In de Thaise speelfilm Gohan gaat een witte zwerfhond op zoek naar een plek waar hij thuishoort. Het onverwachte succes van de film verspreidt zich inmiddels ook buiten Zuidoost-Azië.
In de Thaise speelfilm Gohan wordt het levensverhaal verteld van een witte zwerfhond. In drie episodes, geregisseerd door drie verschillende regisseurs met ieder een eigen cast, houdt de titelfiguur zich in leven met etensresten van een supermarkt en verwisselt hij een paar keer van eigenaar om later in het asiel te belanden. Gohan bleek in eigen land een doorslaand succes en verovert via de rest van Zuidoost-Azië inmiddels ook de rest van de wereld.
‘Een tranentrekker’, vindt Whang Yee Ling van de Singaporese Straits Times. ‘Maar wel eerlijke tranen. Door de ontroerende band tussen de hond en zijn baasjes en de manier waarop hij hen verandert en andersom. De emotionele rode draad is consistent, ongeacht de toonwisselingen; van droge melancholie via grimmige wanhoop naar voorzichtig optimisme.’
‘Het script is als thuiskomen bij een bord warme kippensoep na een zware storm’
In het Indonesische Suara oordeelt Vania Rosa dat de film verder gaat dan een ‘ontroerend verhaal over een schattige hond en eenzame mensen. Het gaat over thuis, verlies, groei en hoe de eenvoudigste wezens iemands leven kunnen veranderen.’ Bovendien hebben de regisseurs volgens haar het juiste ritme gevonden in het bespelen van emoties: ‘Naast kleine lachmomenten en zoete, absurde momenten wordt het publiek langzaam getroffen door de bittere realiteit van het leven. Maar alles verloopt soepel, zonder manipulatie.’
‘Het script is als thuiskomen bij een bord warme kippensoep na een zware storm’, schrijft Vandeniar Kennindya voor CNN Indonesia. De criticus stelt dat ‘de belichting en inkleuring in de film mee veranderen met de emotionele sfeer van het verhaal. Van warme tinten tot melancholische blauwtinten, die triest en deprimerend overkomen.’ In Manila Bulletin vertelt Robert Requintina dat het script is gebaseerd op de waarachtige lotgevallen van de Thaise zwerfhond Hima. ‘Zijn redders vonden achter zijn ruige uiterlijk een zachtaardige ziel die simpelweg dankbaar was om geliefd te worden. Die stille veerkracht werd het kloppend hart van de film.’
