Gerecenceerd

SERIE | Eindelijk queers in de hoofdrol

Verfrissende kijk op liefde tussen twee vrouwen

Een Netflix-serie die je met gemak op één avond kunt bekijken, en die de titel volgens Cydney Yeates van het Britse dagblad Metro volledig waarmaakt. Feel Good telt zes afleveringen van een half uur waarin twee vrouwen als een blok voor elkaar vallen: Mae, een queer stand-upcomedian en George, die uitsluitend relaties met mannen achter de rug heeft. Bovendien blijkt Mae na hun eerste gezamenlijke nacht nog druk bezig om van haar cocaïneverslaving af te komen. Yeates noemt het knap dat de makers zulke zware onderwerpen aansnijden en tegelijkertijd ‘een gevoelig en lichtvoetig portret van een turbulente verhouding’ laten zien.

Pilot Viruet schrijft in The Observer hoe Feel Good met een ‘verfrissend oprecht’ geschetste liefdesrelatie als uitgangspunt ‘homofobie, genderidentiteit en de talrijke vooroordelen over queer-relaties’ aan de kaak stelt.

‘Het absurde en het realistische in de serie zorgen voor een perfecte balans’, vindt Brad Newsome van The Sydney Morning Herald. ‘Juist daardoor zijn sommige scènes zo schrijnend en aangrijpend.’ Jude Dry van de Amerikaanse filmsite IndieWire raakt niet uitgesproken over de ‘tot in de perfectie acterende’ Lisa Kudrow (Friends) als Maes moeder. Maar haar voornaamste aanbeveling is dat er na ‘tal van eerdere halfslachtige pogingen nu eindelijk een productie te zien is waarin queers als volstrekt gewone mensen rondlopen’.
Diederik Samwel

Feel Good (6 × 30 minuten), met co-auteur Mae Martin en Charlotte Ritchie in de hoofd-rollen, is vanaf eind maart te zien op Netflix.

KUNST | Musea en kunstgaleries zien kansen in crisistijd

Kunstwerken in de huiskamer

Terwijl The Guardian een top 10 presenteert van onlinerondleidingen door ’s werelds grootste musea – met behalve Guggenheim Bilbao, Musée d’Orsay en het British Museum ook het Rijksmuseum – kijkt de kunstwereld in China en Hongkong vooruit.

Sinds haar kunstbeurs Art Basel in Hongkong begin dit jaar noodgedwongen digitaal is gegaan, ziet directeur Adeline Ooi nieuwe kansen voor de kunstwereld, zegt ze in de South China Morning Post. ‘We constateerden al een groeiende digitale fascinatie onder kunstenaars, maar dat geldt nu ook voor het publiek.’ Ooi is ervan overtuigd dat de digitalisering de consumptie van kunstwerken drastisch beïnvloedt en de toegankelijkheid van musea en galeries vergroot. ‘Al zal het nooit de fysieke ervaring benaderen. Noch de uitwisseling van ideeën met anderen.’

De technologische ontwikkeling van de infrastructuur van kunstinstellingen komt nu in een stroomversnelling, schrijft Naomi Rea voor het Britse ArtNet News: ‘Ook commercieel is het interessant, omdat je een veel groter publiek kunt bereiken. De verkoop van kunst via digitale viewing rooms loopt spectaculair op.’

Kunstrecensent Robin Pogrebin stelt in The New York Times dat online kunst veilen een vorm van democratisering bevordert: ‘De intimidatiefactor van wanneer je een kunstbeurs of veilinghuis binnenloopt, valt weg. Al was het maar omdat je die stickertjes met de prijs niet
ziet.’ DS

MUZIEK | Wisselvallig album van controversiële popster

Muziek maken, maar verder zwijgen

Steven Patrick Morrissey, de voormalige frontman van de succesvolle rockband The Smiths uit de jaren tachtig, maakt het de muziekliefhebber de laatste jaren niet gemakkelijk. Door controversiële uitspraken over racisme, vrouwen en islam wist de Brits-Ierse popster onder meer The Guardian en Der Spiegel tegen zich in het harnas te jagen.

Maar wat moeten we als de man met zijn dertiende solo-album, I Am Not a Dog on a Chain, een ‘artistiek op zijn minst hoogst interessante’ plaat aflevert?’ vraagt Mark Beaumont zich af in het Britse muziekblad NME. Hem toch op zijn muziek beoordelen, vindt Alexander Baechle van het Amerikaanse Riff Magazine. Hij beschouwt de songteksten als cynisch en pedant, maar is goed te spreken over Morrisseys composities: ‘Al lijkt het album meer geproduceerd voor de dansvloer dan voor het rock podium. Terwijl hij met die overdaad aan synthesizers en trompetgeschal ook naar filmmuziek neigt.’

‘Misschien hebben we het met z’n allen niet zo in de gaten gehad, maar Morrissey is altijd al een volslagen idioot geweest. Maar juist idioten zijn in
staat tot grote kunst’, schrijft recensent Marcus Huber voor de Duitse muzieksite Plattentests. Die treft hij alleen nauwelijks aan op het laatste album: ‘Een enkele track bevredigt misschien nog de nostalgie van verstokte Smiths-fans, maar de rest brengt ons bij de afgrond der verveling.’ DS

I Am Not a Dog on a Chain van Morrissey is half maart verschenen.

LITERATUUR | De wereldgeschiedenis herschreven

Gewaagd maar geslaagd gedachtenexperiment

Vergeet Columbus en de ontdekking van Amerika; het waren de Inca’s die in de zestiende eeuw het Europa van Karel V veroverden. Met gemak zet Laurent Binet, de veelgeprezen auteur van HhhH, over topnazi Reinhard Heydrig, de wereldgeschiedenis naar zijn hand. Hij baseerde zijn nieuwe roman Civilizations op deze en andere hypotheses. Volgens recensent Frédérique Roussel van Libération slaagt Binet in dit gedachtenexperiment ‘omdat hij de werkelijke geschiedenis uitstekend kent, het verhaal niet nodeloos doorspekt met namen en feiten, er humor aan toevoegt en hoofdpersonen uit de échte geschiedenis ten tonele voert’. Zo gaan de filosofen Erasmus en Thomas More met elkaar in discussie en duiken de schrijvers Cervantes en Montaigne op in het verhaal. Binet laat zijn lezer ‘op een andere manier naar de koloniale geschiedenis kijken en de basis van de huidige cultuur doorgronden’, stelt Roussel.

‘Een geluk om dit boek te lezen’, schrijft Marie-France Bornais in Le Journal de Québec. ‘Vooral door de subtiele humor en de manier waarop Binet van reisverslagen, kronieken en getuigenissen een spannend verhaal opbouwt.’ Nathalie Lacube omschrijft Civilizations in het Franse dagblad La Croix als ‘een briljante uchronie’, het Franse neologisme waarin ‘utopie’ en het Griekse woord voor tijd samenkomen. ‘Een spel van werkelijkheid en verbeelding, vol verrassingen en onverwachte ontmoetingen, erudiet maar bovenal grappig.’ DS

Beschavingen van Laurent Binet, vertaald door Liesbeth van Nes, is in maart verschenen bij uitgeverij Meulenhoff.