Het multimediaproject Mind My Gap is niet alleen een graphic novel, maar vooral een paraplu, die behalve het hoofdverhaal allerlei mediatypen en uitingen omvat.
Everything’s Different, Nothing Has Changed, een documentaire over de band Thee Wreckers, de muziek en de films. (Rosto in het midden.)
Een paar weken na zijn vijftigste verjaardag is op 7 maart de Nederlandse filmmaker, muzikant en kunstenaar Rosto overleden. Hij was een veelzijdig talent, richtte in 1995 zijn eigen studio op en maakte naast korte films ook illustraties en deed de art direction en vormgeving voor onder meer Pinkpop, de tv-serie In Europa en de rubriek Villa Achterwerk in de VPRO Gids. Zijn eerste korte films, Anglobilly Feverson en Jona/Tomberry leverden hem meteen internationale waardering op. De laatstgenoemde viel op het filmfestival van Cannes 2005 in de prijzen (Grand Prix, Canal+). Deze films maakten deel uit van het multimediaproject Mind My Gap, dat ontstond uit een graphic novel en werd voortgezet en uitgebreid met muziek, werk in druk en films.
In alle opzichten de langste film van deze meester op de korte afstand was The Monster of Nix uit 2011, een musical in de vorm van een animatiefilm van een halfuur, waar Rosto zes jaar aan werkte. Onder anderen de Amerikaanse duizendpoten Terry Gilliam (in Nederland vooral bekend van Monty Python) en Tom Waits leenden hun stemmen aan deze productie van Rosto, die op alle gespecialiseerde festivals werd vertoond en in Nederland en België de bioscopen haalde.
In 2008 was Rosto aan zijn meest omvangrijke project begonnen: vier korte films onder de naam Thee Wreckers Tetralogy. De eerste korte film, No Place Like Home, voltooide hij in 2008. De tweede, Lonely Bones, beleefde zijn première op het International Film Festival Rotterdam 2013. (De film won vervolgens de Grand Prix op het festival van animatiefilms in Ottawa.) Splintertime was de titel van de derde film, vorig jaar werd de Tetralogy voltooid laatste film Reruns.
Nicolas Schmerkin, directeur van de Parijse filmmaatschappij voor korte films Autour de Minuit, noemt Rosto ‘een beeldend genie’. ‘Maar nog meer dan een tovenaar met filmbeelden, een getalenteerd componist en een wereldster op het gebied van de animatiefilm, was Rosto op de eerste plaats een uitzonderlijk mens, een gouden hart in het leren jasje van de rocker, een ongeëvenaarde, sjieke punk die op iedereen een onuitwisbare indruk maakte. Voor mij werd hij een vriend en een broer, een metgezel wiens reis door het leven veel te vroeg is gestopt. Hij had juist zijn vierluik voltooid, en het laatste deel, Reruns, moet nu worden beschouwd als een testament.’
Het multimediaproject Mind My Gap is niet alleen een graphic novel, maar vooral een paraplu, die behalve het hoofdverhaal allerlei mediatypen en uitingen omvat.
Het leven is goed in het idyllische sprookjesdorp Nix… Totdat een allesverslindend monster verschijnt. De jonge Willy moet hem bevechten. Helemaal alleen…
Thee Wreckers: vier mannen, één band. Vier verhalen, één film: Thee Wreckers Tetralogy.
Muziek is altijd een belangrijk ingrediënt geweest in Rosto’s films, maar The Monster of Nix is gedreven door muziek. ‘Het is ironisch want ik haat musicals,’ zegt Rosto, die alle muziek zelf componeerde, ‘maar op de een of andere manier is het zo gelopen dat ik er een heb gemaakt. Ook hebben we, tot mijn verbazing, de soundtrack opgenomen met een wereldberoemd orkest en een aantal ongekende muziekhelden’ (muzikale bijdragen van het Metropole Orkest, de Amerikaanse rockband The Residents en de Franse indieband The Dø).
