We zien ze om de haverklap voorbijkomen, de verhalen over mannen en hoe ze eraan toe zijn. De meeste zijn door vrouwen geschreven die niet uitgepraat raken over de rijke complexiteit van het man-zijn.
Dat er aantoonbare verschillen tussen de beide seksen bestaan weten we zo langzamerhand wel, maar het blijft interessant te lezen waar die verschillende gedragingen vandaan komen. Helemaal nu ‘gendercreativiteit’ en niet per se anatomie bepaalt hoe masculien of feminien iemand door het leven wil gaan. Vader is allang niet meer de enige die het vlees snijdt. Althans – en dat zouden wij van 360 als geen ander moeten weten – in sommige culturen, in sommige milieus, in sommige klassen. Toch snapt iedereen waarover we het hebben als het gaat om het begrip mannelijkheid. Bij de nog altijd veel gebruikte opmerking ‘Wees een kerel’, zijn de associaties direct duidelijker dan wanneer iemand ‘Wees een wijf’ roept.
Die roze jurk staat je beeldig, Harmpje
Collier Meyerson, auteur van het artikel uit The Nation, vraagt zich af of we masculiniteit – van oudsher gebruikt voor alle, meestal goede mannelijke eigenschappen – niet eens moeten herdefiniëren, dan wel helemaal bij het oud vuil moeten zetten. Er valt natuurlijk niks te zetten, maar in het aansluitende artikel betoogt de auteur (v) in The Atlantic dat een minder gewelddadige samenleving alleen haalbaar is als we vroeg beginnen met genderneutrale communicatie: Die roze jurk staat je beeldig, Harmpje.
En, Charlotte, welke Dinky Toy heb je nog niet? En dan nog zullen er altijd mannen zijn die elkaar voor de lol genadeloos afrossen in een wedstrijd wie de hardste klappen kan ontvangen. Als het waar is dat gender dynamisch is en altijd in beweging, dan is er hoop. Maar als instituties en ouders aan kinderen de boodschap blijven overbrengen dat ‘jongensachtige’ meisjes stoer zijn, maar ‘meisjesachtige’ jongens gênant, begrijpen kinderen dat de maatschappij nou eenmaal masculiniteit waardeert en beloont, maar feminiteit niet. Dus moeders en vaders, er rust een belangrijke verantwoordelijkheid op uw schouders, of zoals Sarah Rich schrijft: willen wij naar een toekomst waarin niemand meer opkijkt van een jongen in een jurk, zorg dat het proces van het man-worden juist méér mogelijkheden biedt, niet minder.
