Gerecenseerd

POPMUZIEK – Krachtige 
feelgoodmuziek

De Kaiser Chiefs blijven overeind

De Kaiser Chiefs komen voor drie concerten naar Nederland. Fans in Engeland vechten momenteel om de editie van de Daily Mirror van 21 augustus, met daarin een foto van staatssecretaris Jeremy Hunt van Gezondheid bij een artikel over de ‘top rock band’. Het sensatieblad had hem verwisseld met zanger en chief Kaiser Chief Ricky Wilson.

‘Als er iets is wat de Kaiser Chiefs willen overbrengen met hun laatste single en clip, is het dat ze het erg naar hun zin hebben, schrijft PopMatters. ‘Ook al is de impuls om een feelgoodnummer te maken begrijpelijk, het is ook een speciaal kunstje, want het resultaat moet wel verdomd aanstekelijk en origineel zijn om een succes te worden.’ De single Hole in My Soul haalt die lat net niet, is het oordeel.

Rolling Stone schrijft over de Chiefs: ‘Employment, hun debuutalbum, verscheen precies op het moment dat Groot-Brittannië weer de muzikale navel van de wereld werd – toen Franz Ferdinand, Maxïmo Park en Art Brut omhoogschoten. Sindsdien is er veel veranderd in de muziekwereld, maar de Kaiser Chiefs zijn er nog.’ Volgens het beroemde muziekblad is de band de gangmaker op ieder muziekfestival. De National Rock Review zag de Kaiser Chiefs als hoofdact op een groot benefietconcert en schrijft: ‘De kracht van dit optreden doet ons halsreikend uitzien naar de nieuwe plaat.’ Die komt een dezer dagen [begin oktober] uit.

WERELDMUZIEK – De oed

Instrument met verbindende kracht

De oed (of ud) is de vader van zowel de luit als de gitaar, en daarom wordt het instrument gezien als een verbinding tussen Oost (luit) en West (gitaar). En aangezien alles wat Oost en West verbindt gevierd moet worden, is er sinds een aantal jaren een Ud Festival. Dat strijkt dit jaar neer in Amsterdam en brengt ons op 2 november Dhafer Youssef 
in het Concertgebouw.

Youssef is de beroemdste oedspeler ter wereld. Zijn stelregel luidt: ‘Wij denken dat we een instrument bespelen, maar wij zijn het instrument. Het gaat erom te weten wie ons bespeelt.’ Le Point Afrique roemt in een recensie van Youssefs nieuwste album Diwan of Beauty and Odd ‘zijn neiging om constant nieuwe wegen in te slaan, in plaats van rustig voort te gaan op het ingeslagen pad. (…) Voor hem is schoonheid nooit evident of symmetrisch.’

Jazz News treedt zelf buiten zijn gewone paden van muziekrecensies met een interpretatie van Youssefs teksten, waarin veel religieuze termen voorkomen. ‘Maar het is evident dat hij ze in een neutrale of agnostische betekenis gebruikt.’ Volgens L’Humanité ‘raakt Youssef met zijn muziek aan het onzichtbare’ en is zijn nieuwe plaat ‘een van de hoogtepunten van dit decennium’.

LITERATUUR – Het mooiste bouwwerk

Van metselaar tot astronoom

‘Ik herinner mij dat ik de volle maan zag,’ vertelt Gary Fildes in The Mirror, ‘vlak voor Kerstmis 1974. Ik was betoverd.’ Voor de meesten van ons is de volle maan twaalf keer per jaar min of meer hetzelfde. Maar Fildes heeft die van 1974 onthouden. Waarom? Hij is een gepassioneerd sterrenkijker; wie dat niet is, kan zoiets niet begrijpen.

Fildes’ levensverhaal, dat hij nu heeft opgeschreven in Blik op de sterren, is bijzonder. ‘Mijn enige kritiek op het boek’, schreef een recensent van The Telegraph, ‘is dat ik er pijn van in mijn nek krijg, omdat ik nu voortdurend naar de hemel loop te kijken.’ Fildes groeide op in Sunderland, in het noordoosten van Engeland. ‘Een geweldige plek, maar niet zo geweldig om op te groeien als je geïnteresseerd bent in wetenschap en astronomie.’ Fildes werd metselaar. Aardser kan niet. Maar zodra de laatste steen gelegd was, keerde hij terug naar zijn telescoop.

Aan het eind van een groot avontuur heeft Fildes nu de leiding over het fabelachtig mooie Kielder Observatory, waar jaarlijks zo veel bezoekers op afkomen dat The Guardian er een nieuwe term voor muntte: astrotoerisme. Blik op de sterren verschijnt bij Uitgeverij Q; de Nederlandse vertaling is van Robert Neugarten.

FILM – Zonen van het witte doek

Nieuwe speelfilm van Philippe Lioret

Het was even opletten vorige week, 
toen in de Franse bioscoop vrijwel gelijktijdig Le Fils de Jean en Le Fils de Joseph uitkwamen, twee films over zonen op zoek naar een onbekende vader. ‘Voor de meest orthodoxe cinefielen moet de prioriteit ongetwijfeld liggen bij de tweede, de enige echte “auteursfilm”’, schrijft Le Temps. Maar de zoon van Joseph wordt niet in Nederland uitgebracht, wel die van Jean, een film van regisseur Philippe Lioret.

‘Het is een plezier om Liorets talent voor de juiste casting te bewonderen, zijn geslaagde keuze voor de acteurs.’ 
Maar namen als Pierre Deladonchamps en Catherine de Léan zijn buiten Frankrijk nog onbekend. Toch is het ‘dankzij hen dat de film aangrijpend en ontroerend wordt, of 
je aan het einde nu wel of niet meegaat in de ontknoping – want die moet er natuurlijk wel zijn’.

Le Monde vergelijkt Deladonchamps met Daniel Auteuil in zijn betere jaren. Een compliment dat de film nochtans niet kan redden. Daarvoor is er te veel dat afleidt van ‘dat wat het onderwerp van de film had moeten zijn: de moeilijkheid, hier grenzend aan de onmogelijkheid, om vader te zijn. De wending die op driekwart van de film plaatsvindt (en die elke oplettende kijker al lang had zien aankomen) verandert daar niets aan.’

LITERATUUR – De zoemtoon van het leven

Het multi-oeuvre van Kate Tempest

Je bent dertig, je eerste roman is net uit (na je dichtbundel en je toneelstuk) en je tweede plaat komt eraan. Tussendoor word je gevraagd als gast-intendant van het beroemde Brighton Festival. Dan heet je Kate Tempest. En het boek heet De stenen die de huizen bouwen. Aan de andere kant van de oceaan vat de Ottawa Citizen samen wat de wereld van je denkt: ‘Kate Tempests gevoel van urgentie is zeldzaam.’ En The New York Times vindt elk van je uitingen een succes en constateert dat het tijd is om ‘de komst te vieren van een opmerkelijke nieuwe stem. (…) Een stem die afwisselend kan tieren en kan fluisteren, maar die nooit hapert.’

Over het boek: ‘Op het moment dat de roman zijn lucide hoogtepunt bereikt, met een slimme ondermijning van het aangekondigde happy end, is elke lezer bevangen door de zoemtoon van het menselijk bestaan die uit dit werk opklinkt.’ En The Guardian ziet alleen al in de laatste pagina’s ‘conversaties met Blake, Shakespeare, Eliot en de Wu-Tang Clan’ en concludeert: ‘Van een kunstenares wier blik op grenzen zo open is, kun je niet wachten om te weten wat er hierna komt.’

De stenen die de huizen bouwen is vertaald door Roos van de Wardt en Astrid Huisman voor Meulenhoff.

Auteur: Pieter van den Blink