Deze week raakte de hoofdredactrice van uw lijfblad ongewild betrokken in wat je met een klein beetje fantasie en goede wil undercoverjournalistiek zou kunnen noemen.
Door een noodlottige stommiteit brak zij haar bovenarm. Noodlottig, omdat ze juist wilde laten zien dat de jaren helemaal niet tellen. Voor wat haar op haar zestiende moeiteloos lukte, draaide ze ook nu toch zeker haar hand niet om? Een stommiteit, om precies dezelfde reden. De humerus bleek niet bestand tegen deze bravoure en barstte in stukken op het harde asfalt. De ene journalist geeft zich uit voor Uber-chauffeur, de ander verkleedt zich als orthodoxe moslim, en zij trad toe tot een voor haar nieuwe wereld; die van mensen met een beperking. Een opmerkelijke gewaarwording. a. Je bent opeens een buitenstaander. b. Iedereen heeft twee jaloersmakend goed functionerende armen. En c. Mannen (het waren vrijwel alleen mannen, zusters) helpen je de jas in en houden de deur weer voor je open. Moge deze – en andere – hoffelijkheden het post-#MeToo-tijdperk overleven. Niet omdat iemand er recht op zou hebben, zelfs niet iemand met een beperking, maar omdat onze slordige samenlevingen wel wat elegantie kunnen gebruiken.
Als deze rokende vulkaan toch eens mocht leiden tot een waarachtige cultuuromslag…
Tot nu toe heeft 360 de berichtgeving over MeToo aan andere media overgelaten. Maar de cultuur van seksueel geweld komt wereldwijd op nog veel grotere schaal voor dan tot nu toe aan het licht is gekomen. En ook al zijn de mannen met macht en aanzien, die jaren ongestraft pakten wat ze pakken konden, inmiddels van de voorpagina’s verdwenen, het onderwerp blijft actueel nu ook de ontuchtschandalen in de (Amerikaanse) politiek worden blootgelegd. Als deze rokende vulkaan toch eens mocht leiden tot een waarachtige cultuuromslag… En dan niet naar een cultuur waarin de angst om aangeklaagd te worden overheerst, of een waarin voortdurend ‘Het spijt me’, of erger: ‘Ik heb dat blijkbaar anders beleefd’, wordt gezegd, maar een van wederzijds respect, van gelijkheid.
Met dit zeer gevarieerde nummer en deze stichtelijke woorden laat ik u tot februari achter in de deskundige handen van collega’s Ceelen en Weeda om op werkverlof te gaan in den vreemde.
Auteur: Katrien Gottlieb
