Ardeense worst ≠ Vlaamse worst

Voor Paul Peeters is het een kwestie van principe. Alleen het recept doet ertoe. Rund- en varkensvlees, ‘wat grover gemalen, zeer sterk gerookt en goed gekruid’, zo omschrijft de vleeswarenfabrikant het geheim van de Ardeense salami. Toch heeft Paul Peeters een probleem. Zijn worst komt uit Vlaanderen. De Ardennen maken echter bestuurstechnisch deel uit van de regio Wallonië. En die slaat nu terug. De regio wil de salami uit het zuiden door de EU geografisch laten beschermen: net als Parmaham, fetakaas en onlangs ook de Frankfurter groene saus.

Negen jaar geleden stapten de Waalse producenten van de Saucisson d’Ardenne met hun verzoek naar de Europese Commissie. Nu nadert de dag des oordeels. En dat zorgt in België voor grote opwinding. Uit de Ardennen of uit Vlaanderen, dat maakt geen verschil, zei Peeters tegen de Vlaamse krant De Standaard. Maar dat wordt door Wallonië betwist. Niet industrieel vervaardigd, met vlees uit biologische bedrijven zegt het Waalse ministerie van Landbouw. En dus staan de Belgische kranten vol met recepten en aanwijzingen, menig slagerij in de Ardennen laat de salami drie weken besterven, andere zweren bij de juiste mix van rundvlees en varkensvet. Slechts over één ding zijn ze het eens: de salami moet uit het zuiden komen.

De noordelijke buren in Nederland hebben weinig te bieden, bij de vreugdeloze protestanten wordt aan tafel alleen de honger gestild

België geldt als een land waar het goed eten is. De noordelijke buren in Nederland hebben weinig te bieden, bij de vreugdeloze protestanten wordt aan tafel alleen de honger gestild. In het katholiek-zinnelijke België is dat anders, elk café kiest er met zorg zijn bier van de maand, de bistro werkt met vlees van de slager ernaast, het land tussen Ardennen en Noordzee biedt een bonte mengeling aan vlees en vis. En recentelijk ook aan vegetarische gerechten. Van onzinnige opmerkingen zoals die van de Duitse minister van Landbouw Christian Schmidt over vegaschnitzels, begrijpen ze hier helemaal niets. België houdt van goed eten. En van export.

Naast de culinaire genoegens verliest het instabiele land van Vlamingen en Walen zeker ook de economische factor niet uit het oog. Volgens de berichtgeving in de Belgische media hangen maar liefst zeshonderd banen in Waalse slagerijen af van de Ardeense salami. Daarom doen ze in het zuiden ook hard hun best om Vlaamse wensen van de hand te wijzen.

De Vlaamse producenten willen namelijk een overgangstijd voor het geval de EU het begeerde label aan de Ardeense worst hangt.

Paul Peeters is woedend. Voor hem is er niets regionaals aan de Ardeense salami. Die ‘heeft geen specifiek Ardeense eigenschappen. Waar zijn we eigenlijk mee bezig, gaan we hierna de pizza Hawaï beschermen?’ vraagt hij retorisch. De EU kent het probleem met eetwaren van regionale oorsprong. Eens is het juridisch tot aan de hoogste instanties uitgevochten. Het conflict rond de fetakaas werd in 2005 aan het Europees Gerechtshof voorgelegd. Dat gaf de Griekse producenten gelijk. Feta moet uit Griekenland komen. De andere producenten beweerden dan wel dat de naam allang stond voor schapenkaas uit de hele wereld, maar ze maakten een fout. Ze sierden hun verpakkingen op met Griekse vlaggetjes of bergen. Dus is feta toch iets specifieks. En dus ligt er naast feta nu ook Balkan- of herderskaas in de koelcellen van Europa.

Ook in Vlaanderen zijn ze naar de rechter gestapt. Maar de Belgische justitie beschermt het Ardeense origineel. Nieuwste dreigement van de Vlaamse vleeswarenfabrikanten: ‘We kunnen onze worsten nog altijd Ardeense salami uit Vlaanderen noemen.’ Als het maar smaakt.

Auteur: Peter Riesbeck
Vertaler: Marten de Vries

CONTEXT: Ook Stilton na Brexit vogelvrij

Zoals in het hoofdartikel vermeld, is het zeker niet voor het eerst dat ‘Brussel’ naamsbescherming toekent aan streekproducten. Eerder al kwamen Italiaanse ham uit Parma en Franse kaas uit Rocquefort op de lijst van beschermde streekproducten te staan, in 2011 gevolgd door worstjes uit Cumberland, geklonterde zure room uit Cornwall en kaas uit Stilton (hoewel de kaas nooit in het dorp van die naam is geproduceerd). Na de Brexit verliezen deze producten overigens hun bescherming op het Europese vasteland.

President Obama kreeg een jaar geleden het verwijt van America First-aanhangers dat hij iets te uitbundig in een televisieshow had verkondigd dat hij zijn hamburgers prefereerde met een flinke lepel ‘Dijon mustard’. Was dat niet al te veel aandacht voor die ‘frogs’? Maar de Dijonmosterd die Obama prefereert, komt gewoon uit een condimentenfabriek met een verdacht Duits klinkende naam in New Jersey. De enige enige echte Moutarde de Dijon heeft (nog) geen territoriale bescherming. Gewoon verzuimd aan te vragen, vermoedelijk.

Frankfurter Rundschau
Duitsland | dagblad | oplage 189.000

Sociaal-liberaal. Geëngageerd wat betreft mensenrechten en milieu. Links georiënteerd.