Als op een warme zomernacht een twinkellichtje zich hoog in de lucht geluidloos voortbeweegt, kilometers verwijderd van de aardbodem, dringt het beeld van die slapende, lezende, etende en rusteloze reizigers aan boord van een zilveren vogel zich vanzelf op.
Je ziet de stewardessen met hun kar vol koffiekannen in het gangpad staan en het gemanoeuvreer van een dame die er per se langs wil. Lastiger voor te stellen is dat in die ver verwijderde eenzaamheid er nog altijd levendige communicatie wordt uitgewisseld tussen dat twinkellichtje en de planeet aarde. Niet dat er iets van te verstaan valt. Neem nou: ITAWT ITAWA PUDYE TTATT. Het schijnt op het Engels te berusten, (Read that back, Pilot) in de verte, maar het wemelt van de afkortingen en verbasteringen, in diverse tongvallen en accenten – en toch begrijpen zij die het spreken elkaar feilloos. Want in het Aeronees, de taal van de luchtvaart, kunnen geen onduidelijkheden bestaan. Stel je dat maar niet voor.
Water, vuur of gif, het geeft de nodige collateral damage, maar de mier verzint er wel iets op
Parallel, maar dichterbij, is de wereld van de Solenopsis invicta, de vuurmier. Het is een insect van likmevestje, meet slechts een paar millimeter, stamt uit afgelegen gebieden in Paraguay en Brazilië, maar is door menselijk toedoen geëmigreerd naar het noorden en heeft inmiddels het zuiden van de Verenigde Staten bereikt. In de jaren zestig van de vorige eeuw zette het Amerikaanse ministerie van Landbouw een grote vernietigingscampagne op: er werden bommenwerpers met het bestrijdingsmiddel Mirex tegen de beestjes ingezet, maar aan de opmars kwam geen einde. Sterker nog, het middel bleek erger dan de kwaal: het was kankerverwekkend. Voor ons soort. Zij hadden nergens last van. De Solenopsis is namelijk ingenieus en onoverwinnelijk. Water, vuur of gif, het geeft de nodige collateral damage, maar de mier verzint er wel iets op. Een rivier over? Geen probleem. Met de haakjes aan hun pootjes klampt de kolonie zich aan elkaar vast, een paar lagen gestapelde larven dienen als drijvers. O ja, en de gevleugelde mannetjes worden overboord gegooid, die zijn te zwaar.
Even ingenieus maar minder heldhaftig is de strijd waarvoor de cybercriminaliteit de wereld stelt. Dat is een door mensen veroorzaakte plaag die voortkomt uit de ondoordachte manier waarop de digitale revolutie is ingericht. Het dossier in dit nummer is gewijd aan de omvang, de gevolgen en de mogelijkheden tot bestrijding van deze letterlijk grenzeloze en verwoestende epidemie. Nu maar hopen dat ook hackers op zomervakantie gaan. Wij in elk geval wel.
