Op 12 september stemde het Europees Parlement voor een herziening van het auteursrecht waardoor kunstenaars en uitgevers beter worden betaald als hun content wordt hergebruikt. Het is de vraag of dit tot het beoogde resultaat zal leiden: minder macht voor Google en Facebook.
JA
Om de dringend raadzame hervorming van het auteursrecht te ondergraven verspreidt de sterk gefinancierde lobbyindustrie het sprookje dat het einde van internet nabij is. Dat daarbij veel linkse en subculturele ‘breinen’ het lied van de ‘internetmonopolisten’ zingen, wekt alleen maar op het eerste gezicht verbazing. Op vrijwel geen ander terrein heerst een idealisme dat zo wereldvreemd is als op dat van het internetbeleid.
Het in de realpolitik grotendeels mislukte Die Linke wil de grote digitale wereld zien als een parallel universum van vrijheid, anarchie en altruïsme – terwijl Google en Facebook besloten hun monopolie te gebruiken om mogelijke concurrentie klein te houden of zelfs uit te schakelen. Daarom heeft de Europese Commissie Google in juli een recordboete van 4,3 miljard euro opgelegd vanwege misbruik van zijn dominante marktpositie. Daarom dringen marktgezinde realisten in de Europese Commissie, de Europese Raad en het Europees Parlement erop aan dat het auteursrecht ook voor het eindeloze internet dient te gelden – in het bijzonder waar Google en Facebook er miljarden mee verdienen.
Dit artikel wordt geschreven door de hoofdredacteur van een grote redactie, die ook in haar eigen belang een effectieve hervorming van het auteursrecht voorstaat. We hebben die nodig om hoogwaardige journalistiek ook in de toekomst onafhankelijk te financieren. Geestelijk eigendom moet in tijden van copy-and-paste beter worden beschermd.
Degenen die een miljardenvermogen hebben vergaard en schandelijk genoeg nauwelijks belasting betalen, zouden in het kader van een gelijke afweging van belangen meer ter verantwoording moeten worden geroepen voor hun uitbuiting van creativiteit
En degenen die daarmee een miljardenvermogen hebben vergaard en schandelijk genoeg nauwelijks belasting betalen, zouden in het kader van een gelijke afweging van belangen meer ter verantwoording moeten worden geroepen voor hun uitbuiting van creativiteit. De stem van onafhankelijke uitgeverijen en redacties is essentieel voor het welslagen van democratie.
Hoe weinig gevoel een gigant als Facebook daarbij heeft, bleek wel uit het dataschandaal van Cambridge Analytica. Of onafhankelijke redacties en persbureaus de rol van vierde macht in de toekomst kunnen blijven spelen is twijfelachtig. Ze moeten reorganiseren en digitaliseren. Maar ze moeten allemaal profiteren van het enorme bereik van hun content op internet. Bijna de helft van alle gebruikers van de aggregators lezen alleen de daar aangeboden korte fragmenten van de persberichten en gaan niet naar de websites van de redacties. Met als gevolg dat alle reclame-inkomsten bij Google en co belanden. Het gaat er niet om internet de nek om te draaien of de vrijheid ervan te beperken. Integendeel: het gaat om het ordoliberaal organiseren van een eerlijke samenleving in een succesvolle digitale markteconomie.
Auteur: Ulf Poschardt
Ulf Poschardt is adjunct-hoofdredacteur bij de Welt Group, die verantwoordelijk is voor de publicatie van Die Welt, Die Welt am Sonntag en Welt Kompakt.
Die Welt | Duitsland | dagblad | oplage 202.000
Profileert zich als conservatief. Op economisch gebied zeer uitgebreid, tevens aandacht voor toerisme en de huizenmarkt. In 1946 door de Britten in Hamburg opgericht.
NEE
De twee moties die deze week op het laatste moment door het Europees Parlement zijn aangenomen lijken op het eerste gezicht positief. Beide moties zijn een doorn in het oog van de techreuzen en zullen het internet helpen reguleren, maar ze zijn ook onverstandig en contraproductief.
De ene betreft een uitbreiding van de auteursrechtwetgeving, inmiddels ‘linkbelasting’ gedoopt, die uitgevers in staat zal stellen een vergoeding te vragen van grote sites wanneer die naar hen doorlinken. Dit auteursrecht kan al gelden bij twee woorden – al is de wetstekst nog vaag over de details. Na felle protesten van de site Wikipedia en zijn oprichter Jimmy Wales probeert de nieuwe regelgeving een uitzondering te maken voor dergelijke websites, al vrezen activisten dat zoiets niet zal werken.
De tweede wet is zo mogelijk nog erger. De ‘uploadfilter’ verplicht grote sites en sociale netwerken tot het creëren van een database van content waarop auteursrecht rust en waaraan elke nieuwe upload van tekst, beeld, audio of video moet worden getoetst. Het filter zal er onder andere toe leiden dat er veel meer onterechte auteursrechtelijke claims zullen worden toegewezen. Vorige week nog kwam de bekende Britse pianist James Rhodes in het geweer tegen Sony Music Entertainment, dat onterecht beweerde het auteursrecht te bezitten op een opname die Rhodes had geüpload van een Bach-uitvoering van hemzelf.
Uitgevers moeten over hun fixatie heen stappen. Kranten en nieuwsuitgevers hebben hun inkomsten enorm zien slinken, maar ze zullen moeten accepteren dat ze een groot deel ervan terecht hebben verloren
Dat Rhodes deze zaak uiteindelijk won was alleen maar te danken aan zijn grote bekendheid bij het publiek. Het nieuwe systeem voorziet niet in boetes op onterechte claims. Zo zouden onlinebendes content die hun onwelgevallig is met een stortvloed van valse claims kunnen laten verwijderen.
Bovendien zal het bouwen van deze pre-filters tijdrovend en duur zijn, zodat de macht van bestaande sociale netwerken zal worden bestendigd en nieuwe concurrenten, die misschien over betere, niet op het oogsten van data gebaseerde businessmodellen beschikken, moeilijker toegang tot de markt zullen krijgen.
De meeste mensen die in de creatieve industrie werken zullen er maar heel weinig baat bij hebben. Uitgevers moeten over hun fixatie heen stappen. Kranten en nieuwsuitgevers hebben hun inkomsten enorm zien slinken, maar ze zullen moeten accepteren dat ze een groot deel ervan terecht hebben verloren. Ooit was een krant de beste plek om naar een nieuwe baan te zoeken, of nieuw onroerend goed, of zelfs een nieuwe relatie.
Die tijd is voorbij.
We moeten bespreken hoe we kwaliteitsjournalistiek kunnen financieren, en hoe we ervoor kunnen zorgen dat techreuzen een rechtvaardige financiële bijdrage leveren aan de samenlevingen waarin ze functioneren. Geknoei met auteursrecht is niet de aangewezen manier om dat te bereiken.
Auteur: James Ball
James Ball is voormalig redacteur speciale projecten van The Guardian en de auteur van Post-Truth: How Bullshit Conquered the World.
The Guardian | Verenigd Koninkrijk | dagblad | oplage 332.000
Sinds 1821 thuisbasis van de meest gerespecteerde columnisten en journalisten. Altijd zeer kritisch ten opzichte van de overheid en andere instituten.
Vertaler: Valentijn van Dijk
