Gerecenseerd

FILM – Zon, zee en zelfdestructie

Een film over mooie, nare mensen

Wij hebben Van de koele meren des doods, Frankrijk heeft La Piscine, een klassieke psychologische thriller uit 1967. Van die film is nu een remake in aantocht: A Bigger Splash door de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino, met de Belg Matthias Schoenaerts. Glamour wint er geen doekjes om: ‘De uitzonderlijk stijlvolle film die elk modemeisje moet zien’, kopt het blad, dat benadrukt dat modehuis Dior aan de film heeft meegewerkt ‘in lijn met zijn lange en illustere historische band met het witte doek’. Over de film zelf kom je in het artikel niets te weten, immers ‘de kleren alleen al zijn genoeg reden om hem te gaan zien’.

Terwijl, als je het nu over stijl hebt, een verwijzing naar het gelijknamige schilderij van David Hockney eigenlijk niet mag ontbreken. The Guardian noemt die dan ook in de eerste zin van z’n recensie, onder de sterke allitererende kop ‘Zon, zee en zelfdestructie’. Het verhaal van vier personages ‘elk op z’n eigen wijze hels’ in een zonovergoten Italiaans vakantiehuis (met zwembad) is heerlijk, ook al weten we hoe het afloopt: ‘Iedereen begrijpt dat het helemaal Brian Jones wordt op het eind, maar regisseur Guadagnino schept er een wreed plezier in om zijn excellente cast te laten neerdwarrelen in huiveringwekkende zelfdestructie.’

A Bigger Splash draait vanaf 6 april in België in de bioscoop en vanaf 7 april in de Nederlandse bioscoop.

THEATER – Nieuwe truc: 
de stap achterwaarts

Het Cirque du Soleil herhaalt zichzelf

De Britse Daily Express vindt de nieuwe show van het Cirque du Soleil ‘een stap achteruit’ ten opzichte van de vorige show. ‘Hun jaarlijkse komst naar de Royal Albert Hall is misschien meer dan waarvoor zij gevraagd werden. Het tentoongespreide vakmanschap is het beste wat je kan krijgen en verschillende acts tarten ons begrip, maar er is te veel herhaling in deze show, en zelfs trucs uit de oude doos.’

The Guardian wil Amaluna niet meer dan één ster toekennen en noemt de show ‘zo erotisch als een droog stuk hout’. 
Terwijl het zo zwoel bedoeld is, de op Shakespeare gebaseerde maar hier vrouwelijke Prospero en haar dochter Miranda wier seksuele bewustwording de show vertelt. Om nog te zwijgen van de ‘kramp veroorzakende veel te schattige clowntjes die hun eigen liefdesverhaal vertellen in de marge’. The Independent constateert droogjes: ‘Als het Cirque du Soleil een “hommage aan de vrouw brengt”, dan weet je dat het feminisme definitief mainstream is geworden.’

Amaluna is tot 1 mei te zien in Amsterdam ArenA.

Optreden – Zij ís muziek

Mitsuko Uchida in Amsterdam

Binnenkort speelt Mitsuko Uchida in het Amsterdamse Concertgebouw. De General-Anzieger, een Duitse krant uit Bonn, schreef eens dat zij piano speelt met ‘Midas-handen’. U weet toch, koning Midas, alles wat hij aanraakte veranderde in goud. De Italiaanse Corriere della Serra oordeelde over haar: ‘Mitsuko Uchida is niet vrouwelijk of mannelijk, zij is muziek. Als de partituur “Forte” voorschrijft, is zij krachtig, moet het “Piano”, dan is zij zacht.’ Tegenover de Zwitserse krant Le Temps verklaarde Uchida dat zij zich niet beschouwt als een virtuoos. ‘Dat is iemand die de nadruk legt op zijn eigen briljante spel, in plaats van op de muziek. De kunst is om méér van de muziek te houden dan van jezelf.’

Vorige maand speelde Uchida nog in de New Yorkse Carnegie Hall. The New York Times, die eerder even lyrisch over haar schreef als de rest van de wereldpers, kwam nu met een recensie die veel ‘maar’ en ‘echter’ en ‘hoewel’ bevat. ‘Het concert miste de intense kracht van haar eerdere optredens op dit podium’, is de conclusie. De vier D.899 Impromptus van Schubert ‘waren gracieus vormgegeven met een fraaie intimiteit, maar toch kwam het in essentie niet over’.

Philly.com had kort daarvoor juist genoten van het Schubert-deel van het concert toen Uchida in Philadelphia optrad, maar raakte haar kwijt toen zij in de tweede helft van de avond ‘een van de duisterste doodlopende straten van de pianoliteratuur’ in sloeg, te weten Schumanns Piano Sonate no. 1. Voor haar concert in Amsterdam staan wel de Schubert-impromptus maar niet de Schumann-sonate geprogrammeerd.

Mitsuko Uchida speelt op 10 april in het Concertgebouw, Amsterdam.

ZELFHULPBOEK – Acht geheimen voor productief leven

Maar zo geheim zijn ze niet

Het nieuwe zelf hulpboek van New York Times -journalist Charles Duhigg heeft de wereld al een heel klein stukje beter gemaakt, door aanleiding te geven tot de volgende mooie verdediging van het boek, in Newsday: ‘Hebben zelfhulpboeken zin? Natuurlijk hebben ze dat! Ieder snobisme op dat punt is misplaatst: in zekere zin is elk boek een zelfhulpboek. Al was het maar door ons mee te nemen in onbekende werelden, ons te betoveren met schoonheid of ons te laten huilen van medelijden. We lezen boeken omdat die ons op een bepaalde manier “helpen” om het beste uit onszelf te halen.’ Waarna de auteur ingaat op het specifieke genre van echte zelfhulp, en hij Slimmer, sneller, beter van Pulitzer-winnaar Duhigg in eerste instantie wegzet als ‘deel van een neer glibberende zondvloed aan zelfhulp vanuit een en dezelfde oerbron: de boeken van Malcolm Gladwell.

Duhiggs unique selling point te midden van die vloedgolf is dat hij bericht vanuit de hoofdkwartieren van Google, Disney en het Amerikaanse leger, plaatsen waar men geacht wordt het een en ander te weten over slimmer, sneller en beter. The Huffington Post resumeert de belangrijkste bevindingen in het boek: werk samen, biedt elk teamlid een gevoel van veiligheid en zie de zaken in een ruim perspectief. En eindigt met de vraag of de ‘acht geheimen voor een productief leven thuis en op het werk’ wel werkelijk zulke grote geheimen zijn.

Slimmer, sneller, beter, vertaald door René van Veen en Louise Koopman, verschijnt in april bij Ambo|Anthos.

ROMAN – Jonathan Coe’s vrolijke paranoïa

Britse meester van de politieke roman

In 1994 troostte Jonathan Coe zijn Britse landgenoten die zuchtten onder het thatcherisme met de satirische roman Het moordend testament. Zijn nieuwe roman (zijn elfde) is in zoverre een vervolg daarop, dat dezelfde personages erin terugkeren. Maar alle recensies in de Britse pers citeren een passage die juist gaat over het fenomeen vervolg: ‘Sequels which are not really sequels. Sequels where the relationship to the original is oblique, slippery.’ In elk geval, schrijft The Guardian, is Nummer 11 ook weer een politieke roman. ‘Woedend, duister, zo geobsedeerd met het aantonen van duistere machtsrelaties dat het ruimschoots een plaats verdient op de plank “paranoïde fictie”.’

The Independent vraagt zich af waarom Coe zo speelt met de overeenkomsten tussen Nummer 11 en Het moordend testament. ‘Hij had net zo goed een nieuw boek over de toestand in het land kunnen schrijven, zonder al die connecties.’ De conclusie luidt dat ‘alle overeenkomsten en verschillen tussen de twee boeken nadrukkelijk bedoeld zijn om vast te stellen hoe de Britse politiek en Coes manier van denken daarover zijn veranderd sinds de Thatcher-jaren’.

Nummer 11 is vertaald door Otto Biersma en Luud Dorresteyn en verschijnt in april bij de De Bezige Bij.

Jonathan Coe zal te gast zijn op het International Literature Festival Utrecht (22 en 23 april).

Auteur: Pieter van den Blink