Barbi Marković is niet geïnteresseerd in voetbal en toch schreef ze er een boek over. In Piksi-Buch is de sport een instrument om het te hebben over genderrollen, vader-dochterrelaties en de val van Joegoslavië.
Barbi Marković (1980) vertelt in haar autobiografische Piksi-Buch dat ze de pech had om als meisje op de wereld te komen. Omdat haar vader zijn passie voor voetbal veel liever met een zoon had willen delen.
‘Een verhaal over genderrolmodellen en mislukte relaties. Omdat Barbi geen voetbalgenie wordt, maar een meester van het woord’, schrijft Raffael Leitner in Der Standard. Hij beschouwt de kwartfinale van het WK 1990, waarin Joegoslavië na penalty’s verliest van Argentinië, als climax van het boek: ‘Een collectief trauma dat het land nooit te boven is gekomen. Korte tijd later stortte de Balkanstaat ineen en kwam het in een verwoestende oorlog terecht.’
‘Een verhaal over genderrolmodellen en mislukte relaties’
Jakob Lüers benadrukt in Süddeutsche Zeitung dat het geen voetbalboek is: ‘Marković is niet geïnteresseerd in voetbal. Het is voor haar slechts een instrument om de lezer mee te nemen naar de laatste momenten van een wankele natie en om erbij te zijn wanneer Joegoslavië zijn laatste adem uitblaast.’ In Wochenzeitung noemt Jan Dutoit het een ‘enorm grappige en tegelijkertijd diep trieste tekst over een vader-dochterrelatie in een patriarchale samenleving’. De auteur ziet volgens hem kans om ‘vakkundig het autobiografische met het fantastische te vermengen. Daarbij parodieert zij de taal van voetbalcommentatoren uit die tijd, met vreemde rijmpjes, vergelijkingen en overdrijvingen.’
Ook Volker Weidermann van Die Zeit is het opgevallen dat Marković ‘in dit geniale boek de stijl van radioverslagen’ hanteert. Daarnaast draait het volgens hem om de ‘destructieve kracht van woorden en overdreven nationale sentimenten en de krankzinnige maar realistische mogelijkheid om een zelfvernietigend land weer tot bezinning te brengen door een zege van het nationale team.
