Wereldnieuws

SPANJE – Mijn uur met een sekspop

Als er bij jou in de buurt een bordeel voor sekspoppen wordt geopend, dan moet je daar als verslaggever natuurlijk bij zijn. Journalist David López Frías van El Español trekt dan ook onmiddellijk aan de bel bij zijn hoofdredacteur als hij hoort van de opening van club Lumidolls in Barcelona. Ter plaatse wordt hij ontvangen met een fles cava en een schaaltje aardbeien, en voorgesteld aan vier felrealistische siliconenpoppen met de namen Niky, Leyza, Lily en Aki.

Alleen met Lily is de lol er snel af: ze voelt aan ‘als een antistressballetje’ en verliest onverhoeds haar pruik. Frías voelt ‘meer medelijden dan lust’ en verlaat onverrichter zake het pand, waarna Lily wordt gereinigd met de hogedrukspuit. Ondanks de deceptie is Frías niet negatief: ‘Door mijn empathie voor Lily begrijp ik best dat anderen een uur met haar willen doorbrengen.’

NIEDERLANDE – Godsgeschenk voor Rutte volgens NZZ

Anders dan voorheen had Geert Wilders ditmaal de wind uit het buitenland in de rug: de Brexit, de openlijke discriminatie van moslims die in de VS plotseling de lijn van een gekozen regering werd. In dat licht raakte de politieke discussie in Nederland gepolariseerd. Een paar partijen bleven Wilders op armlengte afstand houden; andere, waaronder de winnende rechts- liberalen, raakten in zijn buurt verzeild.

Wilders’ rijzende ster was in de peilingen alweer aan het dalen, toen de ruzie met Turkije over het inreisverbod van een Turkse minister losbrak. Maar voor Rutte was het incident een godsgeschenk. Zijn ongewoon scherpe reactie kwam zijn profiel als doortastende aanpakker, als macher, ten goede en ontnam Wilders de kans om de gebeurtenissen uit te buiten. Maar Rutte zal zich desondanks als toekomstige regeringsleider ook moeten bezighouden met de schade die zijn schermutseling met Erdogan aan de onderlinge betrekkingen tussen beide land heeft toegebracht.

(Neue Zürcher Zeitung, Zürich)

NETHERLANDS – Rutte en Wilders volgens The Economist

Rutte hield Wilders op afstand door zich diens idioom eigen te maken. 
In Nederland, traditioneel tolerant, 
is het nu gewoon om over de islam 
te spreken als een bedreiging. De 
discussie over asielzoekers gaat over de vraag hoe ze buiten de deur moeten worden gehouden, en het idee om uit de EU te stappen wordt serieus genomen. Wilders heeft ook geldige argumenten over de positie van de arbeidersklasse, die wordt aangetast door de globalisering. Al deze zorgen zijn vandaag even urgent als gisteren. Het leidde niet tot een overwinning van Wilders, maar dat zegt nog niets over de kansen van Marine Le Pen. De internationale opkomst van het populisme heeft minder te maken met een rij omvallende dominostenen dan met een golf die over een verzameling zandkastelen spoelt. Die golf rolt verder.

(The Economist, Londen)

PAYS BAS – ‘Niet-overwinning’ volgens L’Express

Valt er voor Frankrijk een les te trekken uit de Nederlandse verkiezingen? Zeker. Er was geen sprake van een nederlaag van ultrarechts, want de PVV boekte winst. Maar Wilders slaagde er niet in het leiderschap in de Nederlandse politiek over te nemen. En dat zou zich ook in Frankrijk kunnen voordoen als Le Pen uiteindelijk niet de score behaalt die door sommigen wordt voorspeld.

Het is opmerkelijk dat onder de Europese populisten Marine Le Pen eigenlijk alleen affiniteit heeft met Wilders. Geen twijfel mogelijk dus: 
de ‘niet-overwinning’ van deze laatste heeft een zekere invloed op het Front National. Bovendien is het opmerkenswaard dat premier Rutte, gezien zijn relatief jonge leeftijd en zijn ervaring in het bedrijfsleven, enige overeenkomst vertoont met de waarschijnlijke tegenstander van Le Pen in Frankrijk, de liberaal Emmanuel Macron. Dat zou voor deze Franse kandidaat bemoedigend moeten zijn.

(L’Express, Parijs)

THE NETHERLANDS – Vorming coalitie volgens The Washington Post

De uitslag van de verkiezingen in Nederland maakt de vorming van een nieuwe regering uitermate ingewikkeld. Gezien het aantal middelgrote partijen zou het mogelijk zijn dat een nieuwe coalitie niet minder dan vijf, misschien zelfs zes partijen zal omvatten. Dat is een duidelijke breuk met de recente coalitieregeringen, die doorgaans uit niet meer dan twee of drie partijen bestonden. De laatste keer dat een regering uit vijf partijen bestond was in 1972, nog voordat een aantal christelijke partijen samensmolten tot het CDA.

Zelfs in de beste gevallen vergt het in Nederland gemiddeld een maand of drie om een regering samen te stellen (de langste periode was in 1977, toen het 208 dagen duurde). Hoe groter het aantal partijen, des te moeilijker het wordt om tot overeenstemming te komen en des te groter de kans dat er afvallers zullen zijn, waardoor er in het uiterste geval zelfs nieuwe verkiezingen moeten worden uitgeschreven.

De vrees voor een dergelijke politieke instabiliteit is mogelijk de verklaring waarom premier Mark Rutte van de VVD in de campagne bleef proberen kiezers te paaien die zich tegen immigratie keerden. Zelfs toen Wilders in de peilingen achterbleef en het zeer onwaarschijnlijk werd dat hij nodig zou zijn voor de vorming van een nieuwe regering, bleef voor Rutte elke zetel tellen.

Wat er in Nederland is gebeurd, heeft soms trekken gemeen met wat er in de jongste verkiezingen in de VS en Groot-Brittannië gebeurde, en wat zich ook over enkele weken zou kunnen voordoen in Frankrijk. Maar die gelijkenis zegt meer over de crisis in de andere politieke partijen in Nederland dan over de kracht van Wilders.

(The Washington Post, Washington D.C.)

THE NETHERLANDS – ‘Verkeerd soort populisme’ volgens The Guardian

Eindelijk goed nieuws voor de Europese liberaal-democratische orde: in Nederland leverden de nauwgezet gevolgde verkiezingen een nederlaag op voor het xenofobisch populisme. Na Brexit en Trump, en voorafgaand aan verkiezingen in Frankrijk en Duitsland, werd de Nederlandse stembusuitslag gezien als een test voor de populistische krachten in het Westen. En uiteindelijk keerden de kiezers het extremisme de rug toe.

De uitkomst betekent dat zelfs in een tijd van polarisering en versplintering het politieke centrum stand kan houden. Het resultaat toont ook aan dat populistische opstanden succes mogen hebben, maar dat een democratisch tegenoffensief effectief kan zijn. Angela Merkel sprak over de uitslag in Nederland als over ‘een zeer pro-Europees resultaat’. Een overwinning van Wilders zou een steun in de rug hebben betekend voor Marine Le Pen en het Front National, zes weken voor de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in Frankrijk, en ook een aanmoediging voor de ultrarechtse Alternative für Deutschland. Is dat momentum nu voorbij?

Voorzichtigheid is geboden. Wilders verloor, maar zijn partij werd tweede en groeide met vijf zetels. Noch was de overwinning van Rutte een duidelijke en absolute verwerping van alles waar Wilders voor staat. De retoriek tegen immigratie in Nederland is gemeengoed geworden. Het zegt veel dat Rutte op de verkiezingsavond de overwinning vierde tegen ‘het verkeerde soort populisme’ – alsof er ook een goede soort zou bestaan.

(The Guardian, Londen)

WAT ZIJ ZEGGEN OVER… De dood van Chuck Berry

David Remnick – The New Yorker

‘Nooit werd een machtsstrijd zo openlijk gevoerd als 30 jaar geleden tussen Chuck Berry en Keith Richards, toen zij Berry’s nummer “Carol” repeteerden in St. Louis. Om te zien hoe Berry Richards koeioneerde, was even onvergetelijk voor de toeschouwer als vernederend voor de Stones-veteraan. Een paar jaar eerder had Richards het gewaagd op Berry’s gitaar te pielen, de Gibson ES-355, toen de eigenaar even weg was. Toen Berry terugkwam, schreeuwde hij: “Niemand raakt mijn gitaar aan!” en gaf Richards een knal voor zijn kop.’

El País

‘Zonder Chuck Berry waren wij er niet geweest’, citeert El País onder anderen Lenny Kravitz. Pepe Risi, de legendarische gitarist van [de Spaanse band] Burning, zei voor zijn dood tegen de krant dat hij Chuck Berry nooit wilde leren kennen. ‘Door hem ben ik gitaar gaan spelen. 
Ze zeggen dat hij een moeilijk karakter heeft, dat het een eikel is. Dus ik bewaar hem liever als idool in mijn hart.’ El País haalt meerdere beroemdheden aan die Berry schatplichtig zijn. John Lennon zou rock-’n-roll een andere naam hebben gegeven: Chuck Berry.

Mick Jagger – Twitter

‘Ik ben zo verdrietig over de dood van Chuck Berry. Ik wil hem bedanken voor alle inspirerende muziek die hij ons heeft gegeven’, schreef Jagger. ‘Hij verlichtte onze tienerjaren, hij blies leven in onze dromen om muzikant of performer te worden. Zijn teksten torenden uit boven andere en gaven de American Dream een andere kleur. Chuck, je was geweldig en je muziek blijft voor altijd 
bij ons.’

Bill Clinton – Rolling Stone

‘De man was niet te onderscheiden 
van zijn muziek. Allebei volslagen 
oorspronkelijk en duidelijk Amerikaans. Hillary en ik waren fans zolang als we ons kunnen herinneren. Hij bracht onze voeten in beweging en vrolijkheid in ons hart. En gaandeweg veranderde 

hij ons land en de geschiedenis van de lichte muziek. Chuck speelde op mijn beide inauguraties en in het Witte Huis en verslapte nooit, en daarom groeide zijn legende verder bij iedere stap die 
hij op het podium zette.’