360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer Surinaamse voetballers en een Franse schaatser.
Slapende reus in de Caribische voetbalwereld
Half november miste het Surinaams voetbalelftal directe kwalificatie voor het WK-eindtoernooi. In maart volgt een herkansing in intercontinentale play-offs. Zo’n prestatie was tot vijf jaar geleden ondenkbaar maar komt niet helemaal uit de lucht vallen.
Al in 2017 schreef Santokie Nagulendran in Football Paradise over Suriname als ‘vergeten producent van enkele van ’s werelds grootste voetballers’. In zijn optiek vormen Surinaamse voetballers ‘het beste internationale team dat de wereld nooit heeft gekend’.
Mede dankzij de inbreng van Nederlandse spelers met Surinaamse roots veroverde Oranje in 1988 de Europese beker, terwijl het land zelf nooit van alle voetbaltalent wist te profiteren. Dat had alles te maken met de regelgeving van de wereldvoetbalbond, schrijft La Nacion: ‘Tot 2019 verbood de Fifa spelers met de Nederlandse nationaliteit om voor Suriname uit te komen.’ Dat veranderde in 2019 toen de regels werden versoepeld waardoor spelers van Surinaamse afkomst maar zonder Surinaams paspoort in het vervolg wél voor het nationale team mogen uitkomen. Gregg Berhalter, de toenmalige bondscoach van de Verenigde Staten, overzag meteen al de mogelijke gevolgen. Hij beschouwde Suriname als ‘een slapende reus met al die neefjes van Gullit, Rijkaard en Seedorf in de gelederen’.
Ruim vijf later is Suriname inderdaad uitgegroeid tot een geduchte tegenstander in de Midden-Amerikaanse en Caribische regio. La Prensa stelt dat de regionale voetbalwereld ‘in een nieuw panorama verzeild is geraakt. Caribische voetballanden zijn niet langer verrassingsgasten, maar dwingen hun Midden-Amerikaanse tegenstanders tot het uiterste te gaan’. Zo plaatsten Curaçao en Haïti zich voor het WK en wist Panama met grote moeite Suriname van kwalificatie af te houden.
Sportanalisten, onder meer van de Spaanstalige CNN, beschouwen het Surinaamse elftal niettemin als ‘dé grote verrassing’ van deze WK-kwalificatie. In een uitgebreide reportage voor de Amerikaanse site van ESPN schrijft Jon Arnold over de ‘impasse’ waarin het lokale voetbal decennialang verkeerde. Daarnaast legt hij uit dat de Surinaamse profvoetballers uit Europa ervoor hebben gezorgd dat de band met de diaspora aanzienlijk is verstevigd. ‘Veel mensen in Suriname zijn enthousiast over het potentieel aan externe investeringen om sport, cultuur en andere maatschappelijke geledingen die in hun ogen worden verwaarloosd te versterken.’
Als eerste Fransman ooit schaatst Timothy Loubineaud een wereldrecord
Dat juist een Fransman het wereldrecord op de 5 kilometer zou breken, stond bij niemand op de radar – en al helemaal niet bij Timothy Loubineaud. Toch was het deze negenentwintigjarige – die in het dagelijks leven politieagent is – die afgelopen maand in Salt Lake City stuntte door als eerste Fransman ooit een wereldrecord te rijden.
‘We hebben geen banen in Frankrijk en ik ben ook niet de meest getalenteerde schaatser,’ vertelde hij na afloop aan de International Skating Union (ISU), de internationale schaatsbond. Toch wist hij het record van de Zweedse Nils van der Poel met meer dan een seconde te verbeteren: de Fransman finishte de 5 kilometer in een tijd nog nét boven de zes minuten: 6.00,23.
‘Als er iemand verrast is, ben ik het wel’, vertelde hij aan L’Equipe. Loubineaud verbeterde zijn persoonlijk record met zeven seconden. ‘Ik kan deze vooruitgang niet verklaren. Twee dagen geleden zat ik in de kamer met Alain [Nègre, bondscoach] en zei ik tegen hem dat ik niets voorstelde in deze sport.’
Hij sprak met zijn coach af om 6 minuten en 10 seconden te gaan schaatsen. Daar gingen dus nog tien seconden van af. ‘De bescheidenheid en verlegenheid van Timothy Loubineaud verklaren zijn gebrek aan zelfvertrouwen’, schrijft L’Equipe. Maar ‘dit wereldrecord, behaald aan het begin van een Olympisch seizoen, opent nieuwe deuren’.
Daar stond ook het Franse Le Monde bij stil: ‘Een wereldrecord verbreken is een bijzonder moment voor een atleet. En wanneer dat gebeurt aan het begin van een seizoen dat gekenmerkt wordt door het grootste internationale evenement in zijn sport, belooft dat veel goeds.’
Over drie maanden beginnen immers de Olympische Winterspelen in Milaan-Cortina (van 6 tot 22 februari 2026). En dat de Fransman dan tijdens het ‘openingswedstrijd van de wereldbeker schaatsen – de eerste wedstrijd die meetelt voor de toewijzing van quota via de speciale ranglijst voor Olympische kwalificatie – een wereldrecord verbetert’, is volgens Franse media een bijzondere prestatie.
‘Dankzij dit succes kan hij dromen van een allereerste deelname aan de Spelen’, schrijft Le Monde. ‘Hij zette in 2017 zijn eerste stappen op het ijs, na jarenlang op rolschaatsen te hebben gestaan, juist in de hoop ooit deel te kunnen nemen aan het Olympische spektakel.’
