In Toy Story 5 concurreren Woody en Buzz niet met een actiefiguur of pop, maar met een tablet die de aandacht van kinderen volledig dreigt op te eisen.
Toen Toy Story in 1995 verscheen, draaide de film om een angst die elk stuk speelgoed kent: vervangen worden door nieuwer speelgoed. Ruim dertig jaar later blijkt die angst verrassend achterhaald. In Toy Story 5 zijn Woody, Buzz en Jessie niet langer bang voor een nieuwe actiefiguur of pop, maar voor iets veel ingrijpenders: een tablet.
Pixars nieuwste film speelt in op een herkenbare ontwikkeling. Bonnie, inmiddels acht jaar oud, besteedt steeds meer tijd aan Lilypad, een interactieve tablet die haar aandacht opeist en het traditionele speelgoed naar de achtergrond verdringt. De vraag die boven de film hangt is dan ook niet of speelgoed kan concurreren met ander speelgoed, maar of het nog kan concurreren met technologie.
Volgens The Guardian voelt de centrale boodschap soms wat tegenstrijdig aan. De film waarschuwt voor de dominante rol van technologie in het leven van kinderen, maar blijft tegelijkertijd een product van dezelfde digitale cultuur die zij bekritiseert. Juist daarin schuilt volgens The New York Times een van de grootste kwaliteiten van de film. Pixar gebruikt een vertrouwde franchise om een nieuwe generatie kinderen en hun veranderende relatie met spelen onder de loep te nemen.
MSN Movies noemt de film een ‘wendbaar, ontroerend en onweerstaanbaar vervolg’
Ook andere recensenten zijn positief. MSN Movies noemt de film een ‘wendbaar, ontroerend en onweerstaanbaar vervolg’, terwijl volgens de recensent juist de botsing tussen technologie en traditioneel speelgoed voor nieuwe energie zorgt. De film vervalt daarbij niet in nostalgisch gemopper op de digitale generatie, maar erkent dat technologie inmiddels een vanzelfsprekend onderdeel van de kindertijd is geworden.
Dat maakt Toy Story 5 meer dan een vervolg op een geliefde Pixar-klassieker. Achter de humor en kleurrijke animatie schuilt een bredere reflectie op een veranderende kindertijd. De film stelt uiteindelijk een vraag die ook buiten de bioscoop relevant is: hoe bewaak je ruimte voor verbeelding en creativiteit in een tijd waarin digitale prikkels voortdurend om aandacht vragen?
