Gerecenceerd

SERIE | Grappig, slim, actueel en woke

Grappig, slim, actueel en woke
Nieuwe Netflix-serie heeft alle juiste ingrediënten

Coming of age-series doen het goed op Netflix, en niet alleen bij tieners. Na onder andere Sexeducation en Stranger Things komt de streamingdienst met een nieuwe variant, waarin hoofdpersoon Devi Vishwakumar zich tot doel stelt na de brugklas een tikkeltje populairder
te zijn. Never Have I Ever bevat alle gangbare ingrediënten – dromen over onbereikbare jongens, onbegripvolle moeders, onafscheidelijke bff’s –, maar Devi (Maitreyi Ramakrishnan), schrijft IndieWire, is meer dan een cliché. Ze zou, volgens haar therapeut, nooit om haar vader hebben gerouwd en haar dagen met relaties en seks willen vullen om aan het heden te ontsnappen.

Ook Vanity Fair vindt de show uitzonderlijk: ‘Wanneer zag je voor het laatst Amerikaanse televisie met in de hoofdrol een Zuid-Aziatische tiener? Wanneer was een hele aflevering in een reguliere sitcom gewijd aan [de hindoeïstische feestdag] Ganesh Pooja? En wie had kunnen vermoeden dat de verteller van zo’n show de legendarische tennisser John McEnroe zou zijn?’ (Wie wil weten waarom de gepensioneerde tennisspeler, ‘een blanke man met zelfverklaarde woedekwesties’, de perfecte verteller is voor Devi’s verhaal: in de eerste afleveringen wordt de keuze volgens het fashionblad perfect toegelicht.)

Now Toronto noemt de serie beminnelijk, grappig, slim, actueel en woke. Devi’s beste vriendinnen zijn Eleanor (Ramona Young), die Oost-Aziatisch is, en Fabiola (Lee Rodriguez), halfbloed en lesbienne. Maar bij alle inclusiviteit laat scenarioschrijver Mindy Kaling, bekend van de Amerikaanse Office, volgens IndieWire één steekje vallen. Devi zou een tijd verlamd zijn geweest door het verdriet om haar vaders dood, maar daaraan wordt slechts in grappige comments en vluchtige flashbacks aandacht besteed. ‘Voor een serie (…) waarin zelfs de zus van [schoolstud] Paxton door een actrice met het syndroom van Down wordt gespeeld, voelt deze behandeling van een lichamelijke beperking aan als een spreekwoordelijk doekje voor het bloeden.’

Het valt in deze tijden ook niet mee om woke te zijn…    
Laura Weeda

Never Have I Ever is sinds 27 april te zien op Netflix.

ROMAN | Wonderlijke kijk op onbehagen

Poëtisch stilleven van Tokio

Eduardo Mendoza beschreef in De stad der wonderen (1985) de opwinding en verwarring in Barcelona ten tijden van de Wereldtentoonstelling in 1888, toen de stad, in de woorden van uitgever Meulenhoff, ‘nog werd bevolkt door dagloners, gangsters en politici’. Eenzelfde opwinding vond de afgelopen jaren plaats in Tokio, waar in juli dit jaar de Olympische Spelen zouden plaatsvinden, inmiddels schoorvoetend verzet naar juli 2021. Dit keer is het de Japanse Tomoka Shibasaki die de ontwikkelingen beschrijft in haar roman Lentetuin, in Japan bekroond met de prestigieuze Akutagawaprijs.

‘Mensen arriveren en vertrekken, gebouwen worden opgetrokken en neergehaald, huurders komen en gaan, allemaal verwikkeld in een soort dans die onmogelijk onder woorden te brengen is’, behalve dan door Shibasaki, volgens The New York Times. The Japan Times noemt de roman een ‘wonderlijke kijk op eenzaamheid en onbehagen in Tokio’, hoofdstad van het land met de meeste zelfmoorden ter wereld. Kirkus Review kenmerkt het werk als een ‘sfeervol, beschouwend verhaal over verlies en herinneringen in een gentrificerende wijk van Tokio’.

De roman is niet alleen te lezen als kritiek op de bouw-boom in Tokio, maar heeft bovendien een haast voorspellend tintje. Waren we tot enkele maanden geleden vooral onderweg in onze steden – van koffiezaak naar café, van werkplek naar woning – de laatste maanden is er ineens weer aandacht voor de schoonheid van onze directe leefomgeving, die fotografen in al haar triomf proberen vast te leggen. Net zo schrijft Shibasaki met ‘unieke heldere en suggestieve fotografische nauwkeurigheid’, aldus Gatrópolis, ‘een poëtisch stilleven’ van Tokio, dat volgens Kölner Stadt-Anzeiger ‘uitnodigt om bewust te kijken, goed te observeren’. De eigenlijke hoofdpersoon van deze roman, schrijft Neue Zürcher Zeitung, is de metropool zelf.  
LW

Lentetuin verschijnt in juni bij Zirimiri Press, in een vertaling van Luk Van Haute.

PODCAST | De beste coronapodcasts

Fucking First Times en andere tips

Terwijl we ons voortdurend voorbereiden op de volgende ontwikkelingen, wordt het steeds belangrijker om duidelijke, betrouwbare informatie te krijgen, schrijft Sarah Larson in The New Yorker. En in haar ogen leent de podcast zich hiervoor uitstekend. Haar favoriet is het ‘efficiënte, antiseptische, enigszins mysterieuze Coronavirus 411; een feitelijke dagelijkse update, verteld door een robotachtige vrouwenstem, waarin totaal
voorbij wordt gegaan aan ‘al die eigenschappen die een podcast doorgaans typeren – intimiteit, menselijkheid, een hangout-sfeer’.

De Los Angeles Review of Books kiest Unlocking us als favoriet. In de eerste aflevering, gewijd aan FFT’s (Fucking First Times) maakt bestsellerauteur Brené Brown een soort meta-analyse van haar eigen angsten rondom het maken van haar eerste podcast, terwijl ze ondertussen hardop nadenkt over hoe dit alles een FFT is voor de hele wereld. ‘Natuurlijk zijn we bang. Tenzij je geboren bent voor 1918, heb je dit nooit eerder meegemaakt.’

Miranda Sawyer van The Guardian tipt Make a Difference van BBC Sounds, een door journalist Becca Bryers verzamelde selectie uitzendingen over ‘goede mensen die goede daden verrichten’. ‘Dit is zo’n lieve show. Schattige kinderen, vrolijke grootouders en het soort mensen die de samenleving draaiende houden zonder geld.’ LW

Zoek op onze site naar ‘Coronapodcasts’ om de juiste links te vinden.

FESTIVAL | Harmonieus geheel

Rosanne Cash, meest ambitieuze en literaire songwriter van haar generatie

Het New York Guitar Festival zal dit jaar worden gestreamd op een YouTube-kanaal. Op 4 mei bijten Rosanne Cash en John Leventhal de spits af.

De muzikanten en tevens echtgenoten die samen het succesvolle album The River & The Thread maakten, vormen volgens The Guardian een harmonieus geheel, ook op het podium. ‘Ze bekijken elkaar vol waardering en wisselen zo nu en dan een glimlach uit.’ De nummers van She Remembers Everything, het meest recente album van Cash (65, dochter van) zijn eveneens bekend van het tweede seizoen van de serie True Detective, waaronder My Least Favourite Life, ‘een zoet-grimmige wals voorzien van Oost-Europese klanken, brechtiaans existentialisme en een soort tomwaitsiaans surrealisme’, aldus Rolling Stone, die Cash een van de meest ambitieuze en literaire songwriters van haar generatie noemt. Een citaat uit The Independent lijkt dit te beamen; ‘Vrouwen van mijn leeftijd hebben nog veel te zeggen, en weinig tijd om dat te doen.’ Naast liedjes schrijft Cash ook korte verhalen, o.a. gebundeld in Bodies of Water. LW

Van 4-15 mei te zien op www.youtube.com/user/guitarfestival/videos. Donaties komen ten goede aan MusiCares COVID-19 Relief Fund.