Met het verspreiden van de sportfaciliteiten over een enorm gebied in Noord-Italië gooiden de organisatoren van de Winterspelen van 2026 in Milaan-Cortina het roer radicaal om. Geen prestigieuze nieuwbouw op één locatie, maar hergebruik en spreiding. Kan de organisatie straks tevreden terugkijken?
Ja: ‘Wat na de Spelen overblijft is het collectieve gevoel dat we trots mogen zijn op onze stad’
‘Er zijn bepaalde gebeurtenissen die het DNA van een stad, haar trots en haar internationale allure voorgoed kunnen veranderen. De Olympische Spelen zijn hier een klassiek voorbeeld van en de editie in Milaan en Cortina zal niet onderdoen voor eerdere edities’, schrijft Marco Castelnuovo in Corriere della Sera.
Volgens de hoofdredacteur van de Milanese sectie van de Italiaanse krant was het in de aanloop naar de Spelen ‘weer hetzelfde liedje’: mensen klaagden omdat de werkzaamheden vertraging hadden opgelopen, wegen werden afgesloten en de kosten maar bleven oplopen. ‘Niets nieuws. Denk maar aan de polemiek voorafgaand aan de Spelen in Parijs.’
Maar alle zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon toen de olympische fakkel werd aangestoken, zag Castelnuovo. ‘De wedstrijden beginnen en dan verandert alles.’ Enthousiast beschrijft hij de sportfans met geschminkte gezichten en in shirts van hun nationale team die te voet naar de wedstrijdlocaties trokken. Nog mooier vond hij de enorme menigte Milanezen tijdens het aansteken van de olympische fakkel.
‘In Europa kan geen enkel land zich meer veroorloven om de Spelen op één locatie te organiseren’
‘Het is geen toeval dat de keuze op Milaan en Cortina viel. Dat kwam door de ambitieuze, milieuvriendelijke plannen die ze voor het evenement hadden. Zoals dat de Spelen over het hele gebied verspreid zouden zijn.’ Volgens Castelnuovo was dat laatste eerder een culturele dan een logistieke keuze. ‘Het geeft Milaan glans en zet bovendien gebieden in de schijnwerpers die anders geen kans hadden gemaakt.’ Anderen, zoals de Franse Alpen in 2030, zullen er een voorbeeld aan nemen. ‘In Europa kan geen enkel land zich meer veroorloven om de Spelen op één locatie te organiseren. Ook hier neemt Milaan het voortouw.’
De laatste dagen hebben de zorgen over de vertraging van de werkzaamheden aan de Arena Santa Giulia, het podium op de Piazza del Duomo en het ‘lelijke’ olympisch dorp plaatsgemaakt voor een heel ander verhaal, meent Castelnuovo. ‘De Arena Santa Giulia is een van de mooiste hockeyhallen ter wereld, de Piazza del Duomo is nog nooit zo mooi in beeld gebracht en zelfs het olympisch dorp is volgens de atleten comfortabel en functioneel – en zonder kartonnen bedden.’ Op sociale media reageerden velen verbaasd op de kartonnen bedden in het olympisch dorp in Tokio 2020 en Parijs 2024. Ze werden gemaakt van 100 procent recyclebaar materiaal en waren dan ook bedoeld als duurzaam alternatief.
‘Wat ons zal bijblijven is niet zozeer het grote feest of het spektakel. Dat zal vervagen nadat de fakkel dooft,’ voorspelt de Italiaanse journalist. ‘Wat overblijft is het collectieve gevoel dat we trots mogen zijn op onze stad, op dingen die goed gedaan zijn. We hebben bewezen dat we als gemeenschap goed functioneren. In een stad waar iedereen nogal gesteld is op zijn individualiteit, is dat niet niks.’
Marco Castelnuovo is hoofdredacteur van Corriere Milano, de Milanese nieuwssectie van Corriere della Sera.
Nee: ‘De strenge milieudoelen bleken onverenigbaar met het organiseren van een spektakel’
De Olympische Winterspelen van Milaan-Cortina 2026 in Italië moesten een nieuw tijdperk van duurzame Olympische Spelen inluiden: soberheid, hergebruik van bestaande infrastructuur en een beperkte ecologische voetafdruk. ‘Dat is niet gelukt. De strenge milieudoelen bleken onverenigbaar met het organiseren van een spektakel, dat steeds meer sponsors en televisiekijkers moet aantrekken in een poging genoeg geld in het laatje te brengen’, concludeert Le Monde.
Het opvallendste aan deze Winterspelen is dat de wedstrijdlocaties soms honderden kilometers uit elkaar liggen. Het idee was om maximaal gebruik te maken van bestaande infrastructuur. Dat zou de kosten drukken en de impact op het milieu beperkt houden. ‘Het grote nadeel is dat toeschouwers, atleten en personeel voortdurend moeten reizen tussen de verschillende evenementen. Ecologisch gezien is het dus een onzinnig systeem’, aldus de krant.
De uitgaven zijn verdrievoudigd ten opzichte van de oorspronkelijke begroting
Net als bij eerdere edities kon Milaan-Cortina niet ontsnappen aan het eeuwige dispuut rond de olympische bobsleebaan. ‘Vanuit misplaatst nationalisme weigerde de regering van Giorgia Meloni het evenement in een buurland te houden. In plaats daarvan koos ze ervoor om 120 miljoen euro uit te geven aan de bouw van een energieslurpende faciliteit die hierna amper meer gebruikt zal worden.’ Bovendien moest de organisatie sneeuw garanderen, iets wat hier alleen mogelijk was met het gebruik van dure sneeuwkanonnen die een aanslag zijn op de lokale watervoorraden.
Naast deze tekortkomingen op milieugebied zijn er ook nog oplopende kosten, waarbij de uitgaven verdrievoudigd zijn ten opzichte van de oorspronkelijke begroting. Aan de ene kant zegt het IOC de kosten te willen drukken, aan de andere kant eist de organisatie steeds strengere technische normen en moeten de faciliteiten ook nog eens goed geschikt zijn voor televisie-uitzendingen. Dat is volgens Le Monde de grootste tekortkoming van de huidige aanpak. ‘Het streven om het aantal toeschouwers te vergroten, het aantal evenementen uit te breiden en deze steeds spectaculairder te maken om de stijgende kosten van de uitzendrechten te rechtvaardigen, is simpelweg niet duurzaam.’
In dit opzicht blijven deze Olympische Spelen, ‘ondanks enkele lovenswaardige vorderingen’, grotendeels in lijn met eerdere edities, zo concludeert de Franse krant. ‘Tenzij het IOC de opzet, frequentie en locatie van de Olympische Winterspelen radicaal hervormt, zal de kloof tussen de mooie praatjes over duurzaamheid en het streven naar financiële winst blijven bestaan.’
Le Monde is een toonaangevende Franse krant, opgericht in 1944, met een gematigd linkse signatuur. Met meer dan een half miljoen abonnees is het de meest gelezen krant van Frankrijk.
