360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.
SHOW | Een compleet nieuw soort circus
Te spannend om je ogen af te wenden
‘Eén klein foutje en het is een bloederige boel,’ schrijft The Standard over de Super Sunday-show van het Finse circusgezelschap Race Horse Company. ‘Vooral tijdens de wiel-des-doodsfinale. Stel je voor dat je in een centrifuge zit die in de lucht hangt. Je maag maakt salto’s als je ernaar kijkt. Maar zoals alle acts van Super Sunday is het zo spannend dat je je ogen niet af kunt wenden.’
Race Horse Company ontstond in 2008 uit de behoefte aan een onvervalst, persoonlijk en compleet nieuw soort circus, schrijft het collectief op de eigen site. Volgens Koolyst is die opzet gelukt: het Schotse webzine spreekt van een ‘kaleidoscopische energie’, een rollercoasterachtige show waarin donkere humor gepaard gaat met opzienbarende circusskills. Ook de Engelse recensiesite The Stage heeft zoiets nooit eerder gezien: ‘De zeven mannelijke performers spelen even makkelijk met conventies van seksualiteit en sekse als met hun eclectische verscheidenheid aan livestuntapparatuur.’ Dat in combinatie met hun knotjes en strandshorts, geeft ze iets ‘spannend-komisch en charmant-menselijks’.
Op zondag 7 juli te zien op het Amsterdam Roots Festival, Oosterpark, Amsterdam.
MUZIEK | Artiest, componist, activist, musicoloog
Jeremy Dutcher probeert niet alleen een taal te redden
Artiest, componist, activist, musicoloog — al deze rollen zijn volop aanwezig in zowel zijn muziek als zijn levenswijze, schrijft Killbeatmusic over Jeremy Dutcher, die vorig jaar de Canadese Polaris Music-prijs won. Ook in zijn muziek overstijgt hij grenzen: ‘Hij is schaamteloos speels in het incorporeren van klassieke invloeden, vol eerbied voor de traditionele liederen uit zijn jeugd en doordrongen van de urgentie van hedendaagse verzetsbewegingen’.
De cultuur die Dutcher zo hartstochtelijk verdedigt is die van de Tobique First Nation in New Brunswick, waar hij zelf opgroeide. Hun taal, Wolastoqey, zou door nog maar zo’n honderd mensen worden gesproken, en volgens Dutcher is het in werkelijkheid nog erger. ‘Het is van cruciaal belang dat we (…) de taal nu doorgeven aan een volgende generatie,’ zegt hij in een interview met Vice. ‘Als die verloren gaat, zijn niet alleen de woorden weg; dan verdwijnt er een hele manier van kijken en ervaren.’
Dutchers debuutalbum, Wolastoqiyik Lintuwakonawa, beschrijft The Guardian als ‘een avant-garde neo-opera waarop eeuwenoude wasrolopnames van traditionele liedjes uit zijn jeugd worden geherinterpreteerd’, iets wat absoluut nooit eerder te horen was. Net als een van zijn grootste invloeden, Nina Simone, laat Dutcher verschillende stijlen soepel in elkaar overlopen. ‘In het openingslied van de genoemde plaat komen de toekomst en het verleden bij elkaar als Dutchers diepe, bombastische stem wordt vermengd met een opname die meer dan 110 jaar geleden is gemaakt van zijn Wolastoqiyische voorvader Jim Paul, die spreekt over de dood en wat daarna komt,’ aldus Vice. ‘In combinatie met het kristalheldere snaarwerk en de diepe hoorns klinkt het resultaat prachtig pompeus en toch intiem.’
Jeremy Dutcher speelt op 10 juli op het Amsterdam Roots Festival, Bimhuis, Amsterdam.
FILM | Mager maar instagrammable
Een zeer smakelijke, huisbereide eettour
Mark Schilling, recensent van The Japan Times, verwachtte bij de beginscènes van Ramen Shop, waarin een emotioneel afstandelijke vader en een plichtsgetrouwe volwassen zoon samen ramen maken in de shop van de zoon, dat hij de zoveelste film te zien zou krijgen over de oudere generatie die de jongere leert hoe je de perfecte kom noedels bereidt. Maar ‘ondanks tenenkrommende momenten bevat het verhaal een paar harde, rake klappen, al zie je ze van een kilometer afstand aankomen’. En waar de meeste Japanse regisseurs volgens Schilling het drama sterk aandikken, weet Eric Khoo het luchtig te houden.
The Washington Post vindt de sentimentaliteit er toch te veel bovenop liggen, met mager resultaat. ‘[Ramen Shop] laat zien hoe instagrammable eten een verder rechtlijnige, sentimentele film kan opleuken,’ vat* The New York Times* samen, en ook East Bay Express vindt dat Khoo’s film alleen bevredigt als voedselreisverhaal, niet als het romantische drama dat het ook wil zijn. Over één ding zijn alle recensenten het eens: Ramen Shop is ‘een zeer smakelijke, huisbereide eettour’, zoals South China Morning Post het verwoordt.
26 juni in de bioscoop.
LITERATUUR | De nieuwe Elena Ferrante?
Ingehouden, kalm en pijnlijk proza
De Italiaanse auteur Paolo Cognetti wordt naar aanleiding van zijn voorgaande boek, De acht bergen (2017), door sommigen wel ‘de nieuwe Elena Ferrante’ genoemd. Volgens The Guardian draagt zijn eigen levensverhaal bij aan het succes van deze roman: op zijn dertigste trok hij, geïnspireerd door Into the Wild, weg uit Milaan om ruim 2000 meter boven zeeniveau te gaan wonen. Met zijn beschrijvingen van de natuur, aldus de Britse krant, raakt hij aan een romantisch verlangen in een Italië ‘dat in een identiteitscrisis verkeert (…) omdat moderniteit niet is wat men ervan verwachtte’.
Zijn nieuwe boek, Sofia draagt altijd zwart, gaat opnieuw over vervreemding en vluchten. Maar deze keer bestudeert Cognetti juist de personages en de stad, die hij in de Corriere della Sera ‘de spiegel van de mislukking’ noemt; ‘het idee van familie, thuis en carrière is in crisis’. Zo ook beleeft hoofdpersoon Sofia de ene na de andere crisis, met haar familie, haar vrienden, haar geliefde en ‘bovenal met zichzelf’. Dat ze in 1977 wordt geboren, schrijft Repubblica, is geen toeval: ‘Dat was het punkmoment in het leven van haar familie. Sofia wordt achtervolgd door een gevoel van dood, een naderend einde der dingen, en om deze reden geeft ze de toekomst geen kans. Dat was de boodschap van de punkers: “Geen toekomst”.’
Dat dit geen zware kost wordt, is volgens het Duitse blog Bücherkaffee te danken aan Cognetti’s schrijfstijl, die het als ‘extreem poëtisch, sterk en pijnlijk’ typeert. The New York Times looft zijn geduldige observatie, scherpe inzichten, en ‘prachtig ingehouden, kalme proza’, of hij nou over de natuur schrijft of over de menselijke psyche.
Verschijnt deze maand bij De Bezige Bij in een vertaling van Yond Boeke en Patty Krone.
Deze titels worden getipt door Athenaeum Boekhandel in Amsterdam.
De avonturen van Alexander von Humboldt – Andrea Wulf
In De avonturen van Alexander von Humboldt brengen Andrea Wulf en tekenaar Lillian Melcher de heldhaftige ontdekkingsreis naar Zuid-Amerika van Alexander von Humboldt (1769-1859) tot leven, een reis waarna onze kijk op de natuur nooit meer hetzelfde is geweest…
De onfeilbare spion – Owen Matthews
Richard Sorge was een geboren verleider die charme combineerde met meedogenloze manipulatie. Zijn inlichtingen uit de hoogste kringen van Duitsland, China en Japan waren in 1941 van cruciaal belang voor het Russische tegenoffensief in de Slag om Moskou, en dus bepalend voor de uitkomst van de oorlog.
Idee van het proza – Giorgio Agamben
In 33 poëtisch-filosofische miniaturen, variërend van korte verhalen en fabels tot raadsels en aforismen, belicht Agamben de idee van onder meer poëzie, taal, denken, gerechtigheid, studie, muziek en liefde. Idee van het proza vormt een schakel tussen zijn taalfilosofische werk en zijn politiek-filosofische studies.
Een nacht bij de rivier – Wayne McLennan
Een nacht bij de rivier is een zoektocht naar de vraag of echt contact tussen een witte man en een Aborigine mogelijk is. In rauw proza vertelt McLennan over zijn eerste contact met Aboriginals als jonge man. Twintig jaar later zoekt hij zijn mates van toen op en maakt hij kennis met hun nieuwe, trotse houding.
We moeten het even over Poetin hebben – Mark Galeotti
Wie is de echte Vladimir Poetin? Wat wil hij? En wat zal hij in de toekomst gaan doen? In dit compacte boek ontleedt Mark Galeotti een van ’s werelds machtigste politici, wiens invloed de wereld omspant en wiens macht reikt tot in de zenuwen van ons dagelijks leven.
Auteur: Laura Weeda
