Vooruitziende geesten riepen het dertig jaar geleden al: de NHS – de beroemde Britse gezondheidszorg – zou onbetaalbaar worden. Toch durfde niemand het mes erin te zetten. Nu staat het systeem volgens de conservatieve commentator Simon Heffer op instorten.
Een jaar of dertig geleden waarschuwde Norman Fowler, destijds [de Conservatieve] minister van Gezondheid, me voor een ‘demografische tijdbom’ die alleen nog door de politiek onschadelijk gemaakt zou kunnen worden. Hij doelde op de vergrijzing; hij meende dat de gezondheidszorg en de sociale zekerheid zouden bezwijken onder de enorme druk. Wanneer? ‘Over een jaar of dertig.’
Tegenwoordig lezen we in onze Telegraph de vreselijkste verhalen over de National Health Service (NHS). Huisartsen staan onder immense druk. Er is zo’n nijpend tekort aan verpleegkundig personeel dat de immigratieregels worden versoepeld om voldoende verpleegkundigen binnen te kunnen halen om de NHS de winter door te helpen. Er is nog voor 450 miljoen pond aan achterstallig onderhoud aan faciliteiten van de NHS. En, het ergst van alles, driekwart van de ziekenhuizen voldoet niet eens aan de elementaire veiligheidsnormen.
Dit is het systeem ‘waar de hele wereld jaloers op is’, een door de belastingbetaler gefinancierde moloch die alleen al in Engeland jaarlijks 116,4 miljard pond kost. En is al dat geld eenmaal uitgegeven, dan nog vallen er ziekenhuizen om of blijken het broeinesten van ziekten, zijn er te weinig artsen en verpleegkundigen en is het makkelijker om je zoontje toegelaten te krijgen tot Eton College dan om snel een afspraak te maken bij de huisarts. Een van de achterliggende oorzaken is het feit dat er inmiddels zo veel ouderen zijn die op hun leeftijd vaker naar de dokter gaan dan ze voorheen deden.
Onhoudbaar
Veel ouderen hebben een zwakke gezondheid; soms is de situatie zo ernstig dat ze onmogelijk nog zelfstandig thuis kunnen blijven wonen, terwijl het hun familie aan faciliteiten en middelen ontbreekt om voor hen te kunnen zorgen wanneer ze aan bed gekluisterd raken. Veel ouderen die eigenlijk in een verzorgingstehuis thuishoren, houden dure ziekenhuisbedden bezet. Andere ouderen zijn gevangenen in hun eigen huis. Ze worden drie of vier keer per dag bezocht door een van overheidswege aangewezen thuiszorgmedewerker, maar leven verder in volstrekt isolement. Dit is onhoudbaar, dus wat gaan we eraan doen?
Het negeren van het rapport-Dilnot zal niet alleen leiden tot ellendige, mensonterende situaties bij diegenen die niet zijn voorbereid op een lange oude dag
Ik vrees dat het ergste nog moet komen, als het gaat om de last die op schouders van de NHS rust. In de komende twintig jaar zal het aantal mensen boven de 85 jaar meer dan verdubbelen, tot 3,5 miljoen. En het is onvermijdelijk dat ook de wonderen die de medische wetenschap kan verrichten zich zullen vermenigvuldigen, en dat de belastingbetaler, als financier van de NHS, zal verwachten dat deze veelal dure wonderen op ieder gewenst moment gratis voor hem of haar beschikbaar zullen zijn.
Nu is het niet zo dat ik heb zitten wachten tot een regering eindelijk eens gehoor zou geven aan Lord Fowlers noodkreet en een begin zou maken met de aanpak van het probleem. Geen enkele regering zal dit probleem namelijk aanpakken, want dat betekent dat ze een volwassen gesprek met het grote publiek moet aangaan over de NHS, en over de vraag of dit stelsel uit 1948 nog wel functioneert in het Groot-Brittannië van de eenentwintigste eeuw. En zodra het over de NHS gaat, spelen er zulke diepgewortelde sentimenten en heerst er in de publieke opinie zo’n gebrek aan realisme, dat geen politicus er zijn vingers aan durft te branden.
En toch is die discussie dringend nodig, anders zal het systeem op een dag instorten.
Elke dag dat de regering het probleem van de ouderenzorg voor zich uitschuift, wordt het groter en onhandelbaarder. Het rapport van de commissie-Dilnot over de financiering van de ouderenzorg werd al in 2011 gepresenteerd, maar er is niets mee gedaan. Dat is schandalig. Dilnot heeft uitstekend werk verricht door het potentiële drama aan het licht te brengen van honderdduizenden hoogbejaarden die op geen enkele manier nog voor zichzelf kunnen zorgen en geen geld hebben voor thuiszorg. Het rapport stelde vast dat veel gezinnen het niet meer aan zouden kunnen. Een van de aanbevelingen was een stelsel op basis van een zorgverzekering, maar dit advies is tot dusver genegeerd.
Het negeren van het rapport-Dilnot zal niet alleen leiden tot ellendige, mensonterende situaties bij diegenen die niet zijn voorbereid op een lange oude dag. Het zal waarschijnlijk ook bijdragen aan een versnelde ondergang van de NHS. Minister van Volksgezondheid Jeremy Hunt, die zich als geen ander op de achtergrond weet te houden, brengt graag hier en daar een pleister aan. Maar feit is dat de NHS op zijn laatste benen loopt, en dat het systeem alleen nog kans heeft op overleving als het ingrijpend wordt hervormd; zowel het stelsel zelf, als de manier waarop er voor de trouwste klanten – de ouderen – wordt gezorgd.
Het gezelschap halfstudentikoze marxisten dat momenteel de oppositie vormt, heeft geen enkel belang bij het volwassen gesprek dat gevoerd moet worden. Want misschien moet de beroepsbevolking, die nu een hoger besteedbaar inkomen heeft dan in 1948, maar eens worden gevraagd een extra bijdrage te leveren aan de NHS. En misschien moet maar eens worden toegegeven dat Labour tijdens haar laatste regeerperiode de NHS en het zorgstelsel net zo min toekomstbestendig heeft gemaakt als de Conservatieven.
Aanbevelingen
Een regering met verantwoordelijkheidsgevoel zou de aanbevelingen van de commissie-Dilnot onmiddellijk overnemen, zodat de mensen voorbereidingen kunnen treffen voor het steeds waarschijnlijkere vooruitzicht van een oude dag waarbij ze jarenlang aangewezen zullen zijn op professionele zorg. Ook zou zo’n regering proberen de NHS om te vormen tot een systeem dat in geval van ernstige ziektes en levensbedreigende spoedgevallen de kosten dekt, terwijl de mensen zichzelf verzekeren tegen minder ernstige klachten. En ze zou de oppositie moeten opzadelen met de heikele taak om uit te leggen hoe de demografische tijdbom volgens hen anders aangepakt zou moeten worden.
Aan een pleister heb je weinig als je een gapende wond moet zien te dichten. Dat de regering geen drastische maatregelen treft, en dat de oppositie blijft doen alsof we met de NHS vooruit kunnen alsof het nog steeds 1948 is, is niet zo maar beschamend. Dit wordt een groot schandaal.
Auteur: Simon Heffer
Vertaler: Rogier Goetze
Beeld bovenaan: © Seattle Municipal Archives
The Daily Telegraph
Verenigd Koninkrijk | dagblad | oplage 840.000
Anti-Europees tot op het bot, strijdlustig en imagobewust, kortom: het conservatieve dagblad van Engeland op broadsheet.
