In New Delhi worden vervuilende steenbakkerijen streng aangepakt. Prima, schrijft een wetenschapper, maar zorg alsjeblieft ook dat ze uit de graanschuur van India verdwijnen.
New Delhi juicht nu de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in mei heeft verklaard dat de hoofdstad van India niet langer de meest vervuilde stad ter wereld is, maar alleen maar een van de twintig meest vervuilde. Wat betreft de concentratie van fijnstofdeeltjes is de stad gezakt van de eerste plaats in 2014 naar de elfde plaats in 2016. Volgens de databank van de WHO is de Iraanse stad Zabol nu de meest vervuilde stad ter wereld. Twee Indiase steden bezetten de tweede en derde plaats: Gwalior in de deelstaat Madhya Pradesh en Allahabad in Uttar Pradesh.
De autoriteiten hebben altijd veel belang gehecht aan het terugdringen van de vervuiling in New Delhi. Vervuilende industrie is verplaatst naar de buurstaat Haryana. Om de vervuiling door auto’s tegen te gaan heeft de hoofdstad gecomprimeerd aardgas geïntroduceerd, terwijl de buurstaten Uttar Pradesh en Haryana naar hartenlust benzine en diesel mogen blijven gebruiken. Het hooggerechtshof heeft dieseltaxi’s verboden en Arvind Kejriwal, de premier van Delhi, heeft een volgens kenteken alternerend verkeerssysteem ingevoerd om de lucht in de hoofdstad te zuiveren. Overheid en ngo’s doen alsof New Delhi India is, en alsof ze door deze vieze stad gezonder te maken heel India gezonder kunnen maken.
Zuiver en zoet
Een andere factor die de lucht in New Delhi vervuilt is de rook van de steenbakkerijen. De regering van Uttar Pradesh heeft onlangs onder grote druk de steenovens in de buurt van New Delhi verplicht op een andere techniek over te stappen zodat de verbrandingsgassen minder vervuilend worden. In steden als Ghaziabad, Gautam Budh Nagar en Hapur krijgen ze negentig dagen om hun ovens aan te passen zodat de lucht in de hoofdstad schoner wordt. Maar steden die verder weg liggen mogen de lucht rustig blijven vervuilen.
Maar in werkelijkheid is niet de luchtvervuiling de belangrijkste reden om de steenbakkerijen aan te pakken, maar de negatieve invloed die ze hebben op de landbouwproductie en de voedselveiligheid van het land. Alle steden in Uttar Pradesh zijn op de Indus-Gangesvlakte gebouwd. Door zijn rijke alluviale bodem, gevormd door de sedimenten die door de waterloop zijn afgezet, is deze regio de vruchtbaarste van het land. Het is zelfs een van de vruchtbaarste regio’s ter wereld, dankzij de chemische compositie en de textuur van deze sedimenten. Het water dat over het oppervlak stroomt is zuiver en zoet, en je hoeft maar te zaaien om verzekerd te zijn van overvloedige oogsten.
Deze vlakte moet voedsel produceren. Hij voedt India al duizenden jaren. Samen met Penjab en Haryana vormt hij de graanschuur van het land. De graangewassen die in deze regio worden verbouwd zorgen voor de noodzakelijke voorraden voor voedselhulpprogramma’s zoals het publieke distributiesysteem, gratis maaltijden in schoolkantines, centra voor moeder-en-kindzorg (de zogeheten Anganwadi) en de projecten Annapurna en Antodaya, voor oudere en behoeftige personen.
In zo’n vruchtbare streek zou het verboden moeten zijn om grond af te graven voor baksteenfabricage. De lagere grondlagen, die minder rijk zijn, leveren geen goede oogsten op. Evenzo zou de overvloedige hoeveelheid water die wordt gebruikt voor de baksteenfabricage gereserveerd moeten worden voor de rijst-, tarwe-, mais- en gerstcultuur, evenals voor het verbouwen van groenten, fruit en peulvruchten. Ze zou tevens moeten dienen voor het irrigeren van weilanden, zodat daar dieren kunnen grazen en de melkproductie wordt verbeterd.
Ik ben onlangs in Tilhar geweest, in het district Shahjahanpur in Uttar Pradesh. In de hele omgeving daar heb ik enorme lege reservoirs gezien die dienen om water met aarde te mengen voor het maken van baksteenklei. Hoge stapels bakstenen drogen in de zon voordat ze in houtovens worden gebakken, en rijen gebakken stenen staan klaar om afgeleverd te worden.
De kortzichtige houding van de overheid maakt het mogelijk dat rijke natuurbronnen als bodem en water vernietigd worden
Op elke plek wordt het grondwater in putten opgevangen om klei te maken, en enorme stapels eucalyptushout dienen om het vuur te voeden. Grote delen van de regio zijn beplant met eucalyptusbomen, een praktijk die verboden zou moeten worden omdat die de grondwaterspiegel verlaagt. Toch verdienen de boeren meer aan de verkoop van hun hout aan de steenbakkerijen dan aan de verkoop van hun graanproducten aan de staat. Daarom wordt zo veel vruchtbare grond niet voor voedingsgewassen gebruikt, maar voor houtproductie.
In deze regio, die de graanschuur van India zou moeten blijven, maakt de kortzichtige houding van de overheid het mogelijk dat rijke natuurbronnen als bodem en water vernietigd worden. Als die op een intelligente manier gebruikt zouden worden, zouden de boeren overvloedige oogsten kunnen binnenhalen en meer melk kunnen produceren, zou het volk zijn honger kunnen stillen, zou de economie opleven en het land welvarender worden.
Bakstenen kunnen ook met as of andere afvalproducten worden gefabriceerd. Het is verbijsterend om te zien dat het onzinnige beleid van onze autoriteiten het mogelijk maakt dat onze rijkste grond tot bakstenen wordt getransformeerd en dat rijke landbouwgrond tot dorre velden verwordt, met het risico dat de boeren hun bestaansmiddelen verliezen en dat de voedselreserves van het land worden uitgeput. Aan die praktijken moet een eind komen.
Auteur: Suman Sahai
Vertaler: Peter Bergsma
Suman Sahai is activiste en oprichter van de Gene Campaign, een Indiase ngo die zich inzet voor voldoende voedsel en veiligheid.
Daily News and Analysis
India | dagblad | oplage 235.000
Eigendom van een grote persgroep. Richt zich op de grootstedelijke jeugd. Jonge broadsheet krant met commerciële uitstraling en veel interactiviteit.
