Door de schorsing van Rusland voor de Olympische Winterspelen staat sportdoping weer bovenaan de agenda. Maar over de bestrijding ervan blijven de meningen verschillen.
JA
De laatste tijd zijn er meerdere onderzoeken geweest naar sportdoping, zoals dat van de Onafhankelijke Commissie van het World Anti-Doping Agency (WADA). Deze commissie onderzocht de moedwillige ontduiking van het dopingbeleid door Rusland. Het land had een grootschalig dopingprogramma en vervalste systematisch urinetests.
Maar het ontbreekt de antidopingautoriteiten aan macht en middelen, zodat zij vaak niet alle aanwijzingen die zij binnenkrijgen, kunnen onderzoeken. In Groot-Brittannië zijn maar weinig voltijdse antidopingonderzoekers. Bovendien hebben zij niet de juridische volmachten om medische dossiers op te vragen, of ander vertrouwelijk materiaal dat bij het onderzoek behulpzaam zou kunnen zijn.
De dopingzondaars weten dit. Ze weten ook dat de kans om gepakt worden gering is, zolang ze maar voorzichtig zijn. Er bestaan methodes die vrijwel niet via tests aan te tonen zijn – zoals het gebruik van EPO, een truc om het aantal rode bloedcellen in de bloedbaan kunstmatig te op te peppen.
Alle medicijnen moeten dus nader bekeken worden. Wanneer een sporter bijvoorbeeld lijdt aan zware astma en daarvoor een krachtig medicijn neemt dat in potentie zijn prestaties verbetert, dan zou hij niet mee moeten kunnen doen zolang het in zijn lichaam actief is
We moeten er ernstig over denken of doping geen strafrechtelijk vergrijp zou moeten zijn. Dat zou de autoriteiten de juridische macht geven om al het bewijs te vergaren dat zij voor hun onderzoek nodig denken te hebben. Een overtreding zou dan, behalve tot uitsluiting van atleten en artsen, ook tot vervolging van alle betrokkenen kunnen leiden.
In veel landen werkt het al zo. Bij een recent onderzoek legde de Britse olympisch wielerkampioene Nicole Cooke een verklaring af. Over de veroordeling van haar voormalige teamchef William Dazzani zei zij: ‘Als hij niet in Italië maar in Engeland had gewerkt, zou hij nog steeds doping verstrekken. Maar in Italië is het een misdrijf om sporters zulke middelen te geven.’
Het gaat er ook om een ethische grens in de sport te bewaken, zodat toegestane medicijnen die sportprestaties gunstig beïnvloeden alleen met een medische noodzaak gebruikt worden. De voormalige Britse wielercoach Shane Sutton vertelde in een interview met BBC Panorama hoe wielrenners speciale certificaten hebben om legale middelen te gebruiken die bij wedstrijden verboden zijn omdat ze sportprestaties kunnen verbeteren.
Alle medicijnen moeten dus nader bekeken worden. Wanneer een sporter bijvoorbeeld lijdt aan zware astma en daarvoor een krachtig medicijn neemt dat in potentie zijn prestaties verbetert, dan zou hij niet mee moeten kunnen doen zolang het in zijn lichaam actief is. Ook zijn er strengere regels nodig voor hoe sportartsen medische gegevens bijhouden. Zij zouden verplicht moeten worden om niet alleen verslag aan coaches uit te brengen, maar ook aan officieel aangewezen onafhankelijke artsen, die hun methoden en verslaglegging aan een peer review kunnen onderwerpen. Want zoals het nu gaat, kan het niet doorgaan.
Damian Collins – The Daily Telegraph
Damian Collins is Brits parlementslid voor de Conservatieven. Hij is voorzitter van de commissie Cultuur, Media en Sport van het Lagerhuis.
NEE
Sport leeft van tegenstellingen: wij tegen jullie, onze jongens tegen de rest, leiders en volgers. Net als elke andere mythologie heeft de sport dus ook helden en boeven nodig. Daarom is er zo veel aandacht voor doping: het gaat over de boeven.
Bij de Olympische Winterspelen in Pyeongchang is de boef een heel land. Rusland werd uitgesloten van deelname, na onderzoek naar dopinggebruik bij de vorige winterspelen in Sotsji in 2014. Het gastland bleek zijn sporters systematisch van doping te hebben voorzien en hun urinetests te hebben vervalst.
Het toch al geplaagde Internationaal Olympisch Comité weigerde om Rusland uit te sluiten van deelname aan de Olympische Zomerspelen van 2016 in Rio. De organisatie besloot het opleggen van sancties aan de individuele sportfederaties over te laten (alleen de atletiekfederatie deed dat). Maar na verder onderzoek werd uitsluiting toch onvermijdelijk. Wel mochten Russische sporters die nooit doping hadden gebruikt op individuele titel meedoen in Zuid-Korea.
Zijn zij boeven? Slechte mensen, die wij moeten haten?
Elke dag brengt het sportnieuws wel een verhaal over doping. Soms vallen helden daarbij van hun voetstuk: Chris Froome, de Britse wielrenner die viermaal de Tour de France won, was zo iemand. Vorig jaar testte hij positief. Een andere Britse wielerheld, Bradley Wiggins, is ook in een dopingaffaire verwikkeld. Zijn zij daarom boeven? Slechte mensen, die wij moeten haten? Froome had een positieve testuitslag voor een astmamedicijn. Wiggins had geheel legaal toestemming gekregen om bepaalde medicijnen te gebruiken. Ging hij daarmee zijn boekje te buiten? Profiteerde hij van een lacune in de regels? Wist hij een klein voordeeltje optimaal te benutten?
Geen van beiden haalt het bij de Amerikaanse wielrenner Lance Armstrong. Van deze voormalige held werden zeven Tour de France-zeges afgepakt nadat onderzoek uitwees dat zijn team jarenlang ‘het meest geavanceerde, professionele en succesvolle dopingprogramma runde dat de sport ooit heeft gezien’.
Elke sporter die in verband wordt gebracht met doping wordt automatisch als een tweede Armstrong gezien. De binaire moraal van de sport verklaart waarom onderzoeksjournalisten zo gebrand zijn op doping: één aantijging kan iemands reputatie vernietigen en een boef van hem maken. Sportsterren moeten ofwel wanhopige junkies zijn, ofwel brandschone blauwogige helden. Daartussenin zit niets.
Wanneer is doping geen doping meer? Als het een voedingssupplement heet? Als je officieel toestemming hebt om een middel te gebruiken? Sommige medicijnen zijn tot een bepaalde dosis legaal. Het is verboden om één keertje te veel van een astmamedicijn te gebruiken, maar ook om zoals Armstrong je hele carrière lang menselijk groeihormoon te slikken. De wereld ziet de dingen graag zwart-wit, maar krijgt in feite vijftig tinten aspirine.
Simon Barnes – New Statesman
Simon Barnes is een Engelse journalist. Hij was tot 2014 chef sport van The Times. Barnes staat bekend om zijn stevige uitspraken. Zo noemde hij tennisser Maria Sjarapova een bimbokampioene.
Vertaler: Valentijn van Dijk
