Gerecenseerd

TENTOONSTELLING | Ieder besef van tijd gaat overboord

The Otolith Group doet zijn naam eer aan

Wie zich overgeeft aan de geëngageerde, audiovisuele kunstwerken en installaties van het Londense kunstenaarsduo The Otolith Group reist moeiteloos van het ene naar het andere continent om even later eeuwenoude tradities voor pure sciencefiction te verruilen. Bovendien krijgt je als toeschouwer geregeld iets mee over Black Power en de bevrijding van het kolonialisme.

Holland Cotter, criticus van The New York Times, beschouwt O Horizon van The Otolith Group als een ‘creatieve non-fictiefilm die dromerig’ aandoet. De documentaire gaat over het utopische schoolproject van begin vorige eeuw van dichter, musicus en  kunstenaar Rabindranath Tagore, de eerste Indiase winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur. ‘Door de subtiele afwisseling van digitale kleurenprints, zwart-witfoto’s en filmbeelden vloeien heden en verleden organisch in elkaar over. Daardoor blijft Tagores idee van onderwijs in de buitenlucht, waarin natuur, kunst en tradities centraal staan, onverminderd actueel.’

Gilda Williams legt in het Amerikaanse kunstmagazine Mutual Art uit dat The Otolith Group zijn naam eer aan doet. Die staat immers voor de structuur in het oor die de mens in staat stelt zich te oriënteren ten opzichte van de zwaartekracht. Volgens Williams gaat het de kunstenaars om het gevoel voor historische context: ‘Met nieuwe technologie kunnen we tegenwoordig het verleden tot leven wekken. Als je daarover nadenkt is dat een duizelingwekkend idee. Probeer dan maar eens in evenwicht te blijven.’

Swagato Chakravorty, recensent van opinieblad The Brooklyn Rail, verbaast zich over het gemak waarmee Anjalika Sagar en Kodwo Eshun, de beide kunstenaars achter The Otolith Group, ‘een toekomst creëren die allang achter ons ligt en een verleden presenteren dat altijd actueel blijft.’

‘Xenogenesis’ van The Otolith Group is tot 18 augustus te zien in het Van Abbe Museum in Eindhoven

POPMUZIEK | Nicolas Collins, onthoud die naam

Phil Collins mag met pensioen, maar zijn zoon drumt als een beest

De 68-jarige muzikant strompelt met zijn wandelstok het podium op. Daar ploft hij neer op een leren bureaustoel voor zijn concert. Maar we mogen hem niet afschrijven: Phil Collins’ comebacktour heet niet voor niets Still Not Dead Yet.

Of het een succes is? In The West Australian draait Simon Collins (geen familie) er niet omheen: ‘Prima band, daar niet van. Maar die gast met z’n naam op het ticket ging verloren in alle bombast. De ballads konden er nog wel mee door, maar zoals “You Can’t Hurry Love” klonk; in lauw badwater zit nog meer soul.’

Mikael Wood van de LA Times is evenmin onder de indruk van het optreden. En al helemaal niet van Collins’ presentatie: ‘De mannelijke bandleden roemen om hun muzikale talenten. En bij de introductie van de geweldige zangeres Bridgette Bryant aan de zaal vragen of haar jurk niet te gewaagd is…’

Wood kan dan ook maar één reden bedenken waarom Collins is teruggekomen op zijn besluit om met pensioen te gaan: de presentatie van zijn 17-jarige zoon Nicolas: ‘Die drumt als een beest.’

Jane Stevenson vindt zelfs dat Collins overal mee wegkomt, zolang hij ‘zo’n monsterdrummer’ achter zich heeft, schrijft ze in The Toronto Sun. Ze heeft een ‘arenaspektakel meegemaakt waarin de vierkoppige blazerssectie en het al even aanwezige achtergrondkoor de bezoeker nauwelijks de tijd gunnen om bij te komen.’

Phil Collins ‘Still Not Dead Yet’-tour: 14 en 15/6 Hannover; 20/6 Nijmegen, 21 en 22/6 München

FILM | Obsessies en gender-flip in tijden van MeToo

Gymlerares legt het aan met leerling

Anita, een getrouwde gymlerares van 39, legt het aan met de 17-jarige Markus, een van haar pupillen. Aanvankelijk komt het initiatief van hem, maar algauw neemt zij het heft in handen in een verhaal dat als thriller wordt gepresenteerd.

De speelfilm An Affair van de jonge Noorse regisseur Henrik Marten Dahlsbakken roept gemengde reacties op. Zo vindt Inger Meret Hobbelstad, filmrecensent van het Noorse Dagbladet, dat de ‘energieke, autodidactische cowboy Dahlsbakken’ niet helemaal de gevolgen overziet van de manier waarop hij seksuele taboes aansnijdt: ‘Waarom wordt deze affaire zo openlijk sexy geportretteerd? En wat zou er gebeurd zijn als de film over een mannelijke docent en een jonge studente was gegaan?’

Ingunn Økland, criticus van de Noorse krant Aftenposten, denkt dat een jaar MeToo-discussie een ander reflectieniveau vereist voor kunstwerken met het leeftijdsverschil in seksuele relaties als uitgangspunt. An Affair lijkt volgens haar dan ook bij voorbaat verouderd. Bovendien heeft Økland grote moeite met de hoofdpersoon: ‘Deze docente is zo dom en naïef dat de hele film instort.’

Collega John DeFore van The Hollywood Reporter kan zich juist wel verplaatsen in de motieven van een door haar huwelijk gefrustreerde vrouw, voor wie de affaire een obsessie wordt. ‘Dat ze zo over de schreef gaat, is meestal voorbehouden aan mannelijke karakters. In An Affair wordt deze “gender-flip” gemakkelijk en overtuigend gemaakt.’

Michele ‘Izzy’ Galgana schrijft op de Amerikaanse filmsite Screen Anarchy dat ze zich kan voorstellen dat kijkers zich laten meevoeren door het hoofdpersonage: ‘Soms voel je je ronduit ongemakkelijk, dan weer medeplichtig. Maar uiteindelijk ook opgelucht dat je zelf niet zo moreel corrupt bent om zulke verwerpelijke capriolen uit te halen.’

‘An Affair’ van Henrik Marten Dahlsbakken draait vanaf 13 juni in de bioscoop

LITERATUUR | Nationalisme en moederliefde

Portret van een moeder die haar thuisland mist en haar dochter

De Italiaanse leider Mussolini confisqueerde in 1923 een deel van Zuid-Tirol. Het leidde tot verscheurde families: de een zocht zijn heil in Duitsland, de ander trok zuidwaarts.

Dit gegeven inspireerde de Italiaanse schrijver Marco Balzano, in 2014 doorgebroken met Reis zonder einde, tot de roman Ik blijf hier. Hierin vertelt Trina, een Italiaanse onderwijzeres die met een Duitse man is getrouwd, haar door nationalisten ontvoerde dochter in brieven haar verhaal.

Milena Privitera van de Italiaanse boekensite Recensione Libro spreekt van een ‘ontroerend portret van een veerkrachtige vrouw die heen en weer wordt geslingerd tussen de liefde voor haar geboorteland en voor haar gezin’.

‘Een boek vol historische, politieke, economische en sociologische implicaties. En toch gaat het over mensen van vlees en bloed’, schrijft Elisabeth Bolondi voor SoloLibri.

Mimiche van de Franse site ActuaLitté vond het ‘in tijden van oprukkend nationalisme een verademing om te lezen.’

‘Resto Qui’ van Marco Balzano is in de Nederlandse vertaling ‘Ik blijf hier’ van Edwin Krijgsman begin juni verschenen bij de Arbeiderspers

Deze titels worden getipt door Athenaeum Boekhandel in Amsterdam.

Staat van beleg – Michael Wolff

Staat van beleg is Wolffs even relevante als explosieve opvolger op Vuur en woede over de eerste fase van de regering- Trump. Het is een verfrissende vertelling geworden die begint bij de aanvang van Trumps tweede jaar als president en eindigt met het rap- port van Mueller.

Een stralende toekomst – Paul Mason

Onder invloed van het vrijemarktdenken hebben oude idealen als burgerschap, moraal en individuele autonomie moeten plaatsmaken voor zelfzucht, hiërarchie en consumentisme. Volgens PaulMason bevinden we ons op dit moment op een kantelpunt.

Elementaire gewoontes – James Clear

Als je het lastig vindt om je gewoontes te veranderen, ligt dat niet aan jou, maar aan het systeem dat je gebruikt. Slechte gewoontes blijf je herhalen niet omdat jij niet wilt veranderen, maar omdat je de verkeerde methode gebruikt. Clear biedt hulp en zorgt dat je eindelijk je gewoontes wel kunt aanpassen.

Calm the fuck down – Sarah Knight

In Calm the f*ck down maak je kennis met de NoWorries-methode van ‘anti- goeroe’ Sarah Knight. Auteur van bestsellers Don’t give a f*ck en Get your sh*t together helpt om je angsten te temmen en de controle over je leven terug te pakken. Scherp, en grappig, zoals we van Knight gewend zijn.

Zeg niets – Patrick Radden Keefe

In dit meeslepende relaas portretteert de auteur radicale IRA-leden, zoals Dolours Price die als 22-jarige bommen plaatste, en The Dark, het meedogenloze brein achter IRA-operaties. Hij toont onomwonden de rol die het Britse leger speelde, met het vuile spel van oproerbestrijding en spionage.

Auteur: Diederik Samwel