Met Juste une illusion keren de regisseurs van Intouchables terug naar het Parijs van hun jeugd. De film over een Joods gezin in de jaren tachtig is ‘misschien wel hun beste, in elk geval hun meest persoonlijke film tot nu toe’, schrijft Hannah Brown in Jerusalem Post.
De nieuwe speelfilm Juste une illusion van Olivier Nakache en Éric Toledano (van de bioscoophit Intouchables uit 2011) speelt zich af in een Joods milieu in het Parijs van de jaren tachtig.
‘Misschien wel hun beste, in elk geval hun meest persoonlijke film tot nu toe’, schrijft Hannah Brown voor Jerusalem Post. Omdat de regisseurs volgens haar ‘trouw zijn gebleven’ aan hun Algerijnse respectievelijk Marokkaanse roots en uit hun jeugd putten binnen Sefardische families in een Parijse buitenwijk. ‘Het maken van een Franse film waarin Joden een prominente rol spelen vereist moed in tijden van toenemend antisemitisme.’
‘Misschien iets te lang, maar de lachspieren worden prima bediend dankzij hier en daar een speldenprikje van de regisseurs,’ oordeelt de criticus van Télérama. Daarnaast is goed merkbaar ‘dat ze wel honderd keer terug naar de tekentafel zijn gegaan om de juiste grap en het juiste ritme te vinden’.
Lolita Mang van Vogue France vermoedt achter ‘de schijnbare lichtheid van de film een grotere tragedie’
Lolita Mang van Vogue France vermoedt achter ‘de schijnbare lichtheid van de film een grotere tragedie: van een decennium dat wordt gekenmerkt door sociale angsten, de alarmerende stijging van de werkloosheid en de groeiende afwijzing van immigratie, doorspekt met openlijke xenofobie. De overeenkomsten met 2026 liggen voor het oprapen.’
In The Guardian noemt Cath Clarke het centrale verhaal over de coming-of-age van de dertienjarige Vincent ‘lief en aardig’, al had ze een portret van het huwelijk van zijn kibbelende ouders ‘tien keer zo vermakelijk gevonden’. Die worden ‘grappig en charismatisch’ neergezet door de Franse steracteurs Camille Cottin (van Netflix-serie Dix Pour Cent) en Louis Garrel. ‘Ze zouden het perfecte duo zijn voor een relatiekomedie in de stijl van Woody Allen.’
Ook John Nathan schrijft in The Jewish Chronicle over hun ‘sublieme’ spel. ‘Ze creëren een prachtig geobserveerde chemie tussen echtgenoten.’ Volgens hem zit ‘de waarheid, die alle Joden in de diaspora herkennen’, in deze dialoog tussen Vincent en zijn moeder: ‘Zijn we nou Frans, Joods of Afrikaans?’ ‘Wij zijn het allemaal tegelijk.’
Juste une illusion van Olivier Nakache en Éric Toledano draait sinds 24 september in de bioscoop.