Systemisch racisme is het systemisch vergeten van 55 jaar mislukt (Democratisch) beleid, schrijft commentator van The Wall Street Journal Daniel Henninger. ‘Wat hebben de jaarlijkse overheidsuitgaven van vele miljarden dollars aan sociale programma’s eigenlijk opgeleverd?’
Het is geen 1968. Het is erger.
Eind jaren zestig waren de hoogtijdagen van het moderne Amerikaanse liberalisme, dat toen een ideologie van de hoop was. In 1964 en 1965 waren door het voltallige Congres historische wetten op het gebied van de mensenrechten aangenomen. De aanleiding tot de rellen in 1968 was de moordaanslag op Martin Luther King. New York, Trenton, Chicago, Detroit, Baltimore, Kansas City en Washington stonden in brand. Vermoedelijk was er na de invoering van president Lyndon B. Johnsons Great Society-wetten te weinig tijd verstreken om al verbeteringen te kunnen zien in de situatie van de binnensteden.
Op maandag 25 mei overleed George Floyd in Minneapolis na een gewelddadige aanhouding door politieagent Derek Chauvin. Vanaf dat moment zijn er in diverse Amerikaanse steden elke dag demonstraties, die vaak gepaard gaan met rellen en plunderingen. De belangrijkste beschuldiging die deze week herhaaldelijk wordt geuit is dat de VS, dat wil zeggen het Amerikaanse volk, schuldig is aan voortdurend ‘systemisch racisme’.
Na de moordaanslag op Martin Luther King op 4 april 1968 werd er in veel Amerikaanse steden gedemonstreerd. Soms gingen de betogingen gepaard met rellen en plunderingen, zoals in Chicago, waarbij elf mensen omkwamen, al dan niet gedood door de politie. – © Robert Abott Sengstacke / Getty
Uit de berichtgeving blijkt dat de meeste demonstranten na 1990 zijn geboren. Toen waren de Great Societywetten al 25 jaar in werking, en nu al 55 jaar. Wat hebben de vele miljarden dollars aan jaarlijkse overheidsuitgaven aan Medicaid, voedselbonnen, bijstand, sociale woningbouw, huursubsidies en staatssteun voor openbare scholen eigenlijk opgeleverd?
Sinds de jaren zestig is er in wezen weinig veranderd in de wijken die lang geleden de brandhaarden vormden voor de stadsrellen. Die wijken zijn nog net zo arm, slecht opgeleid, ongezond en in de greep van de criminaliteit als toen Johnson zei dat hij daarin verandering zou aanbrengen. Dat betekent vijftig jaar stilstand en stagnatie in de meest gemarginaliseerde buurten van Amerika, bijna allemaal onder Democratisch – zeg maar ‘progressief’ – politiek bestuur.
Het falen van het linkse model is nu zo gênant dat de huidige eigenaren van dat model een alternatief universum aan verklaringen hebben gecreëerd. Zo schuiven ze de schuld af op de Amerikaanse kolonisten uit het begin van de zeventiende eeuw, of wijzen ze op het ontbreken van ‘gerechtigheid’. En dat werkt, want demonstranten in Parijs en Berlijn, nota bene, beschuldigen de VS van systemisch racisme. Bedankt voor de herinnering.
Het is erger dan 1968, omdat het politieke systeem zich nu bezighoudt met systemisch vergeten. Laten we vergeten dat de politiek heeft gefaald en waarom. Laten we bijvoorbeeld vergeten dat de mensen die in New York in sociale huurwoningen wonen, last hebben van ratten, onverlichte gangen en een gebrek aan verwarming in de winter. Laten we vergeten dat veel zwarte Amerikanen in de steek zijn gelaten – zoals blijkt uit een goed gedocumenteerde migratie sinds 1990 van zwarte Amerikanen uit de noordelijke steden en Los Angeles naar het Zuiden, waar ze naartoe gingen in de hoop hun financiële positie te verbeteren. Laten we vergeten dat ondanks enorme jaarlijkse uitgaven aan Medicaid – zo’n 593 miljard dollar in 2018 – chronische ziekten nog steeds het meest voorkomen onder zwarte Amerikanen.
Nihilisme
Het simpelweg negeren van vijftig jaar Amerikaanse politieke geschiedenis is een vorm van nihilisme. Bestookt door activisten en de media met voortdurende beschuldigingen van ‘systemisch racisme’, zoals afgelopen tijd gebeurt, en ondanks wat door velen vijftig jaar lang als goed bedoelde pogingen tot raciale verzoening werd geacht, raken de mensen murw en concluderen ze dat de oplossing die nu wordt geboden geen oplossing is.
Volgens dit nieuwe progressieve nihilisme is decriminaliseren het antwoord op de criminaliteit in de binnensteden. Na de hervorming van het borgsysteem in New York worden de meeste gearresteerde plunderaars weer vrijgelaten, ook al was er vóór deze gebeurtenissen in de armste wijken in de stad een toename van het aantal moorden en inbraken. Het nieuwe nihilisme bagatelliseert de ideologisch gedreven aanvallen op particuliere eigendommen, omdat die ‘vervangbaar’ zijn. Het staat vast dat veel van de in 1968 afgebrande wijken sindsdien veel moeite hebben gedaan om er weer bovenop te komen.
Volgens het nieuwe nihilisme is er ondanks al die benoemde hervormingsgezinde politiecommissarissen en gekozen zwarte burgemeesters ‘niets veranderd’. Dat is de definitie van hopeloosheid.
Het is niet hopeloos. Je kunt voor mensen bijvoorbeeld hun kans op een eigen huis en een hypotheek vergroten, zoals minister van Volkshuisvesting Ben Carson heeft voorgesteld, door de hypotheekmarkt te hervormen en de regels voor de woningbouw in steden te versoepelen. Weg met die afschuwelijke socialewoningbouwgevangenissen. Maar nee, de volkshuisvesting is een paternalistisch bolwerk, dus dat gebeurt niet.
Ook in Washington D.C. vonden in 1968 demonstraties en vervolgens rellen plaats na de moord op Martin Luther King. Aan de situatie in de wijken die het epicentrum waren van de rellen is in meer dan vijftig jaar weinig veranderd. – © Michael Ochs Archives / Getty
Zwarte ouders geven de voorkeur aan particuliere scholen en bijzonder onderwijs, omdat daar aandacht is voor normen en waarden, zelfrespect en hoop. Maar nee, bij deze optie ondervinden armen en mensen met een laag inkomen meer tegenwerking van de Democratische Partij dan ooit. Wanneer zullen witte studenten voor deze morele gruwel de straat op gaan? Nooit.
Je zou kunnen zeggen dat het creëren van banen en het zorgen voor een hoger loon voor jonge zwarte Amerikanen in lijn is met de 244-jarige geschiedenis van de VS als land van gelijke kansen voor iedereen. Maar wat maakt het uit? Het nihilisme van het permanente schuldgevoel is makkelijker, omdat het meer om een gevoel dan om daadkracht gaat en omdat het iedereen vrijpleit van de verantwoordelijkheid voor de fouten van de overheid in het verleden.
We moeten nog zien hoe de Amerikanen, van welk ras dan ook, de gebeurtenissen van de afgelopen tijd zullen verwerken. Het mediaminimalisme houdt ons voor dat het gaat om de keuze tussen Joe Biden en Donald Trump. Maar het is veel groter dan dat.
Auteur: Daniel Henninger
The Wall Street Journal
Verenigde Staten | dagblad | oplage 2.617.000
De bijbel voor zakenmensen. Maar bij het lezen is enig beleid nodig: naast reportages van hoge kwaliteit drukt de krant hoofdredactionele commentaren af die zó patriottisch zijn, dat ze hun geloofwaardigheid verliezen.
