Meer dan vijftig jaar na de oorspronkelijke televisieserie keert de familie Ingalls terug op het scherm. Netflix grijpt opnieuw terug op de boeken van Laura Ingalls Wilder, maar kijkt ook met een moderne blik naar het pioniersbestaan.
Meer dan vijftig jaar nadat Little House on the Prairie voor het eerst op televisie verscheen, keert de familie Ingalls terug op het scherm. De nieuwe Netflix-serie grijpt opnieuw terug op de boeken van Laura Ingalls Wilder, maar bekijkt het pioniersbestaan nadrukkelijk met de blik van nu. De hechte familie, uitgestrekte prairie en het verlangen naar een eenvoudiger leven zijn gebleven, maar er is ook meer aandacht voor de minder idyllische kanten van dat verleden.
De nieuwe Little House on the Prairie is overigens geen remake van de populaire televisieserie uit de jaren zeventig. Netflix keert rechtstreeks terug naar Wilders semiautobiografische boeken, die waren gebaseerd op haar eigen jeugd op de Amerikaanse frontier. Helemaal waarheidsgetrouw waren die niet: Lifestyle Asia wijst erop dat Wilder bepaalde gebeurtenissen uit haar jeugd wegliet en andere vereenvoudigde of samenvoegde. Netflix kiest juist voor een breder perspectief. De Osage, op wier land de familie Ingalls zich vestigt, krijgen een eigen verhaallijn en ook de positie van vrouwen en zwarte Amerikanen krijgt meer aandacht. Variety is enthousiast over die aanpak en prijst de manier waarop de serie thema’s als patriarchaat, racisme en verdrijving verweeft met het vertrouwde verhaal over familie, veerkracht en gemeenschapszin.
Lucy Mangan van The Guardian omschrijft de serie zelfs als ‘de tradwife-droom voor kinderen’
Toch oogt de prairie ook in deze versie opvallend idyllisch. Lucy Mangan van The Guardian omschrijft de serie zelfs als ‘de tradwife-droom voor kinderen’. Waar de serie uit de jaren zeventig het pioniersbestaan vrijwel kritiekloos romantiseerde, past Netflix het verhaal aan de gevoeligheden van nu aan. Maar onder die modernisering gaat volgens Mangan nog altijd dezelfde geruststellende wereld schuil, waarin geloof, hoop en gemeenschapszin vrijwel ieder probleem kunnen oplossen.
Lacy Baugher van RogerEbert.com is nog kritischer. Ze omschrijft de serie als ‘Little House via Instagram’: de zonovergoten prairie is prachtig om naar te kijken, maar zo gepolijst dat de ontberingen nauwelijks voelbaar worden. Dat Netflix de onteigening van de Osage erkent en meer perspectieven laat zien, noemt ze welkome veranderingen, maar de serie durft de vertrouwde nostalgie uiteindelijk niet echt te verstoren.