Eerst was er feodale seks, toen socialistische seks, maar ‘ben je de puberale zoektocht naar eenwording voorbij dan kom je uit bij sociaaldemocratische seks, die alles te maken heeft met de herwaardering van de clitoris’. Columniste Titiou Lecoq ziet een nieuwe verhouding tot het persoonlijk genot.
Nu je zelfs in gewone publieksfilm een puberorgie kunt tegenkomen, is het een terechte vraag: bestaat er nog zoiets als politieke incorrectheid in ons seksleven? Anale seks? Klaarkomen in het gezicht? Welnee. Niks bijzonders. Zolang het gaat om volwassenen die vrijwillig meedoen, zou ik niet weten welke seksuele handeling je nog politiek incorrect zou moeten noemen. Wij zitten nergens meer mee.
En toch zag ik laatst een seksscène die me echt schokte. Eerlijk, ik had niet gedacht dat het me nog kon overkomen. En het gebeurde niet in een X-video op Pornhub of YouPorn, categorie ‘hardcore’, maar gewoon in een aflevering van de Netflix-serie Love van Judd Apatow.
Daarin zie je twee hetero’s aan het begin van hun relatie, die met elkaar vrijen. Opeens vraagt de vrouw: ‘Vind je het erg als ik mijn vibrator pak?’ Haar partner is een beetje verrast, maar zegt dat het goed is. Zij haalt heel snel haar apparaat tevoorschijn, de man kijkt toe met een wanhopige, ontmoedigde blik. Hij begrijpt dat hij zich nooit zal kunnen meten met technische effectiviteit van het apparaat. De vrouw is alleen bezig met haar eigen orgasme en ziet niet hoe ellendig hij zich voelt. Dit was de meest politiek incorrecte seksscène die ik in lange tijd heb gezien, omdat hij een bijna politieke omwenteling aangeeft.
Feodale seks
Het is gemakkelijk genoeg om ook op seks politieke etiketten te plakken. Per slot gaat het om dezelfde dingen: ongelijke machtsverhoudingen, experimenteren met gelijkwaardigheid, pogingen om ieders belang te dienen. Zo kun je bedenken dat we eeuwen van feodale seks achter de rug hebben, waarin de man alleen uit was op zijn eigen bevrediging. De vrouw was zijn lijfeigene. In de twintigste eeuw kwam de communistische seks op. Die is al even dwingend, maar eist juist volmaakte gelijkheid en dus gelijktijdig klaarkomen. Dat is de seks van jonge, verliefde stelletjes, de dictatuur van het mythische orgasme, terwijl je elkaar diep in de ogen kijkt. (En net als het communistische ideaal bestaat dat niet.)
Maar de vorm van seks die het meest voorkomt in onze samenleving – of die in de media en de kunst het meest wordt afgebeeld, want de seksuele werkelijkheid blijft lastig te beoordelen – is socialistische seks. Ben je de puberale zoektocht naar eenwording eenmaal voorbij, dan kom je uit bij sociaaldemocratische seks, die alles te maken heeft met de herwaardering van de clitoris. Het vrouwelijk genot wordt opgeëist als een recht. Je kunt natuurlijk een eikel treffen, maar de meeste mannen willen zichzelf én hun partner laten klaarkomen.
De seksueel sociaaldemocratische heteroman denkt dat hij een missie heeft: haar laten klaarkomen, met welk middel dan ook. Pik, vinger, tong. Als de vrouw niet klaarkomt, ervaart hij dat als een mislukking. Wat erg zwaar kan zijn om elke keer weer mee te moeten maken en leidt tot nog een andere democratisering: die van het doen alsof. Denk eens aan mijn oma: het zou nooit in haar hoofd zijn opgekomen om te doen alsof. Zij wachtte gewoon tot het voorbij was.
Maar in die scène in Love was geen sprake van doen alsof. En was dat wel zo, zou het de omgekeerde wereld zijn geweest. Om haar partner gerust te stellen had de vrouw het plezier dat ze aan haar seksspeeltje beleefde moeten verhullen. ‘Ben je klaargekomen, schat?’ ‘Nee hoor, wees maar niet bang.’ Het schokkende in deze scène was dat hier het principe van ‘ieder voor zich’ in beeld kwam. Dat betekent dat we overgaan naar een nieuwe vorm van seks: liberale seks. Wie het eerst klaarkomt, het maakt niet uit. Elk individu zoekt zijn eigen genot.
Natuurlijk, honderd procent liberaal is deze benadering niet, in die zin dat ze het concept van concurrentie uitsluit. Tijdens mijn research naar dit onderwerp, oftewel tijdens gesprekken over seks met vriendinnen na het innemen van verscheidene glazen alcohol (in dat soort omstandigheden is alcohol min of meer onderdeel van de onderzoeksmethode), heb ik ontdekt dat de scène in Love niet op zichzelf staat. Hij weerspiegelt een echte revolutie.
De antwoorden op de vraag ‘accepteer jij het als vrouw als je niet elke keer een orgasme hebt?’ vallen uiteen in twee categorieën: je hebt degenen die daar niet mee zitten en degenen die met de vuist op tafel slaan en zeggen dat daar geen sprake van kan zijn. Vraag ik aan vrouwen uit die laatste categorie: ‘En, hoe doe je het dan?’ dan is het antwoord duidelijk: als hun partner het niet voor elkaar krijgt, nemen ze de zaak in eigen hand en zorgen ze zelf dat ze klaarkomen.
Persoonlijk vind ik dit wel een verheugende ontwikkeling. Ik ben niet voor een plicht om te genieten, maar het orgasme lijkt me een fundamenteel recht. De mix van masturberen en seks met zijn tweeën kan allerlei vormen aannemen en je kunt ook nog verschillende combinaties uitproberen. En bovendien, als een van de twee er genoeg van heeft en de ander nog wil genieten, waarom zou die zichzelf dat dan ontzeggen? Al ligt het in de scène uit Love wel wat anders, omdat de vrouwelijke hoofdpersoon niet aan het eind van hun vrijpartij gaat masturberen, maar al aan het begin.
Wat is een betere uiting van de behoefte aan zelfbevestiging van het individu dan een orgasme?
Het is nog maar vrij recent dat de vrouw zich gedraagt als een individu. Sindsdien wordt een liefdesrelatie gezien als een avontuur dat twee heel verschillende persoonlijkheden samen aangaan. Datzelfde geldt natuurlijk voor seks. Twee individuen, twee lichamen ontmoeten elkaar, en elk heeft een eigen manier om een orgasme te bereiken. Het is deze logica, tot het uiterste doorgevoerd, die leidt tot de scène in Love. De vrouw beschouwt zichzelf in de eerste plaats als individu, zij weet hoe ze zichzelf kan laten klaarkomen, en ze doet het. De mannelijke hoofdpersoon daarentegen zit nog in een traditioneler patroon. Hij hoopt op een eenwording tussen hen, het wegvallen van individualiteit. Hij volgt een meer romantische lijn. Hij had zich voorgesteld dat hij haar zou laten klaarkomen. Zij is pragmatischer. Waarom doormodderen terwijl ze zelf precies weet hoe ze, eenmaal opgewonden, binnen een paar seconden een orgasme bereikt?
Als iemand over de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van seks begint, gaat het algauw over afwijkend gedrag doordat porno tegenwoordig voor iedereen toegankelijk is. Jongeren zouden gaan experimenteren met neuken en uitwerpselen door de pornovideo’s die ze proberen te imiteren. Ze zouden elk respect voor hun partner kwijtraken. Ze zouden steeds gewelddadiger worden. Maar niemand denkt ooit aan een ander mogelijk gevolg, dat complexer is en dieper gaat: een nieuwe verhouding tot persoonlijk genot.
De democratisering van de porno is in de eerste plaats het verdwijnen van het schuldgevoel over masturberen. Het zoeken naar onmiddellijke en gemakkelijke bevrediging. Is dat niet het eigenlijke effect van de X-video’s? Niet langer de frustratie verdragen, maar rustig je toevlucht zoeken tot zelfbevrediging, ook als je samen in bed ligt? Die liberale seks van ieder voor zich past natuurlijk bij de ontwikkeling van het verschijnsel individu. Het is terug te voeren op de extreme individualisering van onze samenleving. Wat is een betere uiting van de behoefte aan zelfbevestiging van het individu dan een orgasme? Zo vinden YouPorn en het liberalisme elkaar in het idee dat iedereen streeft naar maximale bevrediging tegen minimale inspanning.
Auteur: Titiou Lecoq
Slate.fr
Frankrijk | slate.fr
Van het Amerikaanse webzine bestaat sinds 2009 ook een Franstalige versie, die niet alleen het concept, de opmaak, maar ook artikelen uit van slate.com overneemt. Toegang is gratis en h*et webzine houdt zich uitdrukkelijk niet bezig met actualiteiten* of scoops.
