Huisarrest

Boris Johnson, die eerst nog op groepsimmuniteit mikte, loopt covid-19 op, evenals twee leden van de Spaanse regering die deelnamen aan de demonstraties tijdens Internationale Vrouwendag in Madrid. Videoconferentie-app Zoom wordt drie miljoen keer gedownload, Times Square oogt als een spookstad en uit ziekenhuizen in Bergamo komen ijzingwekkende berichten. De Olympische Zomerspelen in Japan worden uitgesteld. India legt 1,3 miljard mensen huisarrest op. De Verenigde Staten komen met een economisch steunpakket van twee biljoen dollar. Het aantal echtscheidingsaanvragen in het Chinese Xi’an rijst de pan uit na twee maanden lockdown. In Rimini wordt de 101-jarige Alberto Bellucci, die geboren werd op het hoogtepunt van de Spaanse-grieppandemie, in het ziekenhuis opgenomen met hoge koorts en longontsteking. Tien dagen later wordt hij weer ontslagen, volledig genezen. ‘Blijf thuis!’ waarschuwt een nieuwslezer van het Zwitserse Tagesschau aan het eind van elke uitzending.

Athene

Griekenland
Op de platte, ongeliefde daken van Athene, te midden van een roestend woud van televisieantennes, voltrekken zich nieuwe rituelen. Verwaarloosde ruimtes worden koortsachtig verkend in deze stad van flatgebouwen waar de rijken dakterrassen hebben en de rest van de daken het domein is van drogend wasgoed, duiven en kibbelarijtjes. Op een sjofel gebouw van vier verdiepingen fietst een klein meisje verwoede maar onwennige rondjes. Op een van de hoeken tuurt haar vader in een wolk van sigarettenrook naar de zee en drukt een mobiele telefoon tegen zijn oor, verwikkeld in een dringend maar onverstaanbaar gesprek. De stilte van de lege straten beneden wordt alleen verbroken door een groenteman die langzaam voorbijrijdt en zangerig zijn appels, tomaten en aardappels aanprijst. Boven dat alles een smetteloze Atheense hemel, schoner en helderder dan zelfs de oudsten, de bangsten of de meest kwetsbaren zich kunnen herinneren.
Daniel Howden

Bangalore

India
India is in ‘coronaviruslockdown’, zoals we het nu noemen. Ik denk dat ons volk te ongehoorzaam en dwaas is om zich aan de sociale-afstandsregels te houden, dus heeft de regering de politie ingeschakeld en haar strengste wetten van stal gehaald om ons op te sluiten. Voor ons eigen bestwil. Momenteel moet ik het grootste deel van mijn verslaggeving telefonisch doen, iets waarvan ik vroeger gruwde. Alleen journalisten met een staatsaccreditatie of in het oog lopende videocamera’s en microfoons mogen zich nu in de meeste steden nog vrijelijk bewegen.

Weinigen van ons krijgen nu zelfs maar onze kranten, dankzij een zich snel verspreidend gerucht dat het coronavirus via kranten kan worden overgebracht. Dit is allang weerlegd, maar samen met onze dagbladen verdwijnt ook de waarheid. Dus lees ik nu de e-kranten die de meeste uitgevers zonder abonnement aanbieden, zet elke avond de tv aan om naar het schreeuwerige nieuws te kijken en loop af en toe mijn balkon op om de griezelig stille echte wereld gade te slaan. Een agressief virus is zelfs de moedigsten en meest rustelozen onder ons de baas geworden.
Rohini Mohan

Kuala Lumpur

Maleisië
De wegen zijn uitgestorven en heet, maar bij de ingang van de supermarkt heeft zich een kleine menigte verzameld. We staan rond een vat handontsmettingsmiddel. De stilzwijgende regel: een kwakje ontsmettingsmiddel en je mag naar binnen. Iedereen snakt naar een dosis, maar niemand zegt een woord. We schuifelen alleen maar nerveus rond, zonder elkaar aan te raken, alsof onze ademhaling ons scheidt, en als je ten slotte voldoende naar voren bent geschuifeld om in de ogen van de anderen aanspraak te maken op een dosis, doe je een greep naar het vat en raakt het zo kort mogelijk aan. Je krijgt je dosis. Het moment is bijna heilig. Daarna loop je de door tl-buizen verlichte gangpaden met airco in, die overvol zijn. Ook voor alle kassa’s staan rijen en je wijt alles aan de religieuze feestelijkheden, maar het moment zelf is bijna grappig, dus sluit je maar aan.
Elroi Lee

Buenos Aires

Argentinië  
Vandaag, op de derde dag van de lockdown, zag ik een concert van Vóór het Virus. Een enorm podium, een warme avond, een zanger die een menigte opzweepte terwijl zijn rondspattende speeksel op de microfoon terechtkwam. Beneden op het veld een mensenmassa van wel vijftig- of honderdduizend bezwete, hijgende, drijfnatte lijven. Ik keek niet naar het concert omdat de muziek me interesseerde, maar omdat ik het gevoel had dat ik naar een scène uit de prehistorie keek.
Leila Guerriero

Bogotá

Colombia
Na een aantal dagen van vrijwillige opsluiting moet ik doen wat ik zo vreesde: mezelf van proviand voorzien. Terwijl ik me aankleed om naar de supermarkt te gaan krijg ik het gevoel dat ik stik. Ik verzin een laatste uitvlucht om mijn vertrek uit te stellen: ik ga achter de computer zitten om het nieuws te lezen. Het panorama is alarmerend: een paar onder-nemers verklaren dat er geen lockdown moet worden afgekondigd omdat de economie dan instort, nog steeds nemen veel straatverkopers hun plek op de avenida’s in, een minister vindt het onnodig de luchthavens dicht te gooien, enkele burgemeesters en gouverneurs zeggen dat ze de noodsituatie naar eigen inzicht zullen aanpakken en niet volgens de richtlijnen die de president van de republiek heeft uitgevaardigd, op de sociale media voeren verschillende politieke kopstukken heftige discussies.

Tijdens de ergste calamiteit in onze recente geschiedenis verschansen we ons achter ons vertrouwde individualisme. Bekrompen als we zijn, kunnen we ons niet met elkaar verzoenen en samen strijden. Het was niet voor niks dat de wiskundige Yu Takeuchi, die de laatste jaren van zijn leven in Bogotá woonde, vaak beweerde dat één Colombiaan niet intelligenter is dan één Japanner, maar dat twee Japanners intelligenter zijn dan honderd Colombianen bij elkaar. Terwijl ik de voordeur open, realiseer ik me tot mijn immense verdriet dat ik een van de inwoners ben van een land waar de sociale verscheurdheid gevaarlijker is dan alle pandemieën op onze planeet bij elkaar.
Alberto Salcedo Ramos