Lichtpuntjes in deze complexe tijden zijn dat de meeste taboes in veel (westerse) landen nou wel doorbroken zijn. Of in ieder geval wordt aan de meeste aannames en stigma’s flink gerammeld en gemorreld. Terecht, want wie bepaalt wat?
Behalve mannen en vrouwen kennen we inmiddels ook schakeringen daartussenin. Aan dat we allemaal Brüder sind is nog niet iedereen gewend en daar wordt zeker niet altijd naar gehandeld, maar laten we zeggen dat het begin langzaam opdoemt aan een verre horizon.
Zoals Tobias in de geweldige film Doof kind van zijn vader Alex de Ronde het stigma handicap niet op zijn eigen lotsverwanten plakt maar, bij wijze van spreken (!), op die van de horenden. Als gepassioneerd docent doventaal verdedigt hij met vuur en vlam zijn ‘bedreigde identiteit’. Tobias wil niet ‘gerepareerd’ worden. En hij is niet zielig. O ja, en hij wil ook dove kinderen. Een olifant wil toch zeker ook geen tijgerjong?
Het artikel uit het wetenschappelijk online tijdschrift Undark meldt dat steeds meer mensen, 900 miljoen namelijk in 2050, te maken zullen krijgen met een gehoorprobleem. Dat is zeker een andere beperking dan echte doofheid, maar de cognitieve gevolgen waar slechthorenden mee te maken krijgen, liggen in dezelfde lijn. Er wordt de spot mee gedreven. Na drie keer geantwoord te hebben op: wat zegt u, is de lol er wel af en blijft er van het oorspronkelijke belang van een opmerking nog weinig over. Nee, laat maar. Wat? NIKS. LAAT MAAR.
Het artikel uit het wetenschappelijk online tijdschrift Undark meldt dat steeds meer mensen, 900 miljoen namelijk in 2050, te maken zullen krijgen met een gehoorprobleem.
Gehoorverlies kan leiden tot isolement en wordt als een van de belangrijkste beïnvloedbare risicofactoren voor de drie d’s genoemd, depressie, dementie en diabetes. En toch gebruikt maar een op de vijf mensen die baat zouden hebben bij een gehoorapparaat zo’n hulpmiddel. Inmiddels zijn er talloze innovatieve ontdekkingen gedaan; bijvoorbeeld om nieuwe gespecialiseerde sensorische zenuwcellen aan te maken.
Bovendien is het steunkouskleurige geval dat iemands oorschelp vroeger voor de helft bedekte ingehaald door microfoontjes zo klein als een pareltje, onzichtbaar voor de buitenwereld. Sterker nog, de meeste apparaten kunnen tegenwoordig televisieprogramma’s en muziek streamen, hebben een gezondheidstracker, een valdetectiesensor en een app die taal omzet in tekst. Kortom de nieuwste smartphone staat hen met raad en daad bij. Heeft Tobias misschien toch gelijk dat de horenden uiteindelijk het nakijken hebben?
