Een vijand valt aan, je drukt precies op het juiste moment op de knop en weet ternauwernood aan de dood te ontsnappen. Weinig momenten in een videogame voelen zo bevredigend als een geslaagde zwaardparade. Maar nu steeds meer actiegames op dezelfde techniek leunen, dreigt die juist haar glans te verliezen.
Een goed getimede zwaardparade kan in een videogame buitengewoon bevredigend zijn, vanwege de ‘ongelooflijke vreugde wanneer je, per toeval of als gevolg van een briljante berekening, precies op het juiste moment op de knop drukt en ternauwernood aan een nederlaag ontsnapt’, beschrijft de Amerikaanse entertainmentwebsite AV Club. Alleen, zo zeggen critici; inmiddels duikt diezelfde speltechniek werkelijk overal op. Van Mortal Shell 2 en The Blood of Dawnwalker tot Onimusha: Way of the Sword. Volgens gamesite Polygon is het inmiddels ‘de meest overgebruikte gamemechaniek van dit moment, zodat het eigenlijk nergens meer op slaat’. Een uitzondering maakt de recensent voor het laatstgenoemde spel, waarin de held ‘als een vooraanstaande samoerai (…) in staat [is] om elke beweging van zijn tegenstander te analyseren en meedogenloos te reageren’. Dat maakt dat een geslaagde parade nog werkelijk als een prestatie voelt.
‘Er zijn creatievere manieren om spelers scherp te houden, mensen!’
Maar juist dat gevoel is de verklaring voor de huidige wildgroei, aldus AV Club. Games als Dark Souls en Elden Ring maakten pareren tot een riskante maar uiterst effectieve manoeuvre. Dat succes zorgde ervoor dat andere ontwikkelaars het principe massaal overnamen. Maar nu ‘iedere aanval een kwestie van leven of dood wordt, verliest de truc uiteindelijk zijn glans’.
Een journalist van het Britse tijdschrift PC Gamer heeft een fundamenteler bezwaar. Pareren draait om reflexen en timing, zonder dat je rustig een strategie kunt uitstippelen. ‘Er zijn creatievere manieren om spelers scherp te houden, mensen!’ roept ze de makers op.
De linksgeoriënteerde Amerikaanse site Aftermath drijft die kritiek nog wat verder – met de nodige zelfspot. Een mechaniek waarvoor je de interne werking van een game volledig moet doorgronden zou elitair zijn en uitsluitend, want niet weggelegd voor ‘het gewone volk’, waartoe de auteur zichzelf nadrukkelijk rekent. Hij geeft daarbij toe dat zijn principiële afkeer mogelijk te maken heeft met zijn eigen totale onvermogen om een degelijke afweerbeweging uit te voeren – ondanks de paar schermlessen die hij volgde als student. ‘Wat de voorstanders er ook van mogen zeggen, ik vind niet dat deze vechtsport zich goed laat vertalen naar videogames.’