Na zes weken intelligent te zijn opgesloten, kunnen we nog steeds iedere dag langdurig rondzwemmen in het mer à boire van de infodemie. Het blijft corona wat de klok slaat, ook al sijpelt er steeds meer niet-virusgerelateerde kopij doorheen.
De behoefte aan duiding en houvast lijkt er niet minder op geworden als we onze eigen particuliere peilingen mogen geloven. Wat degene die dat goed kunnen nu te doen staat is deze tijd doorgronden. Maar wie te volgen? Welke auteur zegt meestal wat zinnigs? Wat zou iedereen moeten lezen?
In de eerste plaats moet iedereen dat natuurlijk helemaal zelf weten, maar omdat we het er nu toch over hebben, hierbij een aantal suggesties. Begin met de dagboeken van Pedro Almodóvar, de hartstochtelijke Spaanse regisseur die gewend blijkt te zijn aan zelfisolatie en in een constante noodtoestand zegt te verkeren. Omdat de werkelijkheid fictie heden ten dage overstijgt en veel wegheeft van een sciencefictionverhaal uit de jaren vijftig, kan hij zich er niet toe zetten fictie te schrijven en trakteert de maestro ons op verschillende scripts uit zijn privéleven.
Staaltje gefundenes Fressen.
Alert blijven dus over welke wetten er per decreet worden doorgedrukt
Wat moeilijker te verteren valt, maar ons op lange termijn misschien meer zal bijblijven, meer móét bijblijven, zijn zeker de nieuwe mogelijkheden die deze crisis wereldwijd schept, zoals Rebecca Solnit schetst in haar essay, dat bol staat van de hoop, maar toch vooral de potentiële gevolgen die denker en historicus Yuval Noah Harari ons voorschotelt van wat hij een mondiaal sociaal experiment noemt. Wat gebeurt er straks met alle noodmaatregelen en besluiten die nu versneld doorgang vinden? En niet te vergeten: wat gebeurt er met de technologie die nu wordt ingezet om enorme hoeveelheden data te verzamelen? Om dat weer teruggedraaid te krijgen is er zorgvuldig, onafhankelijk en kritisch toezicht nodig, en laat dat nou juist zijn waar het ook in de bankencrisis behoorlijk aan schortte.
Volgens Harari heeft het van de Israëlische onafhankelijkheidsoorlog en de Palestijnse catastrofe in 1948, tot 2011 geduurd voordat het recept en de prijs van een bepaald puddinkje weer uit de noodverordeningen werden geschrapt. Alert blijven dus over welke wetten er per decreet worden doorgedrukt. Want een crisis betekent in medische termen een kantelpunt, brengt Rebecca Solnit ons in herinnering.
Katrien Gottlieb
gottlieb@360international.nl
