Gerecenseerd

FILM | Zo vader zo zoon

Trapeze-act pakt verrassend en ontroerend goed uit

Lastige klant, die Shia Labeouf. Een talentvolle Amerikaanse acteur die al op zijn twaalfde doorbrak en vervolgens behalve met filmrollen ook door excessief drank- en drugsgebruik en de bijbehorende arrestaties geregeld de voorpagina’s haalde. Recent schitterde Labeouf (34) in American Honey, The Peanut Butter Falcon en Borg vs McEnroe waarin hij vanzelfsprekend de rol van laatst genoemde tennisser op zich nam.

Uit zijn nieuwste speelfilm Honey Boy, geregisseerd door de Israëlische Alma Ha’rel, blijkt dat Laboeufs buitenissige gedrag hem in het bloed zit. Het valt terug te voeren op zijn vader, een alcoholische en drugsverslaafde Vietnamveteraan. Tijdens zijn laatste ‘rehab’ schreef Labeouf een script over de relatie met zijn vader en in de film durft hij het zelfs aan diens rol te spelen.

‘Zo’n plan lijkt een levensgevaarlijke trapeze-act en was voor hetzelfde geld grandioos mislukt’, schrijft Paul Byrnes voor The Sydney Morning Herald. ‘Dat dit niet gebeurt komt door het gedoseerd gebruik van dromerige jeugdherinneringen en acteurs die elkaar geweldig in evenwicht houden. Een moedige, prachtige film: geen rancune maar gek genoeg een liefdesgeschiedenis.’

Voor Inkoo Kang, recensent voor de Amerikaanse nieuwssite Slate, zijn zowel Labeoufs scenario als zijn acteerprestaties ‘zo’n openbaring dat we Honey Boy echt niet af kunnen doen als de zoveelste poging om zijn imago op te vijzelen.’

De criticus van het Franse filmmagazine Le Polyester vermoedt dat Labeouf in het reine wilde komen met zijn verleden: ‘Zo’n verhaal sleep je de rest van je leven als een loden last met je mee. Ontroerend hoe dicht een liefdesbetuiging en een aframmeling bij elkaar kunnen liggen.’

‘Of de film voor Labeouf een catharsis is geweest, kan hij alleen zelf bepalen’, stelt Jen Yamato in LA Times. ‘Maar voor de kijker maakt dat niet uit. Door de empathische regie is een film ontstaan die veel verder gaat dan het verhaal van die ene man, vader of zoon.’ 

Honey Boy van Alma Ha’rel draait vanaf 4 juni in de bioscoop.

THEATHER | Shakespeare in visueel spektakel

Digitaal zieltjes winnen voor de podiumkunst

Ruim vier eeuwen na de allereerste première is The Twelfth Night, een van Shakespeares populairste komedies, nu te zien op internet. Christopher Luscombe, die het stuk regisseerde voor de Royal Shakespeare Company, is enthousiast over de digitale vertoning, zegt hij in de Evening Standard: ‘Het gaat over twee verloren zielen in een ongrijpbare wereld; in deze tijd moet dat meer mensen aanspreken dan ooit tevoren.’

*The Guardian*-recensent Michael Billington miste tijdens de theateruitvoering ‘het delicate samenspel van melancholie en hilariteit die The Twelfth Night tot het meest Tsjechoviaanse stuk van Shakespeare maken.’

Voor Patrick Marmion van Daily Mail werd de show gestolen door Adrian Edmondson, onder Britten vooral bekend van tv-serie The Young Ones. Daarnaast vermoedde hij een ‘sociaal statement’ door de casting van drie Indiase acteurs binnen een Victoriaanse setting. Maar Marmion toonde zich vooral onder de indruk van het decor: ‘Marokkaanse aankleding in sepiakleuren, bemost ijzerwerk, opdwarrelende rook van een stoomtrein. Alles bij elkaar een waar visueel feest.’

‘Uitbundige kostuums en overvloedige decorstukken versterken de Victoriaanse charme en doen het goed op het tv-scherm’, vindt Mersa Auda in het Britse online magazine* The Upcoming*. ‘Daar maken ze nieuwe toneelliefhebbers mee, zowel online als straks in het theater.’

_The Twelfth Night van The Royal Shakespeare Company is te zien via www.digitaltheatre.com

MUZIEK | Muzikale ode aan de jaren tachtig

Met achteloos gemak grandioze liedjes maken

Zorgden ze in 2001 met hun wereldwijd uiterst succesvolle album Is This It voor een revival van garagerock, dit voorjaar grijpt de Amerikaanse band The Strokes terug naar muziek uit de ‘eighties’. Op hun nieuwe album The New Abnormal weerklinken onmiskenbaar de echo’s van Joe Jackson, The New Order, Fine Young Cannibals en The Human League.

Het schilderij Bird on Money van Jean-Michel Basquiat uit 1984 op de cover ‘vormt daarvan de perfecte visuele afspiegeling’, schrijft Helen Brown in The Independent. ‘Let ook op de hints naar de Talking Heads, Tom Petty, The Bangles en Blondie.’

Na een aantal mindere producties laten The Strokes horen ‘hoe gemakkelijk ze een heel behoorlijke plaat kunnen maken’, schrijft Jon Dolan in Rolling Stone. ‘Zolang ze er maar zin in hebben.’ Volgens Dolan valt die ‘ontspannen, bijna achteloze stijl’ niet los te zien van het gegeven dat de vijf muzikanten ieder een eigen weg zijn ingeslagen waardoor ‘de pure noodzaak om te vlammen’ ontbreekt.

André Bosse van het Duitse Musik Express denkt daar anders over en vindt dat The Strokes juist ‘punctueel en accuraat klinken op hun nieuwe plaat. Weliswaar niet zo ongeëvenaard cool en revolutionair als begin deze eeuw, maar het album heeft grandioze nummers te bieden.’

The New Abnormal van The Strokes verscheen in april.

LITERATUUR | Mexicaanse hellevaart 

Ondanks wreedheden toch nog sympathieke personages

In Las Tierras Arrasadas van de Mexicaanse schrijver Emiliano Monge gaan Midden-Amerikaanse migranten op zoek naar het beloofde Amerikaanse paradijs. Ze worden begeleid én mishandeld door twee corrupte mensensmokkelaars tussen wie zich een liefdesverhaal afspeelt.

‘Een wel heel wrange versie van Romeo en Juliet’, vindt Eileen Battersby van The Guardian. Ze omschrijft de roman als ‘een odyssee vol mee dogenloze wreedheden’ en ‘een loodzware metafoor voor een wereld die krankzinnig is geworden. Dat Monge nog sympathie weet op te roepen voor zijn personages is te danken aan zijn woeste welsprekendheid.’

‘Een vleugje Griekse mythologie, een snufje uit een Shakespeare-tragedie en letterlijke citaten uit De Goddelijke Komedie van Dante’, schrijft Emiliano Sued in het Argentijnse dagblad La Nación. Monge mag het boek volgens Sued nog zo nadrukkelijk als fictie presenteren, ‘door getuigenissen van overlevenden als documentair contrapunt op te nemen, herinnert hij zijn lezers aan de verschrikkelijke waarheid.’ 

Criticus Ricardo Baixeras in El Periódico spreekt van een ‘tragedie van kolossale afmetingen’ die Monge weet te presenteren als ‘een feest van het intellect dat de lezer niet licht zal vergeten.’

Zijn collega Nadal Suau van El Cultural leest de roman door de terugkerende dialogen van Dante als een allegorie ‘waarin de verwijzingen naar de corrupte autoriteiten en het leger in Mexico de lezer niet kunnen ontgaan.’

Las Tierras Arrasadas van Emiliano Monge is in de Nederlandse vertaling Het verschroeide land van Arie van der Wal in april verschenen bij de Wereldbibliotheek.

Deze titels worden getipt door Athenaeum Boekhandel in Amsterdam.

Wereld in vlammen – Dan Jones

Wereld in vlammen werpt nieuw licht op de conflicten tussen 1914 en 1945 met meer dan 200 beeldbepalende foto’s. De Braziliaanse kunstenares Marina Amaral heeft de zwart-witfoto’s uit deze periode bewerkt en ingekleurd. De Britse historicus Dan Jones maakt het compleet met zijn historische beschrijvingen.

Wankel evenwicht – Daron Acemoglu

Vrijheid is niet vanzelfsprekend, maar in deze tijd van destabilisering op vele terreinen hebben we vrijheid hard nodig. Niet ‘alleen’ verlies van politieke vrijheid is wat dreigt, ook onze welvaart en veiligheid is in gevaar. Wankel evenwicht is een fascinerende zoektocht naar wat vrijheid eigenlijk is.

Nooit meer liegen? – Judi Ketteler

We willen altijd de waarheid horen, toch? Beter gezegd, we eisen het vaak zelfs, van onze geliefden en vrienden, én van onze politici. Maar hoe eerlijk zijn we zelf als puntje bij paaltje komt? In Nooit meer liegen? onderzoekt Judi Ketteler je het plezier en de pijn van eerlijk zijn in een wereld vol leugens.

Lopend vuur – Jonathan Israel

Jonathan Israel laat zien hoe de Amerikaanse Revolutie de hele wereld in vlam zette. De radicale democratische ideeën van de founding fathers inspireerden revoluties en nieuwe grondwetten in Frankrijk, Groot-Brittannië, Ierland, Polen, Griekenland, Canada, Brazilië, België én Nederland.

WC-pedia Olympische Spelen – Hans Klippus

De WC-pedia Olympische Spelen is een heerlijke verzameling kennis over de Olympische Spelen. Veel feitjes over allerlei records, legendarische deelnemers, de verrassende disciplines, over de boycots en de ontluisterende gebeurtenissen tijdens de spelen van München in 1972 en nog heel veel meer!

Samengesteld door Diederik Samwel