Geen wapenstilstand in Peru tijdens de kerstdagen, maar juist sinds jaar en dag een uitgelezen moment om ruzies uit te vechten en met elkaar op de vuist te gaan. De Franse fotograaf Nicolas Villaume fotografeerde het festival onder een onheilspellende hemel.
Keuze uit het archief
Het is Kerst, tijd voor verbroedering, gezellig samenzijn, warmte en liefde. Toch? In de Peruviaanse Andes denken ze daar anders over. In deze tijd van het jaar worden openstaande rekeningen vereffend door elkaar een paar flinke klappen uit te delen, met als doel het nieuwe jaar zonder woede te beginnen. Een terugblik naar de fotoreportage van de Franse fotograaf Nicolas Villaume.
Voor de inwoners van de zuidelijke provincie Chumbivilcas in de Peruviaanse Andes biedt het jaarlijkse Takanakuy-festival een welkome uitlaatklep: de gelegenheid om een paar ferme klappen uit te delen. Het is de bedoeling dat inwoners van de bergdorpen aan het einde van het jaar een schone lei hebben; ze zullen een heel jaar moeten wachten voordat ze hun opgespaarde woede weer kwijt kunnen.
Takanakuy – dat ‘wanneer het bloed kookt’ betekent in het Quechua, een van de oudste Inca-talen in Peru – is een belangrijk onderdeel van hun cultureel erfgoed. Er wordt elk jaar door veel deelnemers gebruik van gemaakt. De eer verdedigen is een belangrijke zaak in Zuid-Amerika. Met (of zonder) kleurrijke maskers en meestal in traditionele Peruviaanse ‘cowboy’-outfit gaan ze hun tegenstanders te lijf. Bijten, iemand knockout slaan en haartrekken is niet toegestaan. Er is een scheidsrechter die erop toeziet dat men elkaar niet ernstig toetakelt.
De meeste kleine plattelandsgemeenschappen hoog in de Andes hebben niet geregeld de mogelijkheid om geschillen juridisch op te lossen, voor hen is die eenmalige vereffening een uitkomst.
Mannen houden het meestal bij flink meppen, onder vrouwen schijnt schoppen populair te zijn
Dat veel mensen de behoefte hebben een buurtgenoot flink met de blote vuist te raken, blijkt elk jaar opnieuw. Iedereen doet mee aan het spektakel, ook vrouwen en kinderen. Mannen houden het meestal bij flink meppen, onder vrouwen schijnt schoppen populair te zijn. De meeste vrouwen maaien in het wilde weg en proberen met beide handen een tegenstander in het gezicht te raken. Soms zo fel dat een scheidsrechter tussenbeide komt. Na elk gevecht moeten de vechtersbazen elkaar verplicht omhelzen, en wanneer het bloed weer is
afgekoeld, wordt aan het eind van het festival vrolijk met elkaar gedanst. Welke vetes worden uitgevochten en of ze ook werkelijk uitgevochten worden, is niet bekend.
