Wereldnieuws

HONGKONG – Leider autochtonen in cel

Ray Wong Toi-yeung, leider van de ‘Hong Kong Autochtonen’ (Hong Kong Indigenous), die van de radar was verdwenen sinds de rellen in februari in de wijk Mong Kok, is gearresteerd. 
De groep bevestigde dat op Facebook.

In Mong Kok, de dichtstbevolkte wijk ter wereld, braken onlusten uit toen de overheid optrad tegen illegale straatverkopers bij de viering van het aanbreken van het Jaar van de Aap. Wong stond in de voorste linies. Het laatste wat van hem bekend werd was een boodschap online, waarin hij schreef: ‘Liever een vaas van jade aan gruzelementen dan een onbeschadigd stuk aardewerk’. De Hong Kong Autochtonen komen voort uit de Occupybeweging van 2014. Zij staan lokale democratie voor, maar zijn vooral bekend om hun felle anticommunistische opvattingen. Samen met andere groepen ‘lokalen’ willen 
zij dat de voormalige Britse kroonkolonie een autonome stadstaat 
wordt, los van China. 


(Hong Kong Free Press, Hong Kong)

VS – Werken in de hightech en geen geld om te eten

Een werkneemster van Yelp (onlineadvertenties, publieksrecensies en maaltijdbezorging via Eat24) in San Francisco is ontslagen binnen enkele uren nadat zij haar bittere nood had geklaagd in een tweet aan haar hoogste baas, Jeremy Stoppelman. ‘Ik kan niet eens mijn boodschappen betalen,’ meldde Itsa Talia (25). ‘Ik werk voor 
een bedrijf dat maaltijden aan huis bezorgt, en ik heb niet eens te eten. 
Is dat niet ironisch?’

Volgens Talia is ze tachtig procent van haar salaris kwijt aan huur, drinkt ze liters water om de honger te verdrijven en slaapt ze onder stapels dekens omdat ze de verwarming niet durft aan te zetten.

Volgens Stoppelman (privévermogen geschat op 200 miljoen dollar) heeft het ontslag van Talia niets te maken met haar tweet. Hij sympathiseert zelfs met haar. ‘Ik erken dat de kosten van levensonderhoud in San Francisco veel te hoog zijn. Ik heb me er vaak over uitgelaten dat de huren omlaag moeten.’

In een recent interview zei Stoppelman: ‘Ik voel me soms als de bedrijfspsychiater, maar ik heb het gevoel dat ik door te luisteren naar de problemen van mijn mensen, professionele en persoonlijke, de spinnenwebben kan opruimen en de organisatie tevreden kan houden.’
Zelf heeft hij zijn salaris symbolisch verlaagd naar één dollar (maar hij bezit 11 procent van de aandelen van de florerende onderneming). Waarom Talia dan wel werd ontslagen, wisten Stoppelman noch Yelp duidelijk te maken.

(Quartz.com, Washington)

SAOEDI-ARABIË – Saoedi-Arabië bewapent zich

Saoedi-Arabië heeft 275 procent meer wapens gekocht dan de voorafgaande vier jaar. Dat meldt Sipri, het onderzoeksinstituut voor vredesvraagstukken in Stockholm. In dezelfde periode steeg de wapenimport in de regio als geheel met twee derde. In de Verenigde Arabische Emiraten nam de import 
toe met 35 procent, in Qatar met bijna 300 procent. India was opnieuw de grootste klant op de wapenmarkt. 
De rol van China als wapenleverancier wordt steeds belangrijker. De export van de Volksrepubliek steeg tussen 2011 en 2015 met 88 procent. Het Chinese aandeel op de wereldmarkt bereikte daarmee bijna 6 procent. Daarnaast importeerden de Chinezen ook wapens uit het buitenland. De export van China was vooral gericht op Pakistan, Bangladesh en Myanmar. 
Het totale volume van de wereldwapen-
handel steeg met 14 procent. 
De grootste exporteur is nog altijd de VS (33 procent), gevolgd door Rusland (25 procent). Dan volgen China (5,9) en Frankrijk (5,6). Duitsland komt op de vijfde plaats.

(Der Spiegel, Hamburg)

VS – Peanuts door de ogen van Umberto Eco

In Peanuts van Charles Schulz is de rolverdeling cruciaal: een groepje kinderen, Charlie Brown, Lucy, Violet, Patty, Frieda, Linus, Schroeder, Pig Pen, en de hond Snoopy die een rol speelt in hun spelletjes en gesprekjes. Over dit grondschema vloeit een aanhoudende stroom van variaties. Daarom kan men nooit de poëtische kracht van het werk van Schulz vatten door minder dan een of twee of tien afleveringen te volgen: men moet de karakters en situaties door en door kennen, want de bevalligheid, zachtheid en humor komen alleen voort uit die oneindige herhaling van patronen, en uit de trouw aan de fundamentele uitgangspunten. 
De strip vergt van de lezer een voortdurend invoelen, een deel hebben aan de innerlijke warmte die de voorvallen uitstralen.

Het poëtische van deze kinderen vloeit voort uit het feit dat we er alle problemen, alle pijn in vinden van de volwassenen die buiten beeld blijven. Deze kinderen spreken ons aan omdat ze in zekere zin monstertjes zijn: het zijn monstrueus kinderlijke verkleiningen van alle neurosen van de moderne burger in een industriële samenleving.

Ze spreken ons aan omdat we beseffen dat als zij monstertjes zijn, wij hen zo gemaakt hebben. We zien van alles in ze: Freud, massacultuur, de frustrerende hang naar succes, het smachten naar genegenheid, eenzaamheid, passieve berusting en neurotisch protest. Maar al die elementen komen niet, zoals wij ze kennen, rechtstreeks uit de mond van een groepje kinderen: ze ontstaan en worden uitgesproken nadat ze zijn gefilterd door de onschuld. De kinderen van Schulz zijn niet een sluw instrument om onze volwassen problemen aan te kunnen: zij ervaren die problemen volgens een kinderlijke psychologie, en juist om die reden komen zij ons aandoenlijk en hopeloos voor, alsof we ons er plotseling van bewust worden dat onze eigen sores alles heeft aangetast, tot in de wortel.

(Umberto Eco in The New York Review of Books)

BELGIË – Heterdaadje

Iemand die plotseling begint te rennen, een rugzak neerzet of over zijn schouder kijkt… Voor de nieuwste generatie superslimme veiligheidscamera’s zijn dat redenen om alarm te slaan en de autoriteiten in te lichten. De Nederlandse Esther Hovers maakt gebruik van dit gegeven in haar fotoserie False Positives. In een Brusselse zakenwijk fotografeerde ze voorbijgangers die dit soort ‘verdacht’ gedrag vertonen. Vervolgens comprimeerde ze meerdere opnames tot één nieuw beeld. Wat daarbij opvalt is dat het ‘afwijkende’ gedrag nauwelijks afwijkt van normaal gedrag. Met haar serie wil Hovers dan ook bijdragen aan de discussie rond veiligheid en privacy. ‘Moeten camera’s bepalen wat verdacht is en wat niet?’

(Wired, San Francisco)

RUSLAND – Bommelding Rode Plein kwam vanuit gevangenis

De man die vorige week telefonisch waarschuwde voor explosieven die op en rond het Rode Plein zouden zijn geplaatst, blijkt een gevangene in een penitentiaire inrichting in Archangelsk,
in het noorden van Rusland. De man meldde dat zich bommen zouden bevinden in regeringsgebouwen, in het hoofdkantoor van de Sberbank en in een café naast het warenhuis GUM. De 33-jarige werd in 2012 veroordeeld tot een straf van zestien jaar wegens een reeks gewapende overvallen en medeplichtigheid aan moord. Volgens de autoriteiten lijdt de man aan een psychiatrische stoornis.

Na de dreigende telefoontjes werd het plein ontruimd en werden duizenden mensen inderhaast geëvacueerd uit warenhuis GUM en uit de nabijgelegen vestiging van de Franse supermarktketen Auchan. Er werden geen explosieven aangetroffen.

(The Moscow Times, Moskou)

Samengesteld door: Lambiek Berends

Beeld bovenaan: © Ville Miettinen / Flickr