360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.
LITERATUUR – Roth, nee Beckett, nee Cervantes!
Bejubelde roman over een ‘baalleven’
Moeras, de tweede roman van de Australische auteur Steve Toltz, verschijnt eind september bij Atlas Contact. Met zijn debuut in 2008 werd Toltz meteen genomineerd voor de Bookerprize. ‘Dat boek kondigde de verschijning aan van een auteur die een brede horizon combineert met een onstuitbare energie om de ene zin aan de andere te rijgen’, memoreert The Guardian nu, dus de verwachting van de opvolger was acht jaar lang hoog gespannen.
De Britse pers is over het algemeen lovend over Moeras. ‘Iedereen heeft wel eens een baaldag. Aldo Benjamin [de hoofdpersoon] heeft een baalleven’, schrijft de Financial Times in een enthousiaste recensie van deze ‘zwartehumorroman’. Aldo is een mislukkeling. ‘Zelfs zijn zelfmoordpogingen falen. Maar als dat klinkt alsof Moeras het depressiefste boek aller tijden is, vergis je dan niet: dit boek hangt aan elkaar van de bijtende humor en scherpe inventiviteit.’
De FT schuwt de vergelijking niet met Philip Roths onvergetelijke personage Mickey Sabbath. The Guardian heeft andere associaties: Toltz is verwant aan Samuel Beckett, zijn personage Aldo lijkt op Prometheus. The Telegraph is weliswaar onder de indruk van Toltz’ verteldrang, maar uiteindelijk niet tevreden met Aldo. ‘Hij is geen personage maar een verzameling aforismen’. Wel wordt er in deze recensie nog een grote naam uit de literatuurgeschiedenis aan het rijtje vergelijkingen toegevoegd: Don Quichot.
Moeras is vertaald door Anne Jongeling.
FILM – Slechte dope
Bloedstollende feiten maken nog geen goede film
In de jaren tachtig werkte Robert Mazur als geheim agent voor de Amerikaanse douane. Als undercoveragent lukte het hem om het vertrouwen te winnen van de kopstukken van het Medellínkartel. Onlangs vertelde Mazur, die nog altijd niet in de openbaarheid verschijnt, op de Amerikaanse radio NPR hoe hij bijna werd ontmaskerd. ‘Ik moest iemand ontmoeten. Alles ging goed. Het enige wat niet goed ging, was dat toen ik mijn koffertje openmaakte, het geheime compartiment met daarin de opnameapparatuur loskwam. Mijn gesprekspartner zag op dat moment alleen het deksel van het koffertje. Het zal een halve seconde zijn geweest tussen het moment dat ik het compartiment weer op z’n plaats had, en hij in het koffertje keek.’
Bloedstollend materiaal dus, door Mazur opgeschreven in zijn boek The Infiltrator, dat nu onder dezelfde titel is verfilmd met Breaking Bad_-ster Bryan Cranston als _Mazur. Helaas zijn de kritieken meedogenloos. ‘Een warrige film waar steeds minder van te begrijpen valt’, oordeelt Daily Mail. ‘Onverteerbaar, vormeloos en zonder einde’, vindt The Guardian. Het spel van Cranston mag ‘excellent’ zijn, het plot ‘rammelt’, volgens The Observer.
MUZIEK – Seasick is nooit ziek
De 73-jarige bluesman is op tournee
Summertime Boy van Seasick Steve was voor velen de zomerhit van 2016. Een ronkende, snerpende, groovy ode aan de warme dagen. Op 11 en 12 oktober speelt hij in Paradiso in Amsterdam, de 16e in het Haagse Paard van Troje, en op 17 oktober in de Ancienne Belgique te Brussel. Tussen de Amsterdamse concerten en dat in Den Haag vliegt Seasick (een man met die naam gaat niet met de boot) naar Londen voor een mijlpaal in zijn tienjarige carrière: een concert in de Wembley Arena.
The Times vroeg zich eens af of Seasick Steve niet gewoon ‘een half dozijn dubbelgangers’ had rondlopen, zo veel optredens doet de bebaarde bluesman elke keer dat hij een nieuwe plaat uit brengt, en dat is vaak. Hij brak pas laat door, op zijn 63ste. Vier jaar geleden stond hij te ronken op het grote podium op Pinkpop. Een recenter optreden werd door de Dudley News omschreven als ‘een avond geweldig entertainment van een antiheld’.
Seasick had tijdens het optreden een grammofoon op het podium gezet om zijn eigen platen af te kunnen spelen. ‘Als hij vertelt hoe hij een gitaar maakte uit een kapot wasbord, een nummerplaat uit Mississippi en een stuk draad of hoe hij special effect maakt met een vingerhoedje en wat kalk, is hij voor de helft een adorabele opa, en voor de helft een theatrale rockhistoricus.’
BEELDENDE KUNST – De sleutel tot succes
Indonesische kunst in Van Abbe
De Indonesische kunstenaar Ade Darmawan krijgt een solotentoonstelling het Eindhovense Van Abbemuseum. De Jakarta Globe zag de expositie eerder in Duitsland, en schrijft: ‘Terugkerend thema in Ades werk is de exploitatie van de Indonesische geschiedenis, vooral de kleine geschiedenissen – gebeurtenissen die misschien geen historische relevantie hebben, maar wel medebepalend zijn voor het verleden dat een gemeenschap met zich draagt.’
Voor de tentoonstelling in Eindhoven heeft Ade zich geïnspireerd op een Indonesische uitgeverij genaamd Magic Centre, die het Indonesische volk voorzag van boeken als How to Be Rich, Your Key to a Happy Life en Dynamic Leadership Techniques. De Indonesische krant vat de tentoonstelling op als een verwijzing naar ‘de repressie onder het regime van Soeharto, toen elk gepubliceerd werk het beleid van de regering moest ondersteunen’.
NON-FICTIE – Het verhaal van de hommel
Lezing van een aanstekelijk verteller
Dave Goulson is bioloog, de hommel is zijn specialisme. Hij is de drijvende kracht achter de Bumblebee Conservation Trust, een door The Independent gesteunde organisatie ter bescherming van de hommel. In 2014 verscheen Goulsons boek Een verhaal met een angel, waarover de Washington Post schreef: ‘Dit boek gaat evenzeer over Goulson als over de hommel.’ Het werd een bestseller.
Goulson beschrijft hoe hij een vervallen Franse boerderij opkoopt en omtovert tot een leefgebied voor in Engeland al bijna uitgestorven hommelsoorten. ‘Het verhaal is even inspirerend als informatief.’ Dat Goulson ook een gedreven verteller is, weten ook de lezers van de Daily Mail, waarin hij verslag deed van zijn pogingen om de kortharige hommel te herintroduceren in het Britse landschap en de schuld voor het verdwijnen van dat type hommel aan Adolf Hitler geeft.
Zijn nieuwste boek, Geroezemoes in het gras, is volgens The Guardian melancholischer van toon. ‘Maar ik gebruik die term in relatieve zin, want professor Goulson blijft een hoogst amusante schrijver.’ Op 12 oktober houdt Goulson in Rotterdam een lezing in het Natuurhistorisch Museum. Reserveren is noodzakelijk.
Auteur: Pieter van de Blink
