De Serenity Social Club in Nairobi laat zien hoe verbinding tot stand komt: door in een persoonlijke setting offline te gaan.
In Karen, een rijke, groene buitenwijk van Nairobi, levert een dertigtal mensen om 10 uur ’s ochtends hun mobiele telefoon in. Het is regel nummer 1 van ‘Disconnect’, een event van de Serenity Social Club: een hele dag zonder scherm of digitale meldingen. In plaats daarvan: yoga, pottenbakken, haken, gesprekken met onbekenden – of simpelweg een dutje doen op het gras.
Wanjiru Wanjohi richtte Disconnect een jaar geleden op uit behoefte aan verbondenheid, aan een toevluchtsoord in geval van digitale vermoeidheid. ‘Ik had het gevoel dat ik nergens echt contact kon maken met mensen,’ vertelt ze. Het event vindt plaats in Afrika House, een drie verdiepingen tellende kunstgalerie die wordt omringd door een weelderige tuin. De dag begint met een yogasessie onder leiding van Victor Alfayo. ‘Je wordt er soepel oud mee,’ houdt hij de groep voor. ‘Door yoga leer je te aarden, en leer je hoe je te midden van de chaos de wereld kunt bezien.’
Dutje op het gras
Na de rekoefeningen is het tijd voor soloactiviteiten, waarbij de deelnemers verspreid door de tuin gaan zitten haken of schrijven. Eén deelnemer doet doodleuk een dutje op het gras.
ICT’er Marvin Denis werd even bevangen door lichte paniek toen hij zijn telefoon moest inleveren, maar dat gevoel sloeg al snel om, zegt hij. ‘Ik heb een nieuwe kijk gekregen op wat offline-zijn inhoudt: het is terugkomen bij jezelf, weer contact maken met je innerlijke kind en met andere mensen.’
Alice Kimani ontdekte het event op TikTok. Ze werkt als programmamanager vanuit huis en haar sociale leven was geslonken tot een venstertje in Zoom. ‘Ik zocht iets waar ik me zonder telefoon of laptop kon opladen en andere mensen kon ontmoeten,’ vertelt ze.
‘Ik zocht iets waar ik me zonder telefoon of laptop kon opladen en andere mensen kon ontmoeten’
In een wereld waarin alles draait om productiviteit, had nietsdoen – en je daarvoor niet te hoeven te schamen – bijna iets radicaals.
Nancy Maina woont in Meru, een stadje aan de voet van Mount Kenya, 220 kilometer ten noorden van de hoofdstad. ‘In Meru sta ik in contact met mezelf,’ zegt ze. ‘Maar ik weet niet wat er precies gebeurt als ik in Nairobi ben, op een of andere manier raak ik hier mijn balans kwijt.’ Om haar heen wordt er driftig geknikt: iedereen lijkt het gevoel te herkennen. Maina komt hier om te haken, wat haar helpt te aarden.
Vieze handen
In de middag is er een sessie pottenbakken bij keramist Lorine Otieno. Ze moedigt de deelnemers aan hun handen vies te maken, te vertrouwen op het proces en niet meteen te willen toewerken naar een eindproduct. ‘Werken met klei vraagt om vertraging en aandacht.’ Terwijl de kommen langzaam vorm krijgen, komen de tongen los. Eén deelnemer vertelt over zijn keuze voor een kinderloos bestaan, een ander over een pijnlijke beslissing uit het verleden. Met onbekenden die bereid zijn te luisteren, zonder steeds te worden afgeleid, voelt de ruimte verrassend veilig. Aan het eind van de middag is de workshop uitgemond in een groepsgesprek over burn-out, genezing en manieren voor een aangenamer leven in de hoofdstad.
‘Ik geef het event dubbel en dwars een tien. Ik ben echt helemaal opgefrist,’ zegt Denis, terwijl de telefoons aan het eind van de dag weer worden uitgedeeld. ‘Ik voel me als herboren.’
Voor oprichter Wanjohi, die de weekends ooit afrekende op het aantal flessen dat ze had weggeklokt, is de aanblik van onbekenden die tijdens het haken en pottenbakken een band opbouwen het bewijs dat je geluk ook anders kunt vormgeven. ‘In Nairobi kun je makkelijk kopje-onder gaan,’ zegt ze. Het is haar droom om de gemeenschap verder te laten groeien en uiteindelijk een lotgenotengroep op te zetten voor mensen die worstelen met alcohol.
