijpende foto’s tonen belangrijke momenten in hun leven: daten, zwangerschap en moederschap. Zoals de 17-jarige zwangere Belinda die poseert met een groot mes in haar hand, kwetsbaar maar vastberaden. Het is voor het eerst dat Sanguinetti, sinds 2007 lid van het gerenommeerde agentschap Magnum Photos en bekend om haar empathische benadering, een solo-expositie in Nederland heeft. Eerder verschenen twee fotoboeken over de nichtjes: The Adventures of Guille and Belinda and The Enigmatic Meaning of Their Dreams (2010) en The Illusion of an Everlasting Summer (2020); er zijn plannen voor een derde deel.
The Adventures of Guille and Belinda, Kunsthal Rotterdam, tot 9/6
Mooi en pervers
De Koreaanse Mire Lee liet zich inspireren door het feit dat de Turbine Hall ooit een elektriciteitscentrale was en brengt het idee van een fabriek tot leven met sculpturen en mechanische installaties. Haar materiaalkeuze is verrassend en speelt met esthetische normen.
Tate Modern, Londen, tot 16/3
Organische kunst
Diana Scherer (Lauingen, Duitsland, 1971) heeft een opvallende en unieke manier van werken ontwikkeld waarin ze botanische wetenschap letterlijk verweeft met textiel en sculptuur. Door onder de aarde templates van bioplastic aan te brengen, manipuleert ze de groei van planten zodanig dat hun wortels complexe, textielachtige patronen vormen.
Scherer onderzoekt de mogelijkheid om complete kledingstukken ondergronds te laten groeien
Scherer werkt samen met biologen en ecologen van de Radboud Universiteit in Nijmegen en onderzoekt de mogelijkheid om complete kledingstukken ondergronds te laten groeien, wat veel zou kunnen betekenen voor duurzame mode. Haar innovatieve benadering heeft Scherer grote internationale erkenning opgeleverd.
Op Art Rotterdam presenteert de Andriesse Eyck-galerie een selectie van werken uit haar doorlopende project Interwoven.
Diana Scherer, Interwoven, Art Rotterdam, andriesse eyck galerie, 27 tot 30/6
