Donald Trump was de afgelopen maanden niet uit de Amerikaanse media weg te slaan. Is die aandacht, en de manier waarop hij werd bejegend, de reden van zijn populariteit?
JA
De ster van Donald Trump is snel gerezen. Sommigen zeggen dat dat te wijten is aan de Republikeinse Partij, die raciale onlustgevoelens aanwakkerde. Maar wij van de media moeten inzien dat er ook een andere kracht is geweest die Trump in het zadel hielp: wijzelf. Een flink aantal journalisten en wetenschappers is van mening dat we er een puinhoop van hebben gemaakt. Trump kreeg veel te veel spreektijd, zonder dat er grondig vooronderzoek werd gedaan. Dat leverde beide partijen veel publiciteit op.
‘Trump is niet gewoon een goudmijn voor oplage- en kijkcijfers – hij is de grootste goudader van het hele land,’ zegt Ann Curry, de vroegere presentator van de The Today Show. ‘Hij begon met zijn presidentscampagne toen het met de media financieel net bergafwaarts ging. Wij hebben Trump nodig, zoals een verslaafde zijn shot.’
Larry Sabato, hoogleraar politicologie aan de Universiteit van Virgina, ziet Trump ook als trekpleister. ‘Je kunt je ogen niet van hem afhouden. Als Trump op tv is, komt er vanzelf spektakel.’
Het probleem is niet dat we Trumps gekte in beeld hebben gebracht. Maar we hadden zijn uitspraken en beleidsvoorstellen moeten toetsen aan de feiten
Velen van ons hebben Trump bespot, maar in feite was hij ons steeds te slim af. Hij manipuleerde tv-uitzendingen door buitensporige uitspraken te doen, zonder dat er kritisch werd doorgevraagd. Het probleem is niet dat we Trumps gekte in beeld hebben gebracht. Maar we hadden zijn uitspraken en beleidsvoorstellen moeten toetsen aan de feiten. Bij een presidentskandidaat die beweert dat hij met zijn zakenvernuft Amerika kan besturen, had je meer aandacht moeten besteden aan zijn faillissementen en aan zijn povere beleggingsresultaten.
Wij van de media hebben te weinig laten zien hoe Trump zich overal onderuit probeerde te draaien. Zo kon bij veel kiezers de indruk ontstaan dat hij iemand is die recht op zijn doel afgaat. Ook hebben we Trump te veel weggezet als een schertsfiguur. ‘Om Trump werd alleen maar gelachen,’ zegt Ralph Begleiter, hoogleraar communicatie aan de universiteit van Delaware. Hij merkt op dat Sarah Palin in 2008 als running mate serieuzer werd doorgelicht dan Trump als presidentskandidaat.
We namen Trump niet serieus omdat we te weinig zicht hadden op de vele Amerikanen die het moeilijk hebben en ontevreden zijn. We hadden niet door hoe zijn boodschap overkwam. We praatten te veel met senatoren en te weinig met werklozen.
Dit is het moment om onszelf kritisch te bezien. Wij hebben een demagoog een podium gegeven en lieten ons land in de steek. We waren schoothondjes, geen waakhonden.
Auteur: Nicholas Kristof
Vertaler: Janet Luis
Nicholas Kristof is al sinds 2001 stercolumnist bij The New York Times. Hij schrijft veel over mensenrechten en sociale onrechtvaardigheid, en won twee Pulitzerprijzen.
Verenigde Staten | dagblad | oplage 1.120.402
De krant der kranten, met als motto ‘All the news that’s fit to print’. Won meer journalistieke prijzen dan enig ander medium.
NEE
Er wordt veel beweerd over het fenomeen Donald Trump. Zo zouden wij, de media, dat fenomeen hebben voortgebracht. Laat ik duidelijk zijn: dat is niet zo. Om te beginnen is er geen ‘wij’. De nieuwsmedia opereren in een vrije markt. Omroepen concurreren met elkaar. Elke redacteur en elke nieuwschef streeft naar de beste berichten, en het is een feit dat het publiek alles wil weten over Trump.
Niemand begrijpt dit beter dan Trump zelf. Met zijn bombastische twitterberichten, zijn vuurspuwende bijeenkomsten, zijn vergulde privéjet en zijn belachelijke haar weet hij steeds weer de aandacht op zich te vestigen. Omdat hij al vele jaren een publiek persoon is, kende 90 procent van de Amerikanen zijn naam toen hij aan zijn campagne begon. Het was dus niet vreemd dat de media massaal uitrukten op 16 juni 2015 om in de Trump Tower de groots opgezette aftrap van die campagne mee te maken.
Maar elke goede kermisklant kan een massa op de been brengen. Trump zou allang teruggestuurd zijn naar zijn penthouse op Fifth Avenue als een groot deel van de Republikeinse Partij het niet met hem eens was. Als je al kunt spreken van collectief mediafalen, dan is dat niet omdat Trump te veel aandacht heeft gekregen, maar omdat er te weinig aandacht is besteed aan zijn boodschap.
De gedachte dat Trump zou zijn gemaakt door de media gaat voorbij aan het feit dat de “belangrijkste” mediakanalen zeer onpopulair zijn bij de Republikeinse aanhang
Was het fout van de ochtendlijke nieuwsshows om Trump zo vaak in te laten bellen? Je kunt hier gemakkelijk ‘ja’ op antwoorden. Maar zijn die shows verplicht om aan alle presidentskandidaten evenveel tijd te besteden?
Deden de omroepen er verkeerd aan om zo veel van Trumps verkiezingsbijeenkomsten live te verslaan? Bedenk dat die evenementen nieuwswaarde hadden vanwege de omvang van de toegestroomde menigte. De gedachte dat Trump zou zijn gemaakt door de media gaat voorbij aan het feit dat de ‘belangrijkste’ mediakanalen zeer onpopulair zijn bij de Republikeinse aanhang. De enige uitzondering is Fox News, en juist die omroep was het strengst voor Trump.
Het is waar dat Trump hoge kijkcijfers oplevert. Maar dat doet er niet toe. Nieuwszenders moeten belangrijke kandidaten volgen, ook al zouden het grijze muizen zijn.
Nieuwsmedia zijn alleen schuldig aan het brengen van het nieuws. En het is nieuws als een kandidaat, die nooit eerder een politiek ambt bekleedde, en die noch de kennis heeft noch het vereiste temperament om president te worden, bovenaan staat op de lijst van de Republikeinen. Commentatoren moeten zichzelf niet belangrijker maken dan ze zijn. Ze zouden zich beter kunnen afvragen waarom Trump zo succesvol is. Als we onszelf de schuld geven van Trumps politieke opkomst, negeren we nogmaals de stemmers die hem groot hebben gemaakt.
Auteur: Eugene Robinson
Vertaler: Janet Luis
Eugene Robinson schrijft columns voor The Washington Post, en begon zijn loopbaan bij de San Francisco Chronicle. Ook Robinson won een Pulitzerprijs, voor een serie columns over Barack Obama.
The Washington Post
Verenigde Staten | dagblad | oplage 700.000
Bewees zich met het publiceren van de Pentagon Papers. Eerste krant die zeven dagen per week verscheen (sinds 1980). Een van de meest invloedrijke kranten ter wereld. Centrumrechts georiënteerd met een grote focus op de Amerikaanse politiek.
Beeld bovenaan: © Gage Skidmore
