Marvel-baas Victoria Alonso houdt niet van politieke bemoeienis. Toch zijn haar films een stuk inclusiever dan die van Disney. ‘De “Lightyear”-kus staat voor een update van het gezin, en die zullen we blijven tonen.’
Er is geen machtiger vrouw in Hollywood, noch een invloedrijkere Latina. De Argentijnse Victoria Alonso (La Plata, 56) is hoofd productie, postproductie, digitale effecten en animatie bij Marvel Studios. Boven haar staan alleen de opperbazen Kevin Feige en Louis D’Esposito, maar Alonso heeft de leiding over de productie van Marvel. Een functie die zo veel mogelijk naar haar zin werd gemodelleerd, omdat ze aanvankelijk terughoudend was om een leidinggevende functie te aanvaarden. ‘Ik ben producer, de rest is bijzaak,’ zegt ze in haar hotelkamer in Madrid.
Ze praat omzichtig, geeft niet graag interviews en vermijdt politieke uitspraken, bijvoorbeeld over het feit dat Marvel dit jaar de tweede Doctor Strange uitbracht waarin superheldin America Chavez twee moeders heeft. ‘We tonen gewoon hoe de maatschappij er vandaag de dag uitziet.’ Ze wil zich niet voordoen als vaandeldrager, maar is duidelijk in haar boodschap: ‘Te lang was ik de enige vrouw, en ik heb er geen enkele behoefte aan dat dat zo blijft.’
Over hoe ze is gekomen waar ze is, wil ze niet praten. ‘Ik kijk nooit terug. Dat is in het verleden. Ik kijk altijd vooruit,’ zegt ze. Op haar negentiende verliet ze Argentinië om actrice te worden en ze was theaterstudent in Seattle. Ze ging naar de westkust, eerst naar San Francisco en uiteindelijk naar Los Angeles.
Van productieassistent tot producer
Omdat het acteren niet van de grond kwam, ging ze aan de slag als productieassistent en zo kwam ze terecht bij Digital Domain, de studio voor digitale effecten van James Cameron. In 2003 was ze producer van de visuele effecten in Tim Burtons Big Fish. Twee jaar later rekruteerde Kevin Fiege haar voor de nog jonge Marvel Studios, en Alonso, die zich niet ‘op haar gemak voelt binnen het keurslijf van een groot bedrijf’, sprong op die trein op voorwaarde dat zij mocht produceren en verantwoordelijk werd voor de complete postproductie. ‘Iedereen die er werkt draagt bij aan de film. Ik vind het van fundamenteel belang dat dit duidelijk is.’
Alonso benadrukt nog eens dat het verleden haar niet bezighoudt. ‘Mensen onthouden het verleden om niet naar andere dingen te hoeven kijken. Maar het leidt af van het heden.’ Toch werkt ze voor een productiemaatschappij waarvan de films en series worden verslonden door nostalgische fans die juist erg bezig zijn met dat verleden. ‘Ik ben me ervan bewust dat onze basis generatiegebonden is. Als je als kind Spiderman-strips las, werd er een zaadje van avontuur in je geplant. Wij hebben nu het voorrecht om dat avontuur met audiovisuele middelen uit te werken.’
Hoe letterlijk worden de strips dan naar het doek vertaald? ‘Ze vormen onze basis. Aan het begin van iedere productie bestuderen we de stripversie van het verhaal. Tot in details, zoals kleding. Ook als we dingen veranderen, zal de hamer van Thor altijd de hamer van Thor zijn. Aan sommige dingen zullen we ons heilig houden.’
Het productieschema van Marvel is ver vooruit gepland. Is er ruimte voor improvisatie, of ligt alles helemaal vast? ‘Ja en ja. Producties van deze omvang zijn niet makkelijk op korte termijn te plannen. Tegelijkertijd is er voldoende flexibiliteit om aanpassingen te maken voor een beter resultaat. Waar we geen rekening mee hadden gehouden was de pandemie, die was echt een klap in het gezicht.’
‘Stop met zeggen dat je ons tolereert. Niemand “tolereert” mij, laat dat duidelijk zijn’
De afgelopen maanden bracht Alonso twee keer de vooruitstrevendheid van Marvel onder de aandacht, een keer bewust en een keer als opwelling. De eerste keer was afgelopen april bij de uitreiking van de GLAAD-awards door de ngo Gay and Lesbian Alliance Against Defamation. Alonso nam de prijs voor beste film in ontvangst voor Eternals, en te midden van de socialemediastorm rond de anti-lhbti-wet van Florida, adresseerde ze in haar toespraak Bob Chapek, de CEO van Disney, en dus haar grote baas: ‘Stop met zeggen dat je ons tolereert. Niemand “tolereert” mij, laat dat duidelijk zijn. Je tolereert de hitte in Florida of de vochtigheid in Arizona of de driftbui van een kind. Ik wens niet “getolereerd” te worden, en ik wil ook niet “genormaliseerd” worden. Vecht tegen de antigaywetgeving, want zwijgen betekent de dood.’
Alonso is getrouwd met actrice Imelda Corcoran, en tijdens het interview, dat plaatsvindt na het nieuws dat Lightyear in vijftien landen verboden is vanwege een kus tussen twee vrouwen, wordt hun dochter herhaaldelijk genoemd. ‘Het is belangrijk om je eigen cultuur te kunnen handhaven. Iedereen mag leven zoals hij wil, en dat betekent ook dat ervoor mag worden gekozen deze film niet uit te zenden. In de VS staat die kus voor een “update van het gezin”, en die zullen we blijven tonen. Hopelijk zal de wereld dat accepteren.’
Marvel-comics waren altijd al inclusiever dan hun concurrenten. ‘Uiteraard moeten we aandacht hebben voor de context van de oorspronkelijke strip. Denk bijvoorbeeld aan Black Panther, die werd gemaakt in de jaren zestig, een tijd van sociale revolutie in de VS. Tegelijkertijd moeten we als filmmakers rekening houden met het publiek van vandaag.’
Diversiteit
Elke film is politiek en Marvel draagt een duidelijke boodschap uit van vrouwenemancipatie en diversiteit. ‘Een van de beste dingen die je een dertienjarige kan vertellen is dat het kan. Je kunt dromen, je kunt denken, je kunt jezelf uitdrukken, je kunt winnen, je kunt verliezen… Gedurende twee uur kijkt het publiek ongestoord naar onze films, en niet op hun mobieltjes. Daarom hou ik zo van theaters: alle sociale en culturele barrières die worden opgeworpen door klasse, godsdienst, familie en vrienden kunnen er worden vergeten… In die twee uur mogen ze vrijuit dromen. Als filmmaker is dat een voorrecht. Als van al onze kijkers de helft dat zo beleeft… dan voelt dat voor mij als triomf.’
Een tweede spraakmakende opmerking ontglipte Alonso bij de première van Eternals in oktober, toen ze op de rode loper voor de ogen van de wereldpers in het Spaans stond te praten met Salma Hayek. Toen de Mexicaans-Amerikaanse actrice opmerkte dat journalisten hen niet konden begrijpen, flapte Alonso eruit: ‘Kan me niet schelen. Laat ze allemaal maar Spaans leren.’ Ze moet lachen als ze eraan terugdenkt. ‘Als ik met Salma ben, vergeet ik de wereld soms en kletsen we als oude vrienden,’ zegt ze. ‘Maar ik sta ook achter de boodschap. Ik heb het niet gezegd met die intentie, maar het is mijn waarheid, en als die weerklank vindt dan is dat prima.’
‘Ik heb het ervoor over als meisjes daardoor iemand hebben om tegenop te kijken’
Aan het eind van het interview trekt Alonso zich terug. ‘Momenteel is er een probleem waarvoor ik 24 uur bewaakt wordt, dat is mijn realiteit. Maar ik heb het ervoor over als meisjes daardoor iemand hebben om tegenop te kijken, het gevoel hebben dat ze ook de baas van Marvel kunnen zijn. Ik had zelf nooit gedacht dat het zo zou lopen. Ik wilde alleen maar verhalen vertellen. Nu vertel ik verhalen, maar er komen veel andere dingen bij kijken.’
Onlangs nam Alonso de beslissing om tijdelijk terug te keren naar Argentinië, als producer van Argentina, 1985 van Santiago Mitre, naar een scenario van Mitre en Mariano Llinás, beiden zwaargewichten in de auteurscinema van het land. Ricardo Darín en Peter Lanzani spelen de hoofdrollen als de hoofdaanklagers Julio Strassera en Luis Moreno Ocampo in ‘het proces van de Juntas’; de vervolging van de belangrijkste verantwoordelijken voor de laatste militaire dictatuur in Argentinië. ‘Het is een belangrijk project voor mijn land, het gaat over misschien wel het belangrijkste moment in onze geschiedenis,’ zegt de Alonso. ‘Deze film is nodig, zodat wat er tijdens de militaire dictatuur is gebeurd, nooit meer zal gebeuren.’
Lees ook:
