Gerecenseerd

Liever een stripboek dan naar de universiteit

FILM | Een Zuid-Koreaans coming-of-ageverhaal

De veertienjarige Eun-hee groeit in 1994 op in Seoul, in een gezin uit de middenklasse. Ze ligt voortdurend overhoop met haar agressieve broer, terwijl vader haar gebrek aan ambities hekelt en haar moeder lijdzaam toekijkt. Op school luidt het credo: ‘niemand naar de karaokebar, allemaal naar de universiteit’. Maar Eun-hee maakt liever strip-boeken. Ze wordt verliefd op een jongen, later op een meisje en bij de dokter wordt een cyste achter haar oor ontdekt. Intussen voltrekt zich in Zuid-Korea een nationale ramp met de instorting van de gigantische Seongsu-brug.

David Ehrlich van IndieWire vindt dat de Zuid-Koreaanse regisseur Kim Bora met het coming-of-agedrama House of Hummingbird een ‘gevoelige en doorleefde’ speelfilm heeft gemaakt: ‘Een portret van een meisje dat haar eigen kracht ontdekt en erachter komt dat ze het leven dat voor haar ligt niet als doodstraf maar als unieke kans moet beschouwen.’

Aanvankelijk dacht Oliver Armknecht dat een karakterstudie van een Zuid-Koreaans meisje in de jaren negentig een Europees of Amerikaans filmpubliek niet zou aanspreken, schrijft hij voor de Duitse site Film-Rezensionen. ‘Maar Oost of West, iedereen kan zich toch identificeren met de zoektocht naar identiteit, existentiële twijfel en dromerijen?’

Waar Oscarwinnaar Bong Joon-Ho volgens Éric Moreault van het Canadese dagblad Le Soleil met Parasite een panoramisch inzicht biedt in de Zuid-Koreaanse maatschappij, schetst Bora ‘van binnenuit het intiemst mogelijke portret van een samenleving waarin vrouwen als tweederangsburgers figureren.’

De regisseur neemt met tweeënhalf uur alle tijd, en dat maakt ‘het slot van de film alleen maar krachtiger’, vindt Cary Darling in de Houston Chronicle. ‘Ze is als eerste vrouw doorgedrongen tot de voorhoede van Zuid-Koreaanse makers die de internationale filmwereld in hun greep hebben.’

Diederik Samwel

House of Hummingbird draait vanaf 21 augustus in de bioscoop.

Rock uit een ander tijdperk

MUZIEK | Na vijftig jaar nog steeds vol gas

Op hun 21ste album Woosh! maken de legendarische Britse rockers van Deep Purple het (eerste) adjectief van de bandnaam volledig waar, juicht William Miller in het Duitse magazine Classic Rock: ‘Relevant als vanouds en met onweerstaanbare melodielijnen. Grensverleggende muziek. Onvoorstelbaar hoe ze op hun leeftijd nog een keer gas geven.’

In het Spaanse dagblad ABC verklaart Nacho Serrano de albumtitel: ‘Alsof de tijd voorbij is gevlogen in hun vijftig-jarige carrière.’ De plaat kent volgens de recensent ‘uitstekende momenten zonder spectaculair te zijn.’

Collega Leonie Cooper van het Britse NME beschouwt Woosh! niet alleen als ‘blijk van de aanhoudende kracht van Deep Purple’ maar ook als een van de ‘gekste en schokkendste’ albums van het jaar. ‘Soms is goed te horen waar Guns ’n Roses hun ideeën vandaan halen, een andere track is perfect voor als je in de file staat. (…) Deze plaat klinkt niet alsof hij is gemaakt in 2020, maar misschien is dat na die afgelopen maanden wel een prima teken.’

Woosh! van Deep Purple is sinds begin augustus verkrijgbaar.

Vergeten meester

KUNST | Wonderschone doeken van Antonio Mancini

Begin vorige eeuw gold Antonio Mancini als een van de geliefdste schilders ter wereld. Van het kaliber Van Gogh, Degas of Manet. Maar waar deze collega-impressionisten nog altijd grote populariteit genieten, roept de naam Mancini bij het grote publiek hooguit associaties op met Italiaans voetbal.

Volkomen ten onrechte, vindt Edward Sozanski in The Philadelphia Inquirer. Op het eerste oog lijkt Mancini volgens de recensent misschien conventioneel en realistisch, ook in de personen of voorwerpen die hij weergeeft. ‘Maar wat bij een ander gewoontjes blijft, glinstert bij Mancini. Hij weet een mysterieus innerlijk licht op te wekken in zijn werk. Zijn wit is zonder meer briljant.’

Charley Parker van het Amerikaanse kunstblog Lines and Colors schrijft over ‘wonderschone, excentrieke schilderijen’. De kunstcriticus
raakt telkens gefascineerd door Mancini’s superdunne verflagen, ‘alsof hij de kleuren met een minuscuul mesje en chirurgische precisie op het canvas heeft aangebracht’.

In het Amerikaanse kunstmagazine Realism Today gaat Matthew Innis in op Mancini’s techniek met de graticola. Door middel van houten frames met dunne touwtjes deelde hij zowel de geportretteerde als het doek op in talloze rechthoekjes. ‘Zo dwong hij zichzelf om hetgeen hij wilde schilderen te zien als een abstractie, als een samenstelling van vormen, kleuren, grenzen en hoeken.’

Kunstkenner Cinzia Virno laat in Il Messaggero optekenen dat Mancini doorgaat voor een van de meest problematische kunstenaars van de negentiende eeuw, omdat hij zijn eigen leven op het doek wilde vastleggen. ‘En wie bedenkt dat hij geestelijk niet erg stabiel was en een groot deel van zijn leven in armoede doorbracht, snapt dat beter.’

Dat is ook de reden dat Mancini in de vergetelheid is geraakt, veronderstelt Roberta Smith in The New York Times: ‘Soms krijg je de indruk dat totaal verschillende schilders zich koortsachtig op hetzelfde werk hebben uitgeleefd. Een schermutseling van tegenstrijdige impulsen.’ DS

Antonio Mancini: Eigenzinnig & Extravagant, t/m 20 september in De Mesdag Collectie in Den Haag.

Vietnam, meer dan een verloren oorlog

LITERATUUR | Het antwoord op de eenzijdige westerse verhalen

Boeken en films genoeg over Vietnam in de twintigste eeuw. Maar in de roman The Mountains Sing van de Vietnamese Nguyen Phan Que Mai staat die geschiedenis, van de Franse overheersing, de opkomst van het communisme, de oorlog met de VS tot Hanoi anno nu, voor het eerst in vrouwelijk én Noord-Vietnamees perspectief. ‘Alleen al het gegeven dat al die andere boeken door mannen zijn geschreven, maakt deze roman speciaal’, vindt Alice Philipson in The Jakarta Post. Volgens recensent Gaiutra Bahadur van The New York Times ‘is het ondoenlijk om niet mee te leven met de hoofdpersonen uit deze familiesaga. Een fascinerend boek met een helende werking.’

‘Dit is het antwoord op de eenzijdige, westerse verhalen waarin Vietnam als oorlogsgebied vol wreedheden wordt afgeschilderd’, schrijft Seven Jane voor de internationale cultuursite The Nerd Daily. ‘Tegenover hongersnood, oorlogsellende en klassenstrijd staan veerkracht, hoop en ijzersterke familiebanden.’ DS

De bergen zingen van Nguyen Phan Que Mai verscheen half augustus in Nederlandse vertaling van Mary Bresser bij uitgeverij Signatuur.

360 top-5 non-fictie

Hoe ouder, hoe beter
Daniel J. Levitin

In Hoe ouder, hoe beter laat neurowetenschapper Daniel J. Levitin ons anders nadenken over ouder worden. Levensstijl is bepalend voor de kwaliteit van leven op oudere leeftijd. Daarom geeft Levitin talloze tips om goed oud te worden, op basis van de
laatste wetenschappelijke inzichten.

Vonkenregen
Hauke Friederichs

Hauke Friederichs vertelt het verhaal van de weken die voorafgingen aan de eerste september in 1939, toen om kwart voor vijf ’s ochtends de oorlog begon. Hij zoomt in op een vonkenregen die uiteindelijk de wereld in lichterlaaie zou zetten en alles voorgoed zou veranderen.

Een kleine geschiedenis van Rusland
Mark Galeotti
Mark Galeotti neemt ons mee naar het ontstaan van Rusland, van de vroegste geschiedenis en de Russische Revolutie naar het einde van de Sovjet-Unie. Tot slot beschrijft hij de opkomst van een niet al te opmerkelijke KGB-agent, Vladimir Poetin.

Het nut van angst & somberheid
Randolph M. Nesse

Randolph M. Nesse laat zien hoe negatieve emoties in bepaalde situaties van pas komen, maar ons ook belemmeren. Het nut van angst & somberheid is een fascinerend boek dat bijvoorbeeld duidelijk maakt waarom onze geest zowel krachtig als kwetsbaar kan zijn.

Maar een storm waait uit het paradijs
Walter Benjamin

Walter Benjamins reputatie als meester van het essay en radicale cultuurcriticus wordt de laatste jaren in brede kring erkend. De in dit boek bijeengebrachte essays over taal en geschiedenis laten de lezer kennis-maken met Benjamins diepste denkmotieven.