Wereldnieuws

BELGIË – Suske & Wiske en het koloniale verleden

De jongste strip van Suske en Wiske, Mama Wati, kwam al in het nieuws omdat het ‘taboes wou doorbreken’ door blote borsten te tonen. Maar dat is niet de reden waarom liefhebbers zich ergeren. ‘Racistische prentjes’, noemt Dallila Hermans, redactrice bij Charlies Magazine, de beelden. ‘Die roepen pijnlijke herinneringen op uit ons koloniaal verleden. Dat is geen Afrikaanse man, dat is een halve aap. Dat zijn geen lippen, dat is hoe je de mond van een dier tekent. We zijn in 2017 en we moeten dit echt niet meer pikken.’

Daarom doet ze een oproep (#nomoremonkeybusiness) om de huidige prenten te verbeteren. De uitgever van de strip, Ruth van Ammel, wilde uiteraard niemand schofferen. Maar haar argument dat Lambik net zo goed een karikatuur is en niet symbool staat voor de gemiddelde Vlaamse man, schoot ook in het verkeerde keelgat. Het kan niet waar zijn, volgens het Minderhedencentrum, ‘dat de tekenaars geen verschil zien tussen een karikatuur en iemand neerzetten als een aapmens’.

(Gazet van Antwerpen, Antwerpen)

DUITSLAND – Niet in maar op een bunker

Het heeft even geduurd, maar na drie jaar polemiek wordt nu toch begonnen met de wederopbouw van een bunker uit WOII in de hippe, Hamburgse wijk 
St. Pauli. Het is de bedoeling de schuilplaats te veranderen in een voor iedereen toegankelijke uitspanning. Daarvoor wil de investeerder er zeker vijf verdiepingen in aanleggen, met een park op het dak, een hotel, restaurants, huisvesting voor kunstenaars, een amfitheater, een club en een bunker museum. Kosten: 25 tot 30 miljoen euro. De vergunning moest worden goedgekeurd door het parlement en liep vertraging op omdat er veel kritiek was op het commercieel uitbaten van historische monumenten.

(NDR, Hamburg)

FRANKRIJK – Wat de Parijzenaars ’s nachts zoal doen

Van de Parijse mannen in de leeftijd van 18 tot 69 jaar heeft 17 procent vaker dan drie keer seksuele gemeenschap per vier weken, van de Parisiennes 11 procent. Met twee tot drie keer in hetzelfde tijdsbestek volstaat 18 procent bij zowel de mannen als de vrouwen in de Franse hoofdstad; 21 procent van de mannen en 15 procent van de vrouwen komen niet verder dan één tot twee keer per maand; 25 procent mannen en 20 procent doen het hooguit één keer per maand; en 19 procent van de mannen en 36 procent van de vrouwen komen er zelden of nooit aan toe.

Dat blijkt uit een enquête van het onderzoeksbureau Ifop onder tweeduizend inwoners van de Franse hoofdstad, een getrouwe afspiegeling van 
de bevolking qua leeftijd en geslacht.

Van de mannen gaat 42 procent nooit vreemd, 13 procent van de mannen zijn vaak ontrouw, 23 procent soms en 21 procent zelden. Voor de Parijse vrouwen liggen deze percentages op 64 (nooit), 
3 (vaak), 13 (soms) en 20 (zelden).

(Libération, Parijs)

NOORWEGEN – Geen monument voor slachtoffers van Breivik

Het monument dat de Zweedse kunstenaar Jonas Dahlberg had ontworpen voor de slachtoffers van de massamoord op 22 juli 2011 op het Noorse eilandje Utøya komt er definitief niet. Dahlbergs ontwerp was in maart 2014 officieel gekozen uit ruim driehonderd inzendingen. Dat ontwerp behelsde een scherpe insnede van drieënhalve meter breed bij een lengte van veertig meter in de kustlijn van het schiereiland Sørbråten, tegenover Utøya. Met de uitgegraven stenen wilde hij 
in Oslo, op de plek van de aanslag in die stad, een tweede monument inrichten.

Op het piepkleine Utøya schoot de ultrarechtse Anders Breivik die dag in juli 69 voornamelijk socialistische jongeren in een vakantiekamp dood, nadat hij in Oslo eerder op die dag in de regeringswijk een autobom tot ontploffing had gebracht, waarbij acht mensen het leven verloren.

Dahlbergs ontwerp, dat hij de titel Memory Wound meegaf, stuitte op hevig verzet van de bewoners van Sørbråten. Zij noemden het ontwerp ‘een aanranding van de natuur’, lieten weten dat ze er niet van gediend waren dat ze dag in dat uit van over het water zouden worden geconfronteerd met het drama en dreigden met een rechtszaak.

Voor hun bezwaren is de Noorse regering nu definitief gezwicht. Er komt op of nabij Utøya geen monument. In Oslo zal een ‘waardig maar niet zo in het oog springend’ gedenkteken komen te staan in de regeringswijk, 
liet minister Jan Tore Sanner weten in een verklaring die eindigde met de wens dat er nu ‘een waardig einde aan de discussie’ zal komen. Dahlberg zei daar twee jaar geleden al over: ‘De publieke discussie over het monument is een belangrijk onderdeel van het rouwproces. Het is de verantwoordelijkheid van de regering om die delicate kwestie behoedzaam te begeleiden.’ Toen ook al meende hij dat de Noorse regering zich daar meer voor moest inspannen.

(ARTNews, New York)

FRANKRIJK – De moeilijke keuze van Jean Lassalle, député-maire

Van de 577 leden van Franse Nationale Vergadering, die op 17 juni werd gekozen, moeten er 223 in de komende weken kiezen uit de verschillende functies waarin zij het Franse volk willen vertegenwoordigen. Voor het eerst kunnen in Frankrijk volksvertegenwoordigers niet én zitting hebben in het nationale parlement, én daarnaast nog lid zijn van regionale, provinciale of gemeentelijke besturen.

Het gaat daarbij vooral om parlementsleden die tevens ergens in het land burgemeester zijn – de député-maire is van oudsher een zeer gebruikelijk verschijnsel. Niet minder dan 135 leden van het nieuwgekozen parlement 
hebben deze dubbele pet nu nog op.

Nu staat hij door die vermaledijde nieuwe wet voor de keuze: het burgemeesterschap van Lourdios-Ichère en al die andere bestuursfuncties in de Pyreneeën, of de glans en glorie van het Palais Bourbon in Parijs

Een goed voorbeeld is Jean Lassalle 
(62). Deze zoon van een keuterboer werd veertig jaar geleden gekozen tot burgemeester van Lourdios-Ichère, 
een dorpje in de Pyreneeën. Dat is hij nog altijd, maar daarnaast wist hij zich op te werken naar regionale bestuursorganen, en in 2002 werd hij gekozen in de Assemblée nationale in Parijs voor de gematigd rechtse Mouvement démocrate.

Dit jaar stelde Jean zich kandidaat voor het Franse presidentschap namens de snel in elkaar getimmerde beweging Résistons! Zowaar behaalde hij in de eerste ronde 1,2 procent van de stemmen. Te weinig voor het Elysée, maar het gaf hem een steuntje in de rug bij zijn herverkiezing in het parlement. En nu staat hij door die vermaledijde nieuwe wet voor de keuze: het burgemeesterschap van Lourdios-Ichère en al die andere bestuursfuncties in de Pyreneeën, of de glans en glorie van het Palais Bourbon in Parijs.

(Le Monde, Parijs)

RUSLAND – Borsten in strijd tegen sloop woonkazernes

Het kandidaat-raadslid voor Moskou Lyucia Stein heeft gipsen afgietsels van haar borsten bevestigd aan zes woongebouwen die de gemeente voor de sloop heeft bestemd. Die afbraakplannen voor gebouwen uit de Stalintijd zijn zeer omstreden.

‘Ik wil mijn wijk helpen verdedigen, maar ik kan niet overal tegelijk zijn,’ liet Stein aan de plaatselijke nieuwssite Afisha weten. ‘Daarom heb ik, met de hulp van de kunstenaar Artem Loskoetov, een deel van mezelf gehecht aan de huizen in de wijk Basmanny, waar ik woon. Die borsten zijn als amuletten die de huizen voor sloop zullen behoeden.’ En ze belooft dat ze het niet bij zes paar zal laten. De inspiratie voor haar actie vond Stein volgens haar zeggen in het 20.000 jaar oude vrouwelijke naakt De Venus van Willendorf en in het beroemde schilderij van de Fransman Eugène Delacroix, De Vrijheid leidt het volk.

(Moscow Times, Moskou)

WAT ZIJ ZEGGEN OVER… De Poetin-interviews

The Hollywood Reporter – Nadezhda Tolokonnikova (Pussy Riot)

Linkse westerlingen als Stone gaan er helaas van uit dat de vijand van je vijand je vriend is. Maar Poetin maakt deel uit van een oligarchie, en ik vind het nogal vreemd dat Stone hem steunt. Stone gelooft dat er iemand moet zijn die zich verzet tegen het Amerikaanse imperialisme, en dat ben ik met hem eens. 
Maar Poetin is zelf ook een imperialist. Stone sluit volledig zijn ogen voor de ongelijkheid in Rusland, en vergeet 
lastige vragen te stellen.

Newsday – Verne Gay

Stones interview is fascinerend, en hoe kan het ook anders. Stone heeft nooit beweerd dat hij een onpartijdige journalist is, en dat doet hij ook hier niet. Journalistiek rammelt de film dus. Maar hij biedt wel een opmerkelijk inkijkje in het brein van Poetin. Die heeft veel te zeggen, en Stone laat hem uitpraten. Poetin komt naar voren als een intelligente, gezonde, redelijke leider die zich staande moet houden in de wervelwind van een onverantwoordelijke en tegenstrijdig opererende supermacht: 
de Verenigde Staten. Touché.

New Republic – Alex Shephard

The Putin Interviews gaan meer over de VS dan over Rusland. De argumenten die Poetin aandraagt tegen Amerika zijn dezelfde die Stone gebruikt in zijn oeuvre: de desastreuze gevolgen van de Amerikaanse buitenlandpolitiek voor de landen en volkeren die het probeert te helpen, de manier waarop het militair-industriële complex het land controleert en het donkere hart ervan weerspiegelt, de onvermijdelijke corruptie van een wereldrijk en het spirituele vergif van het westerse kapitalisme.

The New York Times – Masha Gessen

Dit vier uur durende interview is geen lesje in journalistiek. Oliver Stone is een slechte interviewer en weet Poetin niets te ontlokken wat we niet eerder hebben gehoord. Voor de entertainmentwaarde hoef je ook niet te kijken: veel van het materiaal is saai, of gewoon vulling. 
De enige reden waarom je wél moet 
kijken is vanwege de relatie tussen de interviewer en de geïnterviewde. Stone geeft blijk van dezelfde kritiekloze bewondering voor Poetin als president Trump.