Eind mei vielen Franse opsporingsambtenaren het kantoor van Google in Parijs binnen op zoek naar bewijs voor belastingontwijking. De Britse pers reageert verdeeld.
JA
Dat je de intelligentste zoekmachine ter wereld bezit geeft je nog niet het recht om te bepalen waar je belasting betaalt, noch hoeveel je betaalt. Het heeft lang geduurd voordat een regering Google onomwonden de wacht aanzegde, maar in de vroege morgen van 24 mei is dat gebeurd.
Het Parijse kantoor van Google werd niet per e-mail op de hoogte gesteld, maar door een honderdtal personen, onder wie politiemensen, IT-experts en vijf rechters.
Ze kwamen bewijs zoeken om te bepalen of de webgigant al dan niet over een ‘vaste vestiging’ in Frankrijk beschikt. Gezien het prestige van het kantoor zal iedereen die vraag bevestigend beantwoorden. Hetzelfde geldt voor de Google-burelen in Londen, waar de juridische uitdrukking ‘permanente vestiging’ is.
Deze kantoren zouden gewoon vennootschapsbelasting moeten betalen, net als andere plaatselijke ondernemingen. Toch heeft de Britse schatkist Google afgelopen januari laten wegkomen met een achterstallig betaling van 130 miljoen pond (170,4 miljoen euro). Het Franse ministerie van Financiën eist tien keer zoveel.
De groep zou negen keer meer aan reclame-inkomsten hebben getoucheerd dan werd opgegeven
Google zegt zich volledig aan de Franse wet te houden, maar de Franse autoriteiten zijn daar niet zo zeker van. Ze hebben zich over de cijfers gebogen.
Vorig jaar heeft Google in Frankrijk amper vijf miljoen euro vennootschapsbelasting betaald, op basis van een winst vóór belasting van 19,9 miljoen pond. Volgens het Franse instituut voor reclameonderzoek IREP heeft de groep negen keer meer aan reclame-inkomsten getoucheerd dan werd opgegeven. In Italië doen de autoriteiten onderzoek naar eenzelfde soort incoherentie.
Het verweer van Google is dat hun fysieke aanwezigheid in deze drie landen niet telt, al worden ze door duizenden plaatselijke ondernemingen betaald om reclame te mogen maken op hun internetsites. De groep verklaart alleen belastingplichtig te zijn in Ierland, waar de betalingen worden verwerkt. Dat is een loos argument, maar Groot-Brittannië heeft het geslikt. Frankrijk niet. Bravo!
The Times
Verenigd Koninkrijk | dagblad | oplage 618.160
Het oudste en bekendste Britse dagblad (1785) is eigendom van Rupert Murdoch. Lang het naslagwerk voor en de stem van het establishment.
NEE
Frankrijk valt de reus van Silicon Valley aan. Op 24 mei jongstleden zijn tientallen politiemensen binnengevallen bij de Parijse burelen van Google, een van de grootste Amerikaanse bedrijven, om bewijs te zoeken dat ze hun belasting niet betalen. Google ontkent iets verkeerd te hebben gedaan.
De Franse autoriteiten hebben al jaren een oogje op Google, dus niemand hoeft op te kijken van deze huiszoeking. En misschien hebben de autoriteiten geen ongelijk: de belastingpraktijken van internationale ondernemingen lijken steeds verder losgezongen van de werkelijkheid. Maar of ze nu terecht zijn of niet, dit soort overvallen zal het er niet beter op maken in Europa, dat verstikt wordt door zwakke economische groei en een schuldexplosie. Als Frankrijk net zo veel energie zou steken in het verbeteren van zijn kwijnende industrie als in het aanpakken van innovatieve ondernemingen, zou het veel meer belastinginkomsten krijgen dan door politie-invallen.
Frankrijk zou zich niet alleen moeten afvragen waarom en hoe Google zijn geld van het ene land naar het andere verplaatst, maar ook waarom het zelf geen Google heeft. Op de eerste vraag antwoordt de Franse justitie dat Google de autoriteiten mogelijk onjuiste informatie geeft over zijn winst in Frankrijk. Google baseert zijn fiscale structuur op het principe dat de onderneming belastingplichtig is in het land waar ze waarde genereert, dat wil zeggen, volgens hen, in de Verenigde Staten, waar ze hun intelligente algoritmen ontwikkelen.
De politiek verantwoordelijken in Europa (zowel in het Verenigd Koninkrijk als in Frankrijk) eisen dat voortaan belasting wordt betaald in het land waar de economische activiteiten plaatsvinden. Google probeert onder deze eis uit te komen door uit te leggen dat zijn Europese verkopen in Ierland worden gerealiseerd. Het bedrijf houdt vol geen permanente vestiging in het Verenigd Koninkrijk te hebben, ook al heeft het daar tientallen verkopers in dienst. De Britse fiscus stelt zich, anders dan Frankrijk, nogal terughoudend op bij het nagaan of de argumenten van Google steekhouden. Rest de vraag wat voor bewijzen deze zaak zal opleveren. Wat de resultaten ook zijn, het zou praktischer zijn de fiscale praktijken door middel van wetten en verdragen te veranderen dan voor de rechter. Frankrijk zal zijn problemen niet oplossen door buitenlandse ondernemingen aan te pakken. Natuurlijk zou Google een mooie melkkoe kunnen zijn. Maar die melkkoe is wel made in USA.
Europa heeft behoefte aan grote internationale ondernemingen, die krijg je niet door tekeer te gaan tegen het kapitalisme
Europa heeft behoefte aan grote internationale ondernemingen die succes hebben, en die krijg je niet door tekeer te gaan tegen het kwaad van het kapitalisme. Vooral Frankrijk zit om zulke ondernemingen te springen, want het overleven van de eurozone is niet afhankelijk van offerlammeren als Griekenland, maar van het herstel van grote economieën die tot apathie zijn vervallen, met name Italië en Frankrijk.
Juist in Frankrijk zal de strijd voor een andere houding tegenover de zakenwereld gewonnen of verloren worden. De Franse arbeiders staan bekend om hun militantisme. Het gaat daarbij niet alleen om stakingen, die onlangs voor ernstige brandstoftekorten hebben gezorgd. Het gaat ook om de heftige emoties die een rol spelen.
Afgelopen zomer hebben Normandische boeren met brandende autobanden wegen geblokkeerd om te protesteren tegen de prijsdaling van voedingsproducten. Begin dit jaar hebben Parijse taxichauffeurs gewelddadige betogingen gehouden tegen het succes van Uber, de VTC-app uit Silicon Valley.
Oproerkraaiers
Wat doet de Franse regering tegen dit hooliganisme? Ze geeft de oproerkraaiers hun zin. De boeren hebben een aardig bedrag van de belastingbetaler gekregen en twee leidinggevenden van Uber zijn prompt gearresteerd.
Zelfs bescheiden hervormingen leiden tot woedende reacties. François Hollande, aan de macht gekomen door toe te geven aan de grillen van links, heeft begrepen dat zijn land moet veranderen. Maar zijn bescheiden pogingen om de arbeidsmarkt te hervormen, bijvoorbeeld door de 35-urige werkweek af te schaffen, stuiten op heftige protesten. Daarom heeft hij zijn hervormingen afgezwakt, maar omdat dat nog altijd niet voldoende was en hij wilde voorkomen dat ze zouden worden verworpen door het parlement, heeft hij ze uiteindelijk per decreet doorgevoerd.
Het is onmogelijk om personeel te ontslaan. De werkgevers zijn zo bang om mensen aan te nemen dat de overgrote meerderheid van de contracten die de afgelopen jaren in Frankrijk zijn gesloten tijdelijk is.
Als gevolg van het interventionisme van de staat en de hoge belastingen is het aannemen van mensen en het starten van ondernemingen in Frankrijk momenteel een bureaucratische lijdensweg. De Franse staat behandelt ondernemingen en ondernemers al sinds mensenheugenis als potentiële criminelen of melkkoeien. De Franse vennootschapsbelasting van 33% behoort tot de hoogste van de OESO (net zo hoog als in de VS, maar dat wordt daar gecompenseerd door het lage niveau van de andere belastingen). Ondanks dit hoge tarief, en rekening houdend met de omvang van zijn economie, toucheert Frankrijk maar 0,2% meer aan vennootschapsbelasting dan het Verenigd Koninkrijk, dat een percentage van maar 20% kent.
Natuurlijk kan Frankrijk invallen doen bij de plaatselijke Google-vestiging en het bedrijf voor de rechter slepen. Het kan er zelfs een aardig bedrag aan achterstallige betalingen aan overhouden. Dat zal op een indrukwekkende overwinning lijken. Maar je schiet er weinig mee op als de economie van het land steeds verder achterop raakt.
Auteur: Juliet Samuel
Vertaler: Peter Bergsma
The Daily Telegraph
Verenigd Koninkrijk | dagblad | oplage 840.000
Anti-Europees tot op het bot, strijdlustig en imagobewust, kortom: het conservatieve dagblad van Engeland op broadsheet.
