De hoofdredacteur van uw lijfblad was afgelopen weekeinde te gast op het festival in Ferrara, waar giornalisti di tutto il mondo drie dagen lang de wereldproblematiek bespraken.
De bescheiden stad in de Italiaanse provincie Emilia-Romagna ligt aan de spoorlijn van Bologna naar Venetië, in de vlakte van de Po. Een middeleeuwse vesting, eeuwenoud en onaangedaan, met een Corso ‘breed en recht als een zwaard’ (Giorgio Bassani, 1916-2000).
Achter de aarden wal lijkt de wereld waarover journalisten en schrijvers het hebben ver weg. Geen immigrant te zien, behalve Roma’s die onverschrokken om een aalmoes vragen. (En mocht iemand geen contant geld hebben, dan lopen ze wel even mee naar de pinautomaat. Nessun problema.) Nu staan de ramen open en zijn de rolluiken opgetrokken, en bewijst Internazionale, de grote en sterke broer van 360, met zijn festival hoeveel belangstelling er is voor wat zich buiten de stadspoorten afspeelt. In een jaloersmakende samenwerking met tientallen sponsors, de plaatselijke middenstand en het lokale bureau voor toerisme zet het weekblad al tien jaar lang het in de tijd gestolde dorp in oktober op zijn kop. Er zijn overal lezingen, debatten, films en fora die je geheel gekleed in hun merchandise met gratis te verkrijgen coupons kunt bezoeken.
Op de Piazza Municipale willen honderden Italianen weten wat journalist Paul Mason denkt dat zal volgen, nu het kapitalisme kunstmatig in leven wordt gehouden
Bij het aanbreken van de dag slingert er al een Anne Frank Huis-achtige rij van de Via San Romano tot vlak aan het Palazzo dei Diamanti, een patriciërshuis met in diamantvorm geslepen stenen. Op de Piazza Municipale willen honderden Italianen weten wat journalist Paul Mason denkt dat zal volgen, nu het kapitalisme kunstmatig in leven wordt gehouden op de intensive care. Even later hangen ze aan de lippen van Julia Cagé, docent aan de Parijse Grande école SciencesPo, die waarschuwt voor de toenemende mediaconcentratie en pleit voor een belastingvoordeelregeling voor onafhankelijke media. De zaal van de Apollo Cinema zit vol als David Rieff (Amerikaans schrijver en journalist), Natalie Nougayrède (voormalig hoofdredacteur van Le Monde) en Jonathan Freedland (The Guardian) de globale woede begrijpen maar een obstakel noemen voor een gezonde parlementaire democratie. Of Donald Trump vergelijken met de malafide Broadwayproducent Max Bialystock in Mel Brooks’ The Producers (1968), die onverwacht en onbedoeld met de musical ‘Springtime for Hitler’ een hit maakte, terwijl hij juist op een flop aanstuurde.
De giornalisti di tutto il mondo staan niet meer op het dorpsplein van Ferrara, maar dat ze nog lang niet zijn uitgepraat kunt u lezen op de volgende pagina’s.
