Met onder andere:
» Noord-Europa liet cash achter zich, maar komt daar stilletjes op terug
» Waar eindigt het westelijk halfrond?
Van binnenuit
Twee jaar geleden won de Italiaanse journalist Marzio G. Mian de True Story Award, een prijs die het werk van de Artisch expert en oprichter van The Arctic Team Project goed samenvat. 360 publiceerde eerder zijn verhaal over hoe de Russische regering een drijvende kerncentrale over de ijsschotsen naar het noordelijkste stadje in Siberië sleepte, om het noordpoolgebied klaar te stomen voor een strategische sleutelrol. Mian wees toen al op het nieuwe geopolitieke zenuwcentrum dat zich daar vormde, buiten het zicht van het grote publiek.
Hij reisde een maand langs de Wolga, de moeder der rivieren die stroomt van de Waldaj-heuvels naar het land van de Tsjoevasjen, de Tataren, de Kozakken, de Kalmukken, en uitkomt in de Kaspische Zee. Daar waar Europa en Azië elkaar ontmoeten, of zich van elkaar afkeren. Zette zich met ongeveinsde belangstelling in om te leren begrijpen wat hij op zijn expedities zag en hoorde, van binnenuit.
Ieder verhaal heeft een gezicht en een lichaam
Het leidt hem naar waardevolle ontmoetingen en sombere conclusies over het Noordpoolgebied en welke ingrijpende economische, geopolitieke en culturele veranderingen zich voordoen als gevolg van klimaatverandering. Een verandering die verwoestend is voor de bevolking maar ‘kansen’ biedt in de mondiale invloedsferen; landbouwgrond komt vrij, er ontstaan nieuwe vaarroutes en mijnen worden toegankelijk. En het leidt hem altijd naar het menselijk drama dat schuilgaat achter elk strijdtoneel.
De Oekraïense fotograaf Julia Kochetova doet op haar manier hetzelfde en documenteert de oorlog in haar eigen land van dichtbij. Persoonlijk: ieder verhaal heeft een gezicht en een lichaam. Bij de Keniaanse schrijver Kiprop Kimutai maak je zijn innerlijke oorlog met bijtend racisme eveneens van binnenuit mee. Hij kreeg een fellowship in de voormalige residency van zijn grote voorbeeld, de Amerikaanse schrijver en mensenrechtenactivist James Baldwin, die zich destijds door de onverdraagzaamheid heen sloeg en een eeuwige nagedachtenis werd in het Franse dorp, Saint-Paul-de-Vence. Voor fellow Kimutai gaat er geen dag voorbij dat hij herinnerd wordt aan hoe ‘nietig mijn mens-zijn was en de absurditeit van de verschillen die ons worden opgedrongen’. Als hij voor het eerst hartelijk gegroet wordt, trilt hij van emotie.
